~8/?~
Նրանք թքած ունեին,որ դա Չիմինի համար ամենաքիչը ցավոտ էր,նրանց ուղեղում միայն հոգեկան մտքերն էին։
Նամջունը վերցրեց իր կողմից բերված մատիտները,դրանք կապեց փոքրիկ կույտի մեջ,և Չիմինի կապտուկներով ու վերքերով պատված ոտքերը միմյանցից հեռացնելով,առանց որևիցե զգուշության միանգամից ներս մտցրեց դրանք։Առաջին տուփը բարեհաջող տեղավորվեց(իհարկե Չիմինի ցավագին ձայների ներքո)։Նամջունը նույն ձևով վարվեց երկրորդի հետ,որի մեջ 12 մատիտ էր։Իսկ ընդհանուր ստացվում էր 24 մատիտ։Տղաներից ամենքը տարբեր թվեր էին ասել,այնպես որ հետաքրքրությունը միայն աճում էր։Հոսոկը ասել էր 36,Չոնգուկը միանգամից 56,իսկ Նամջունը որոշեց ավելի հավանական թիվ ասել'42։
Քանի որ դեռ ոչ ոքի պայմանը չէր բավարարվել,ապա նա ներս ուղարկեց հերթական 12-ը,սա Հոսոկին պայմանը բավարարում էր'36։Սակայն Չոնգուկը հրամայեց կանգ չառնել։Չիմինը արդեն արյունահոսում էր,ցավից սեղմել էր արցունքոտ աչքերը,մարմինը կեղտոտությունից արդեն սևացել էր,բայց նա համառորեն դիմանում էր,այն հույսով որ մի օր կազատվի,մի օր նորից հպարտ ճակատով ոտքի կկանգնի,քանի որ հիմա անգամ սողալ չի կարող։Մինչ նա փորձում էր դիմանալ,մինչ տղաները կհոգնեն,Չոնգուկը արդեն չորրորդ տուփն էր տալիս Նամջունին։Ահա 48 մատիտ արդեն կար նրա ներսում,բայց ավել ուղղակի տեղ չկար։Արյունը ուժեղ հոսում էր,վերքերը շատ էին բացվել,ու շատ հավանական էր,որ արյան վարակ կարող է անցնել,իսկ Չոնգուկի աչքերում բարկությունն էր վառվում,ասես դժողքի կրակ լինի։Նա սեղմեց դունչը,և ուժով հարվածեց Չիմինի որովայնին ոտքով,հետո կոշիկը մաքրելով պատանու վրա։
Չ։Այ քեզ քա'ծ։Քո' պատճառով ես գրազը պարտվեցի,քո' պատճառով։
Չոնգուկը մի պահ,կարծես փորձելով զսպել զայրույթը,սեղմեց մազերը գլխի վրա,իսկ հետո վարկենապես փոխվելով նայեց ընկերների կողմը։Նամջունը ու Հոսոկը հասցրել էին ներքնազգեստը արդեն հագնել,ու հրճվանքով նայում էին իրենց ընկերոջ զայրացած պահվածքին։Չոնգուկը ոտքը վերցրեց Չիմինի որովայնից,իսկ Չիմինը մտքում անիծելով նրանց բոլորին ցավագին սկսեց շնչել ու տնքոց հանել։
Հ։Հերիք է բարկանաս,գրազը մնում է գրազ։Դե տուր այն ինչ պարտք էս։
Չոնգուկը վերցրեց դպրոցական տաբատը,և այնտեղից հանելով մի քանի կոպեկներ ,նայեց ափի մեջ։
Չ։Դե ինչ,1$ պետք է տամ,ճիշտ է՞:
Չիմինը լսելով գումարի չափը ապշել էր։Ընդհամենը 1$ արժեր նրա այսքան տառապանքը։Ընդհամենը 1 գրողի տարած դոլլար։Այդ գումարով ամենաշատը էժանագին գարեջուր կարող էիր գնել։Միթե՞ մարդկային տառապանքը նրանց համար այդքան քիչ արժի,արդյոք Չիմինի արցունքները ու վնասվածքները նրանց մեջ այդ "խիղճ" կոչվածը չէին արթնացնում։
Դա ուղղակի աբսուրդ էր,դրա մասին անգամ լսելն էր դժվար։Չիմինը այնքան էր տարվել այս մտքերով,որ չնկատեց թե ինչպես են տղաները դուրս գալիս սենյակից։Բայց....նրանք ինչ որ բան էն մոռացել սենյակում։
Չիմինը ձեռքով սկսեց հանել իր մեջ մտցված մատիտները,դրանք կողքին գցելով(ավելի հեռու շպրտելու ուժ չկար),իսկ հետո նայելով դեպի սև պայուսակի կողմը նա շրջվեց որովայնի վրա,ավելի հեշտ սողալու համար։Տարածությունը մեծ չէր,սակայն մարմնի ցավը շատ մեծ էր։Այդ ցավով նա 2-3 մետրը կարողացավ անցնել ընդհամենը կես ժամում։Սակայն պայուսակի պարունակությունը նրան մեղմ ասած հիասթափեցրեց։Այնտեղ միայն գրքեր էին,մեկ հատ կիսատ կերված քաղցրավենիք ու տետրեր։Ուրիշ ոչինչ....
