~3/?~
Չիմինի Մայր(Չ/Մ)։Ալլո?Չ-Չիմինա?որդիս այդ դու ես?
Չիմինը լսեց անհանգիստ մոր ձայնը,որը կարծես ուզում էր լաց լինել։Չիմինը նույնպես հիմա դեմ չէր լինի լացելուց,բայց հանուն իր մայրիկի պետք է ուժեղ լինի,նրա մայրը քրոջ մահից հետո սրտի հետ խնդիրներ ունի,այնպես որ եթե իմանա, որ որդին էլ է վտանգի մեջ հետևանքները վախենալու կլինեն։Իսկ Չիմինը դա գիտակցում է,նա չի թողնի,որ դա տեղի ունենա։
Չ։Մ-Մամ? Այդ ես եմ,Չիմինը,ես ուզում եմ մի կարևոր բան ա-սել....,-խորը շունչ,քանի որ ձայնը սկսեց դավադրաբար դողալ,-Մամ,ես հիմա ընկերոջս տանն եմ,այստեղ եմ մնալու,ինձ տանը չսպասեք,մենք հիմա պատրաստվում ենք քաղաքից դուրս գալ,չգիտեմ էլ երբ կկարողանանք հանդիպել.......
Եթե միայն Չիմինը իմանար,որ վերջին անգամ է մոր ձայնը լսում,երևի մորը սրտից եկացող բազում խոսքեր կասեր...բայց մի բան նա միևնույնն է հասցրեց ասել։
Չ։Մամ...սիրում եմ քեզ ու հայրիկին,ձեզ լավ նայեք...ու կներես ինձ....
Չ/Մ։Չիմ....
Զանգը ընդհատվեց,ու տարօրինակ չէր,որ Չիմինի մայրը այդ խոսքերից ավելի վախեցավ։Նրա որդին լրիվ այլ ձև էր խոսում,նախկին ուրախ տղային կարծես վախեցած մի էակով փոխարինած լինեին,որն անգամ չէր կողմնորոշվում ինչ ասել....հաստատ մի բան այստեղ այն չի։
Ոստիկանություն դիմել դեռևս չի ստացվի,հիմար օրենքներ։Անպայման պետք է երեք օր անցնի մարդու անհետանալուց,որ ոստիկանները սկսեն փնտրել նրան,կամ էլ արդեն նրա դիակը։Բայց նրա մայրը այլ ելք չուներ,ու շուտով այս հեռախոսազանգի մասին պատմեց նաև ամուսնուն։
Բայց նրանց հետագա քայլերի մասին կխոսենք ավելի ուշ,հիմա անցնենք Չիմինին։
Զանգը ընդհատեց տղաներից մեկը,ու բավականին ագրեսիվ ձևով։Դիմացը կանգնած ամենահանգիստ տղան բռնեց Չիմինի ծնոտից,նրա դեմքը վեր հանելով,ու նայելով ուղիղ նրա աչքերի մեջ։
?։Արի ծանոթանանք,չնայած մեր անունները քեզ այնքան էլ պետք չեն գա,-քմծիծաղ տալուց հետո նա շարունակեց,-Ես Նամջունն եմ,նա'Հոսոկը,-ձեռքը պարզելով ասեց Նամջունը,-Իսկ նա Չոնգուկը։
Չիմինը ուշադիր ու զննող հայացքով նայեց իր դիմաց կանգնած տղաներին։Բոլորն էլ իր տարիքի էն,բայց նրան մի տարօրինակ ու հեգնող հայացքով են նայում։Ի վերջո նա համարձակվեց խոսել,բայց շուտով անգամ դրա համար փոշմանեց։
Չ։Ի-ինչ էք ուզում ինձանից?
Նրա ձայնը դողում էր,դե իհարկե կդողար,նա կապված է ու պարկած չգիտես էլ ում ոտքերի ներքևում։Չիմինը շատ հպարտ էր իր մարդ տեսակով,իսկ այս քայլով նրա հպարտությունը կարծես ոտքերի տակ գցեին։
Հ։Իսկ դու գուշակիր,-վերջապես խոսեց նաև երրորդ տղան,որը մինչև հիմա հոգեկան ժպիտով հետևում էր,-մենք ուղղակի մի քանի բան կփորձարկենք ու վերջ։
Օհ միայն թե ոչ սա,նա մոտենում էր,ոչ,նրանք մոտենում են։Նամջունը ու Չոնգուկը,որոնք հերթականությամբ բռնել էին նրա գլուխը,դիրքը բարձր պահելու համար այն արդեն բաց էին թողել, վերադարձնելով նրան նախկին պարկած դիրքին։
Չիմինը փորձեց նայել թե տղաները ինչ են ուզում անել,բայց դա հասկանալը բարդ էր,նրանք մի պահ մոտեցան Չիմինին,հետո տարօրինակ հայացքներ փոխանակեցին,ու մոտեցան մի փոքր այն կողմ դրված սեղանիկին։Հինգ րոպե ինչ-որ իրեր վերցնելուց հետո վերջապես մոտեցան Չիմինին։Հինգ րոպե ինչ-որ իրեր վերցնելուց հետո վերջապես մոտեցան Չիմինին։
Չ/Գ։Սիրունիկս,մենք քեզ համար մի փոքրիկ առաջադրանք ունենք,դու գիտակցում ես չէ մոտավոր ինչի համար ես այստեղ?
