~2/?~
Չիմինին առևանգելուց հետո արդեն ասվեց,որ նրան տարեցին տղաներից մեկի տուն,ժամանակն է,որ մի քիչ ավելի մոտիկից ծանոթանանք տղաների հետ։
Նրանք նույն քաղաքից էին ինչ Չիմինը,և նույն տարիքի(բացի Հոսոկից),ուղղակի ուրիշ դպրոցից։Չնայած դա նաև լոգիկայի մեջ է ,նրա անհետացման մեջ առաջնահերթ կկասկածեին ոչ թե իրենց,այլ Չիմինի դպրոցի աշակերտներին։
Մտքի հեղինակի անունը Չոնգուկ էր,նույնպես 17 տարեկան,իր տարիքին համապատասխան բարձրահասակ(ինչը չէինք ասի Չիմինի մասին,ով կոնկրետ այս եռյակին հասակով զիջում էր),դպրոցում էլ բավականին կարգապահ երիտասարդ էր։Մի անգամ տուն վերադառնալու ժամանակ նկատեց Չիմինին,ու նրան միանգամից եկան այն բոլոր պղտոր մտքերը որոնք կարող էր Չիմինի հետ իրականացնել,և նա դրանց մասին պատմեց իր մյուս ընկերներին'Հոսոկին և Նամջունին։
Նրանք իհարկե լինելով իրենց ընկերոջ պես այլասերված սկսեցին իրենց տարբերակները ասել։
Նամջունը նույնպես 17 տարեկան էր,նրանց մեջ բայց ամենախելացին ինքն էր,այնպես որ առևանգումից մինչև հետագա քայլերը ծրագրերը իր գործն էր։Եվ նա էր հենց այդ ամենաուժեղ տղան,ով իր ձեռքը վերցրեց առևանգման ընթացքը։
ԵՒ վերջապես Հոսոկը,նա արդեն 16 տարեկան էր,բայց դա ոչինչ չէր փոխում,քանի որ մոտ մեկ ամսից նրա 17ն էլ կլրանա։Մանկության տարիներին բավականին լուռ էր իր տարիքայինների համեմատ,իսկ հետագայում գնալով մեծանալով լռությանը ավելացավ նաև սառնասրտութնունը։Իսկ դա արդեն դպրոցական տարիների հետևանքն էր,որի մասին կխոսենք ավելի ուշ։
Նրանք երեք ընկերներով նույն մտածելակերպն ունեին,ու նաև եթե հանրության մոտ ցույց չէին տալիս իրենց մտքերով "մի քիչ" խելագար լինելը,ապա իրենք որ հաստատ գիտեին,թե ինչքան հեռու կարող են գնալ։Երեքն էլ այս դպրոց էին տեղափոխվել այլ վայրերից,ու բոլորի դեպքում էլ ինչ-որ խնդիրներ կային անցյալի հետ կապված,որոնց կծանոթանանք ֆֆի ընթացքում։
Նրանց համար կարծես մարդիկ ցավ զգալ չէին կարող,(դե իհարկե բացի իրենցից)։Նրանք մարդկանց ծաղրում էին ֆիզիկապես,նրանք իրենց հոգեկան ցավը փոխանցում էին շրջապատին,ու ափսոս, որ ոչ ճիշտ ձևով։
ԵՒ այսպես եկեք սկսենք մեր օրերի ընթացքը դեպի խելագար փորձություններ ու վերջնական կործանում։
"Օր 1-ին"
Հատակը սառն է...ամբողջ մարմինը կարծես ձյան բարակ շերտով ծածկված լինի,ու այնքան է ցավում,ասես մի ամբողջ օր ծեծված քեզ զգաս...Ահա այն առաջին զգացողությունները,որոնք եկան Չիմինին,երբ նա կամաց-կամաց սկսեց աչքերը բացել։Շուրջը մութ էր,միակ լույսի աղբյուրը վերևից վառվող լուսամփոփն էր,որի տատանվող լույսից անգամ նյարդայնանում էիր։Չիմինը սկսեց վերհիշել երեկվա դեպքերը,ու այդ հիշելու ընթացքում գլխավերևում լսեց տղամարդկային (բայց դեռ երեխայական) ձայն։
?։Օհո,ոնց տեսնում եմ մեր սիրունիկը արդեն արթնանում է...