Սակայն Չիմինի ուղեղում մի միտք ծագեց,նա վերցրեց տետրերից մեկը(որի մեջ ոչինչ գրված չէր) և կիսատ կերված քաղցրավենիքը(նրան կարող ենք հասկանալ,ի վերջո նա անգամ միջատներ էր ուտում)։Հետադարձ ճանապարհը նույնպես դժվար էր,սակայն տեղ հասնելուն պես Չիմինը բացեց տետրը,ու դրա կազմին սև մատիտով գրեց "Փաք Չիմին"։
Այդ պահին Էմիլին զգուշությամբ բացեց նկուղի դուռը,և որքան հնարավոր է անաղմուկ մտավ ներս,տեսնելով կենտրոնացած Չիմինին նա այնքան կամաց քայլեց,որ պատանին չէր էլ նկատել նրա ներկայությունը։
Է։Այդ ի՞նչ է։
Ձայնը հնչեց մեջքի հետևից,ու Չիմինը անսպասելիությունից տնքոց հանեց,սակայն հետո հասկանալով թե ով է ներսում հանգստացավ։
Չ։Էմ-միլի,ես Չոն-գուկի պայուսակից տե-տր եմ գտել....,-Չիմինը մի որոշ ժամանակ փորձեց շունչ քաշել,խոսքը շարունակելու համար,-խնդրում եմ,սրա մա-սին նրան չասես...
Էմիլին տեսավ արյան հետքերը,ու ձեռքի մատների թողած կապտուկները Չիմինի մարմնին,ու նրա ներսում ինչ-որ բան սեղմվեց։Նա մոտեցավ Չիմինին և նստեց հատակին,փորձելով գոնե այդպես ցույց տալ իր սրտակցությունը։
Է։Կարող ես հանգիստ լինել,ես ոչինչ չեմ ասի,ինձ մոտ մի քիչ գումար կա,դրանով նույն այս տետրից կգնեմ ու կդնեմ նրա պայուսակում,որպեսզի չտեսնի պակասը։
Չիմինը սկսեց լաց լինել,այսքան օրերի մեջ գոնե Էմիլին նրան մարդկային վերաբերմունք է ցույց տալիս,գոնե հանուն Էմիլիի նա պատրաստ է ուժեղ ձևանալ,չնայած հոգով արդեն մահանալու շեմին է։Նա անգամ սկսել է սիրել այդ աղջկան,ու եթե հաջողվեր փրկվել ամեն կերպ կփորձեր աղջկա սիրտը շահել,հանուն նրա հետ կյանքը կապելու։Էմիլին մի քիչ կռացավ,և մատներով սկսեց մաքրել Չիմինի արցունքները(նա դեռ որովայնի վրա է պարկած),սակայն այդ պահին նրա երկարաթև շապիկի տակից Չիմինը այրվածքի հետքեր նկատեց,որոնք Էմիլին անզգուշորեն փորձել էր վիրակապել։Չիմինը ձեռքով թեթև հպվեց Էմիլիի դաստակին,իսկ հետո հարցական հայացք ուղղեց աղջկան,որպեսզի նա ասի,թե դա ինչի արդյունք է։Էմիլին ակնարկը հասկանալով տխուր ժպտաց'հայացքը դեպի հատակը։
Է։Մի քանի օր առաջ,երբ ես քեզ համար գաղտնի սնունդ էի բերել Չոնգուկը դա տեսել էր,նա ինձ արգելել էր քեզ սնունդ բերելը,բայց ես հանուն իմ խղճի հանգստության փորձում էի գոնե դա անել....բայց երբ նա տեսավ...Նա ուղղակի բռնեց իմ ձեռքից ու դաստակի կրակայրիչի միջոցով սկսեց այրել...,-Աղջիկը տխուր ժպտաց,հասկանալով սեփական նվաստությունը,-բայց դու մի մտածի,իմ վնասվածքը քո վնասվածքների համեմատ....Չիմին?
