{5/?}
Այդ դեպքից հետո գրեթե ամեն շաբաթ պարոն Քիմը կրկնում էր բռնությունը իր երեխաների հանդեպ,սակայն երեխաները ոչ ոքի ասել չէին կարողանում,քանի որ դա անգամ իմաստ էլ չուներ, միևնույնն է իրենց չէին հավատում,կամ էլ ձևացնում էին,որ երեխաները ստում են,չնայած բոլորն էլ պարզ տեսնում էին երկու փոքրիկների մարմինը պատող մեծ կապտուկները և չորացած վերքերը։
Դրանից երկու ամիս անց տեղի ունեցավ ամենազզվելին....Պարոն Քիմը հերթական անգամ արբած ու նաև ինչ-որ բան երակները ներարկած մտավ տուն ու դանդաղ քայլերով բարձրացավ վեր։
Նամջունը այս գիշեր որոշեց մի փոքր շուտ քնել,քանի որ ըստ նրա հաշվարկների այսօր ոչինչ չպետք է տեղի ունենար,սակայն ցավոք նա սխալվում էր։Նրա քույրը նույնպես հանգստանում էր իր ննջարանում,երբ հանկարծ երկուսն էլ լսեցին աստիճանների ճռճռոցը և լարեցին լսողությունը։Նամջունը անգամ ոտքի կանգնեց և դանդաղ ու շունչը պահած սկսեց մոտենալ դռանը։Նա բռնեց բռնակը և դուռը բացեց ու շոկի մեջ ընկավ,քանի որ հակառակ կողմում շեմքին հենված կանգնել էր նրա հայրը և կարմիր աչքերով նայում էր որդուն,որպեսզի վայրկյաններ անց բռնի նրան ու քարշ տա դեպի մահճակալ ու կապի նրան մահճակալին գոտու միջոցով։Նամջունը անգամ չէր կարողանում հարվածել ոտքերով հորը,քանի որ թմրանյութի շնորհիվ նա ավելի ուժեղ էր թվում,քան սթափ ժամանակ,մյուս կողմից էլ նրան խանգարում էր ալկոհոլի ու սիգարետի գարշելի հոտի,որից նա կարծես թուլանում էր ու քիչ էր մնում ստամոքսի պարունակությունը դատարկի թանկարժեք զմրուխտե ներքնակներին։
Չէր հասցրել նրա հայրը անգամ մերկացնել Նամջունին,երբ շեմքից վազելով ներս մտավ նրա քույրը հսկա ծաղկամանը ձեռքին և հարվածեց մի փոքր ապշած հորը,ում համար սակայն ալկոհոլի քանակի շնորհիվ դա ցավոտ անգամ չթվաց,չնայած նրա վզակոթից սկսեցին արյան հետքեր իջնել ու ներկել նրա ճերմակ,բայց և արդեն ճմրթված շապիկը։Պարոն Քիմը ,սատանայի ժպիտը շուրթերին , պտտվեց դեպի աղջնակը,որը միայն նոր հասկացավ սեփական քայլի անմիտ լինելը և վախեցած հայացքով նայեց գամված փոքր եղբոր դեմքին,ով արդեն չէր կարողանում զսպել արցունքները,քանի որ հասկանում էր,որ հայրը սա հենց այնպես չի թողնի։
Եվ նրանք չէին սխալվում....Պարոն Քիմը մի վարկյանում բռնեց աղջկա ձեռքից,դեն նետեց ծաղկամանը և նրան նույնպես նետեց մահճակալի վրա իր մարմնով սեղմելով և ելքի հնարավորություն չտալով։Աղջիկը ամբողջ կոկորդով գոռում ու լալիս էր,մինչ դեռ Նամջունը ուղղակի արցունքն աչքերին նայում էր,թե ինչպես է հայրը բռնության ենթարկում քրոջը,հետո էլ ասում իր կյանքում լսած ամենազզվելի բանը։