Այդ ժպիտը....Այո,այդ ժպիտը ինքը իր փոխարեն խոսում է,Չիմինին անգամ հասկանալ պետք չէ,այդ ժպիտը արդեն իսկ ամեն ինչ ասում էր....այն բանի գիտակցումից,թե շուտով ինչքան էս ստորանալու կոկորդում տհաճ զգացողություն է հայտնվում։Կարծես թե ուզում ես լացլինել,բայց ոչ,պետք է դիմանաս,պետք է գլուխդ մինչև վերջ բարձր պահես,առանց խնդրելու փրկության մասին,որը մեկ է չի էլ գա։Ու ահա Հոսոկը բռնեց նրա գլուխը,բարձրացրեց դեպի վեր տղային ամբողջ մարմնով,ու սկսեց դանակով կտրտել նրա հագից միակ հագուստը,որը դպրոցական համազգեստն էր։
Չիմինը փորձում էր անտարբեր մնալ,բայց վախը աչքերի մեջ արդեն իսկ խոսում էր նրա մտածմունքների մասին։
Դա սխալ էր...ախ նրանք չորսն էլ տղամարդ էին....Նա երբեք չէր հանդիպել նման երևույթի,բայց տղաներն էլ պետք է սովորեն,որ այլ տղաների պատճառով կարող են այդքան նվաստանալ։
Հոսոկը բարեհաջող հանեց Չիմինի հագի միակ հագուստը,ու նրա գլխի մազերը այնքան հետ քաշեց,որ թվում էր մի փոքր էլ ու Չիմինի գլուխը կպոկվի։Այդ ընթացքում նա և Նամջունը հայացքներ էին փոխանակում ու նայում Չոնգուկին,որը պտտվել էր մեջքով ու ինչ-որ բան էր քանդում շալվարի վրա։Կարծես թե դա գոտին էր...այո,դա իրոք շալվարի գոտին էր,որը քանդելուց հետո այն գցեց գետնին։Այդ լռության մեջ լսվեց կաշվե գոտիի երկաթյա փեղկի հարվածի ձայնը նկուղի հատակին։Այնքան ուժեղ էր ականջները ծակում,Չիմինը անգամ մի պահ իր վատ մտքերից դուրս եկավ։Նա չէր լացում,չէր բողոքում,այլ համբերատար սպասում էր։Ըստ նրա այս տղաները ընդհամենը պետք է իր հետ խաղան,անեն այն ինչ պլանավորում են,ու բաց թողնեն։Այս մի ակնթարթի համար չարժեր ստորանալ։
Վերջապես երբ Չոնը ազատվեց ավելորդ տաբատից ,պտտվեց Չիմինին միայն հագին ներքնազգեստ ունենալով։
Ինչ էր պատրաստվում այդ տղան անել Չիմինին արդեն հայտնի էր,բայց նա անգամ չգիտեր,որ իր պատկերացումները նրա անելիքի միայն չնչին մասն էին կազմում։
-Դե ինչ փոքրիկս,հուսամ կուլ տալ դեռևս կարողանում ես,փորձի մենակ մի ավելորդ բան քեզ թույլ տալ,-Չոնը բռնեց Չիմինի մազերից,որոնք մինչ այդ բռնել էր Հոսոկը,- կսպանեմ աչքս էլ չեմ թարթի,հասկացար?
Դե իհարկե հասկացավ,ասենք ավելին,նա չի էլ պատրաստվում մի ավելորդ բան թույլ տար իրեն,նրանք երեքն էն,ինքը մենակ ու այն էլ կապված։Ինչ կարող էր անել?
Չոնգուկը հիանում էր իր ոտքերի մեջտեղում գտնվող տղայի արտաքինով,այդ շուրթերը,վախեցած աչքերը,դրանք իրոք գրգռում էին։
Չոնը ազատեց իր օրգանը ներքնազգեստի միջից ու սեղմելով Չիմինի ատամներից,որպեսզի նա բերանը լայն բացի,այն մտցրեց ներս։
-Ահ....,-լսվեց Չոնգուկին առաջին տնքոցը,նա գլուխը հետ էր գցել,ու վայելում էր տղայի բերանի տաքությունը,-Տղաներ,այդպես մի նայեք,հիմա ձեր հերթն էլ կգա,-Չոնը հայացքը ուղղեց դեպի իր ընկերները,որոնք խժռող հայացքով նայում էին Չոնգուկին հաճույքից թուլացած դիմագծերին,նրանք նույնպես մաքսիմալ գրգռված էին,ու հիմա Չոնգուկից ոչ պակաս ուզում էին զգալ այդ տաքությունը։