Էմիլին խոսելու ընթացքում հայացքը ցած էր իջեցրել,ու չէր էլ նկատում լաց եղող Չիմինին։
-Հեյ,ամեն ինչ կարգին է?,-Կռանալով ու բռնելով Չիմինի ուսերից հարցրեց աղջիկը,զգալով թե ինչքան սառն է տղայի մարմինը,-Չիմին?խնդրում եմ մի լռիր!
Չիմինը արցունքները սրբելով սկսեց թեթև ժպտալ,աչքերը դեպի աղջիկը բարձրացնելով։
-Գիտես,այսքան օրերի մեջ դու միակ մարդն էս,ով հասկանալով վտանգի մեծությունը,մեկ է ինձ օգնում է։Շնորհակալ եմ....Աստված իմ,իրոք շնորհակալ եմ,-կրկին արցունքներով պարտվելով ասեց Չիմինը,զգալով նաև Էմիլիի ապշած արձագանքը,-Էմիլի,եթե ես դուրս գամ այստեղից....ու եթե կարողանամ վերականգնել իմ նախկին "ես"-ը,կհամաձայնե՞ս արդյոք լինել իմ ընկերուհին...
Չիմինը հույսով նայեց աղջկան,իսկ Էմիլին ուղղակի արցունքն աչքերին զգուշությամբ գրկեց Չիմինին,դա նրա "այո"-ն էր,Չիմինին անգամ բառեր պետք չէին,որպեսզի աղջկա պատասխանը հասկանա։Չիմինը փորձելով նստել(չնայած նստելը նրա համար շատ ցավոտ էր) նույնպես գրկեց աղջկան,վնասված թևերով փաթաթելով նրա պարանոցը,իսկ քիթը ուղղակի խրեց աղջկա գիշերային երանգ ունեցող մազերի մեջ,որոնցից մաքրության հոտ էր գալիս,մի բան'որին Չիմինը հասցրել էր կարոտել։
Չիմինը ու Էմիլին մոտ տաս րոպե ուղղակի զրուցեցին,այդ զրույցը ամենաազատն էր այս բոլոր օրերի մեջ։Նրանք անգամ իրենց մանկության ու պատանեկության զվարճալի դեպքերը վերհիշեցին,իսկ Էմիլին նկատելով որ Չիմինը արդեն հոգնած է,որոշեց այսքանով եզրափակվել և դուրս եկավ նկուղից,բայց մինչ այդ թեթև համբյուր թողեց տղայի ճաքճքած շուրթերին։Չիմինը այդ քայլից անգամ կարող էր երդվել,որ փորի մեջ թիթեռնիկների էր զգում։
Սողալով Չիմինը բարձրացավ իրեն հատկացված մատրասի վրա(որը Չոնգուկը ինքն էր իջեցնել տվել,քանի որ չէր ուզում,որ իր խաղալիքը ժամանակից շուտ "փչանա")։Նա չէր մոռացել նաև տետրի մասին,այն մատիտի հետ միասին թաքցրեց մատրասի մեջ բացված անցքի մեջ,ու աչքերը փակելով գնաց երազների աշխարհ։
"խոր գիշեր"
Չիմինը կրկինը մղձավանջների մեջ էր,ու դրանց պատճառով էլ սառը քրտինքի մեջ արթնանալով նա փորձեց խորը շնչել(չնայած ցավը իր մասին հիշեցնում էր)։Նա որոշեց իր երազը գրել տետրի մեջ։
Տետրի կազմի մեջ նա գրեց իր անուն ազգանունը,թվականը ու ամիսը(օրը նա չգիտեր) և հետո գրեց իր երազը,փոքրիկ ստեղծագործության ձևով,մի փոքր էլ իր սրտնեղվածության մասին գրելով։
(Ուշադրություն,ներքևում գրված բանաստեղծությունը(եթե կարելի է այդպես անվանել) ես եմ հորինել,այնպես որ չքլնգել🙂✨)
Այս երեկո մի երազ տես...