-Նամջուն~ա,որդիս,քույրդ տես ինչքան փչացած է,հահահա,-Նա իր ասածից սկսեց ծիծաղել,հետո զզվելի տաք լեզվով լպստեց աղջկա այտը,-նայիր,ինչքան որ տալիս եմ նրան մեկ է քիչ է, միգուցե դու փորձես?Դու տղամարդ ես,իսկական տղամարդը դեռ մանկուց պետք է կարողանա օգտագործել իր արժանապատվությունը,-միայն սա ասելուց հետո նա հայացքը դանդաղ բարձրացրեց իր առաջ տեսնելով երկու վախից ու սարսափից քարացած փոքրիկներին,որոնք միմյանց մեղավոր հայացքներ էին ձգում ու խնդրում էին երկնային բոլոր արարածներին,որպեսզի կամ նրանք մահանան,կամ նրանց դիմաց կանգնած հրեշը,-Արի իմ մոտ քաղցրիկս,ես քեզ ցույց կտամ,թե ինչպես է պետք դա անել,-Նա գրկեց աղջկան և մոտեցրեց եղբորը,հետո հանեց Նամջունը հագուստը և սկսեց ձեռքը շարժել նրա օրգանի վրա,ապա նստեցրեց քրոջը օրգանին,-ահա այսպես,դե փոքրիկս,զգում ես տաքությունը?,-Նամջունի դունչը դողում էր,իսկ նրա քույրը ընդհանրապես ուշագնաց էր եղել շոկից,սակայն դա ոչ ոք չէր էլ նկատել,քանի որ աղջկա մարմինը հայրն էր բռնում։
Նամջունը հիմա անգամ չի էլ կարողանում հիշել այդ դեպքերը,քանի որ դրանք խորը հետք էին թողել նրա մեջ,քանի որ անցյալը հոր ձեռքերով բռնում էր նրա մանուկ մնացած թևերից ու սպառնում գամել մահճակալին հերթական հանցանքի համար։
Հիմա էլ առանձնատան զզվելի դարձած միջանցքով քայլելիս նա նայում էր շուրջ բոլորը և հիշում,թե ինչպես էր քրոջ հետ փախչում այստեղից,սակայն ծառաները միշտ նրանց գտնում ու հետ էին բերում։
Քրոջ մասին մտքերը իրականացան,երբ նա իր առաջ տեսավ արդեն հասուն կին դարձած գեղեցկուհուն,ով շտապ դուրս էր գալիս ննջասենյակից,սակայն ծանոթ դեմք տեսենլուց հետո քարացավ...կանգ առեց....մի պահ խորը շնչեց աչքերը սրբելով....իսկ հետո ուղղակի վազեց ու գրկեց եղբորը,ում այդքան կարոտել էր։Ոչ,Նամջունի քույրը նրան չէր մեղադրում սպանության մեջ,չնայած և գիտեր,որ եղբայրը հանցակից է,նա ավելին,հասկանում ու ցավում էր թե Ջունի,թե Չիմինի,թե մյուս տղաների ու այն աղջնակի համար,որոնք այդ պատմության մեջ էին ներգրավված։Նա գիտեր,որ,եթե այս ամենը տեղի չունենար իր փոքրիկ եղբոր հետ,ապա նա հաստատ ճանճի էլ չէր վնասի,սակայն դժբախտաբար նրանց հայրը նրանց մեջ գազանների էր արթնացրել։
Արդեն բավական շատ տարիներ են անցել այն առաջին անգամից,երբ հայրը ձեռք էր բարձրացրել աղջկա վրա,հիմա նա արդեն հասուն կին է,սակայն հոգեկան տրավմաները նրան այնքան խոցելի են դարձնում,որ նա մինչև հիմա ապրում է հայրական տանը իրեն ոչնչություն զգալով,նա մինչեւ հիմա գլխիկոր կրում է իր մաշկին բազմաթիվ սպիներ,որոնք մնացել էին ինքնասպանության բազմաթիվ փորձերից հետո,նա մինչև հիմա պարկում է հոր հետ մի անկողնու մեջ ու լուռ հանդուրժում նրա բոլոր կտտանքները,քանի որ նրա հայրը նրանից աղբ է դաստիարակել,այլ ոչ թե անկախ ու հպարտ մեկին,ով չէր վախենա հասարակ ցանկություններ արտահայտելուց։