Չիմինը դանդաղ բարձրացրեց աչքերը դեպի վեր,նորաբաց աչքերի խավար պատկերը հուշում էր սենյակում մի քանի հոգու ներկայության մասին։Կոկորդը ահավոր չորացել էր,ասես մի քանի օր Չիմինը ջուր չէր խմել։
Չիմին(Չ)։Ո-որտ-տեղ ե-եմ?-դեռևս պարկած դիրքում մնալով,ու աչքերը դեպի մարդկանց կողմը պարզած հարցրեց նա,բայց փոխարենը հասկացավ,որ մարդկանցից մեկը մոտենում է նրան։
ԵՒ իրոք,տղաների մեկը սկսեց մոտենալ,նա կռացավ և բռնելով Չիմինի մազերից ուժգին քաշեց դեպի իրեն,այդպիսով ստիպելով նրան կիսապարկած դիրք ընդունել։
?։Հարցերի ժամանակը չի հիմար,երեկվանից սիրելի մայրիկդ զզվացրեց զանգելով,հիմա մենք կզանգենք նրան,ու դու կասես,որ ընկերոջդ հետ ես,եղավ?փորձի մենակ ավելորդ բառ ասես,ընտանիքով հանդերձ գրողի ծոցը կուղարկենք։
ԵՒ ահա գեղեցիկ երկընտրանք։Միայն երկու հնարավորություն,երկու դեպքերի շրջադարձ...Ֆիլմեր նայելիս շատ անգամներ մենք նյարդայնանում ենք,թե ինչու մարդիկ ուղղակի չեն կարող ասել,որ մարդասպանի կողքին են գտնվում,ու հնարավոր է դրա միջոցով փրկվեին,դրա փոխարեն միշտ ընտրում են ամենահիմար ինքնազոհողությունը։
Այդ մտքի ու մտածելակերպի տեր էր նաև Չիմինը,բայց....այս հինգ րոպեն նրան ստիպեցին գլխիվայր շրջել իր մտքերը,իսկ եթե նրանք չեն կատակում?իսկ եթե իրոք իր ընտանիքին վնասեն?հնարավոր է Չիմինը կարողանա փրկվել,ի վերջո եթե ուղղակի սպանել ուզենային նա վաղուց մեռած կլիներ,բայց նրանք որոշ պլաններ ունեն նրա հետ կապված,այսինքն նա տևական ժամանակ կգտնվի այստեղ,այնպես որ կարող է և շանս լինի փախուստի դիմելու։
Միայն թե նույնքան էլ գրավիչ էր երկրորդ տարբերակը,ուղղակի մի բայց կար...Չիմինը անգամ չգիտի որտեղ է գտնվում,այնպես որ եթե ասի,որ առևանգված է, ապա մինչև ոստիկանների նրան գտնելը նա երևի կմահանա։
Եվ իհարկե այս երկընտրանքի մեջ նա ընտրեց հիմար ինքնազոհի տարբերակը։Իհարկե մենք չգիտենք թե ինքներս ինչպես կվարվեինք,եթե արթնանայինք կապկպված ու չգիտես որտեղ,բայց ամեն դեպքում նրա ընտրությունը նույնպես քննադատել չենք կարող։Մի նժարին իր կյանքն էր,մյուսին իր ամբողջ ընտանիքի,իհարկե սիրուց դրդված նա երկրորդի փրկությունը ընտրեց....
Մինչ նա մտածում էր տղաներից մյուսը բերեց Չիմինի հեռախոսը,որով սկսեցին զանգահարել նրա մորը։
Զանգը գնաց....առաջին ազդանշան....երկրորդ....երրորդը դեռ չեղած մի վախեցած կնոջ ձայն լսվեց։
Չիմինի Մայր(Չ/Մ)։Ալլո?Չ-Չիմինա?որդիս այդ դու ես?