Կարծես թե մայրս էր սև շորեր հագած,
Կարոտից ցավում էր սիրտս վիրավոր,
Որ միայն նրա մասին հուշերով'
Ուժ եմ գտնում առաջ նայելու։
Ուզում եմ մեռնել,այս ցավը չզգալ,
Բայց ինձ լոկ մի միտք է տանջում....
"Իսկ դրանից հետո մայրս ի՞նչ կզգա"
Դրա պատճառով եմ ես հիմա տանջվում...
Թվում է ,թե հեշտ ճանապարհը կա,
Ինքնասպան ես դու ուղղակի լինում....
Սակայն մահս ոչ թե ինձ ազատություն կտա,
Այլ'մորս սառը գերեզման,
Ես գիտեմ որ ինձանից հետո,
Առանց մտածելու նա կյանքին վերջ կտա,
Չէ որ նրա սուրբ կյանքը իմ արդեն մաշված կյանքի թելից է կարչում...
Գիտեմ,որ օրերից մի օր ուղղակի չեմ դիմանա...
Գիտեմ,որ օրերից մի օր աչքերս էլ չեն բացվի...
Ու այդ պահին միայն նրանք կլինեն իմ մտքին,
Մայրս...ու Էմիլին։
Սա գրելուց հետո Չիմինը սկսեց անձայն լաց լինել։Կարոտը ու սրտի ցավը պատել էին նրա տանջված հոգին,նա այնքան էր ուզում վերջապես դուրս գալ,բայց կյանքը այլ պլաններ ուներ նրա հանդեպ։
"ԱՅՍ ՕՐԵՐԻ ԸՆԹԱՑՔՈՒՄ ՏԵՂԻ ՈՒՆԵՑՈՂ ՀԵՏԱԶՈՏՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ"
Յունգին նստած էր իր աշխատասենյակում,ձեռքի մեջ պահել էր հաստ ծխախոտը,իսկ ծանր դեմքը ցույց էր տալիս իր մտքերի կենտրոնացած հոսքի մասին։Նա մտածում էր Չիմինի մասին,արդյո՞ք տղան դեռ ողջ է,արդյո՞ք կկարողանա տեսնել այդ պատանուն իրական կյանքում։Անգամ լուսանկարում երևում էր տղայի հրեշտակային պատկերը,բայց նաև զգացվում էր նրա անկոտրում կամքը,ու միայն այդ հույսը սրտում պահելով Յունգին մի վերջին անգամ քաշում է սիգարետը,և աչքերը հանգիստ փակելով հանգցնում է այն։
Դռան թակոցը ստիպեց ավելի մռայլել արդեն իսկ խառը դիմագծերը,որոնք հանգիստ չէին գտնում մտքերի պատճառով։
Բայց կամաց "համեցեք"-ից հետո դռան հետևում երևաց Թեհյոնը։
-Օհ,Թեհյոն~ա,թե՞ պարոն դետեկտիվ,-Յունգին ակնհայտ ծաղրում էր իր կյանքի մեծ սիրուն,-Համեցիր,քեզ այնպես էս պահում,ասես առաջին հարսանեկան գիշերը ամուսնու առնանդամը տեսած կույս լինես,քեզ չեմ ուտելու։
Թեհյոնը արդեն սովոր էր այդ հիմար խոսքերին,այնպես որ անգամ դեմքի մկանները չշարժեց։
-Ինչպե՞ս հասկացար, որ այդ ես եմ։
Թեհյոնից դա իրոք հետաքրքրում էր,դրա համար որոշեց միանգամից հարցնել։
-Միայն դու կարող ես փակելուց հետո հիմարի պես դուռը բացել ու լուռ ներս նայել։Իմ մյուս ենթակաները քեզ պես մտավոր հետամնացի պահվածք չունեն,-որքան հնարավոր է շեշտը դնելով վատ բառերի վրա ասեց Յունգին։
-Հիմար,-Թեհյոնը տխուր ժպտաց,սեղանին փաստաթղթերի հավաքածու դնելով,-տղայից նոր փաստեր են հայտնի-,տեսնելով աչքերը դանդաղ բացող Յունգիին Թեհյոնը բացեց թղթապանակը,-Եվ այսպես....