Նամջունի սիրտը ցավում էր քրոջը այս վիճակում տեսնելուց ու նա գիտակցում էր,որ պետք է ինչ-որ ձև վերջ տա այս ամենին ու վերջաբանն էլ պետք է լինի հենց այսօր։
-Նա դեռ անում է դա քեզ հետ?,-հարձրեց Նամջունը քիթը ավելի խորը մտցնելով քրոջ մազերի մեջ։
-Ա-այո,Նամջուն~ա,ավելի լավ է գնաս այստեղից,նա...ես վախենում եմ նրանից...,-նրա քույրը սկսեց արտասվել,սակայն արցունքները ուղղակի թեթևակի թրջեցին Ջունի ամուր մեջքը։
-Լսիր,մենք պետք է սրան վերջ տանք...կամ հիմա,կամ երբեք,-Նա արագ հետ քաշվեց ու նայեց ուղիղ քրոջ աչքերի մեջ։
-Ինչ ես պատրաստվում անել?....Օ,Աստված իմ,-Նա ձեռքով փակեց բերանը,-Ոչ!ոչ!ոչ!Նամջուն!դու նոր ես դուրս եկել բանտից,եթե քեզ բռնեն դու դուրս չես գա այլևս ....
-Մեզ չեն բռնի,ուշադիր լսիր ինձ....
Նամջունը շշուկով քրոջը պատմեց իր ծրագրի մասին,որը կես ժամից իրականություն դարձավ։
Նամջունը քրոջը ուղարկեց իրերը հավաքելու,նա պետք է վերցներ թղթերը,որոնք իրեն պետք կգային,հագուստ,գումար և սնունդ,հետո դուրս գար երկրից կամ ուղղակի որոշ ժամանակով դրսում մնար,մինչև ամեն ինչ կավարտվի,քանի որ այդպես նա կընկնի կասկածի տակ։Մինչ այդ Նամջունը հանգիստ խղճով բացեց իր ննջասենյակի դուռը այդ անիծյալ տղամարդուն կրկին ներս թողնելով։Պարոն Քիմը ժպիտով ներս անցավ,մոտեցավ որդուն ու հրեց նրան գցելով մահճակալին։Նա նույնպես կռացավ,որպեսզի համբուրի որդուն ու հենց նրա վիզը համբուրելու ժամանակ էլ սուր ծակոց զգաց մեջքի հատվածում։Նա արագ հետ գցվեց և հայելու մեջ տեսավ,որ մեջքի մեջ բարակ ու երկար դանակ է խրված,իսկ հետո վայրկյանների ընթացքում նրա աչքերը սկսեցին ոլորվելով փակվել և նա ընկավ գետնին։
Նամջունին այդքանը հերիք էր,նրա ամբողջ երեսը և ձեռքերը արյան կաթիլների մեջ էին,սակայն դա նրան չէր հուզում։Նա արագ վերցրեց դանակը հոր մարմնի միջից ու գնաց դուրս հորը աշխատասենյակում փակելուց հետո։
Նա արագ լվացվել էր,այնպես որ արյունոտ էր միայն իր հագուստը,բայց դա նրան չէր հուզում,ի վերջո նրա քույրը արդեն ապահով վայրում է,իսկ մնացածի մասին ինքը հետո կմտածի։
Հերթական խաչմերուկն անցնելու ժամանակ նա հետևից ուժեղ հարված զգաց և տաք արյան հոսքը կարծես սկսեց նրանից գիտակցության վերջին նշույլները ու նա սուզվեց մթության մեջ։