HELP 2

Սպանությունը ,ինչպես հետագայում հասկացավ Հոսոկը,չփրկեց նրան ատելությունից,այլ ավելի ու ավելի խորացրեց նախկին վիճակը,այն վերածելով իրական հոգեկան անհավասարակշռության,որը հետագայում սկսեց անդրադառնալ նաև շրջապատի վրա։Նա այնքան անկանխատեսելի էր,որ դպրոցում բոլորը նրան 5 մետրից ավել չէին մոտենում,այլ նախընտրում էին հեռվում կանգնել ու սպասել մինչ տղան կհեռանա տարածքից,ուսուցիչները նրան դասերի ընթացքում փորձում էին չնկատել, վախենալով սեփական կաշվի ողջ մնալուց,սակայն դպրոցից երեխային օտարել նույնպես չէր ստացվում,քանի որ հայրը ազդեցիկ դեմք էր։Այդպես նա օր օրի լինելով ընդհամենը մի կորած մոլորված մանկական հոգի ավելի էր խորանում այն խորը սերմեր գցած մթության մեջ,որը կլանում էր մանկական հոգին ու տարեց տարի այդ ժպտերես պատանու անմեղ մանկական ժպիտը վերածում այնպիսի սարսափելի դեմքի արտահայտության,որ հարազատ մայրն ու քույրը չէին կարողանում երեխայի երեսին նայել,այլ նախընտրում էին ուղղակի հեռու մնալ,չհասկանալով,որ դա իրավիճակը ավելի էր բարդացնում։Տղան շատ վաղ հասակում մնաց մեն-մենակ սեփական խնդիրների ու վախերի հետ և զարմանալի չէ,որ նույնքան հեշտությամբ էլ տրվեց դրանց,չնայած դրանց դեմ պայքարը նաև մարդկային կյանք արժեցավ։Միակ մարդը,ում տղայի այդ հսկայական փոփոխությունը լիովին գոհացնում էր,դա նույնչափ դաժան ու սադիստ հայրն էր,որը պատրաստ էր հազար անգամ ինչ-որ մեկին սպանել որդու առաջ,միայն թե տղան հանկարծ չփոխվի դեպի հին ու բարի այն անմեղ էակին,ով ըստ իր հոր երկրի վրա տեղ չունի,քանի որ նրա կոկորդը ամեն պահի կարող են կրծել։
Բայց հայրը սխալվեց,նա չափից դուրս թերագնահատում էր իր պտղին,որը ծառից ոչ միայն հեռու չընկավ,այլ կարծես ընդհակառակը գետնին դիպչելու փոխարեն սկսեց ավելի ու ավելի բարձրանալ։
Մի անգամ կարևոր ժողովի ժամանակ նրա հայրը որոշեց կրկին որդուն իր հետ տանել,ի վերջո ապագայում այս ամենը պետք է նրա ձեռքն անցներ և նա պետք է իմանար իր տեղը հասարակական խավերի մեջ։Հոսոկը այդ ժամանակ արդեն 15 տարեկան էր,նա սև ու մռայլ պատանի էր,ում դեմքը այնքան բարձր էր գոռում "ինձ մոտ չգաս,թե չէ կփոշմանես!",որ մարդիկ ակամա հետ-հետ գնալով փախնում էին այն տարածքից,որտեղ նա կհայտնվի։Այդ օրը սակայն տղան սովորականից շատ լուռ էր,ինչը ցավոք անհանգստացնում էր միայն նրա հոր քարտուղարին,ով սովոր էր տեսնել անհանգիստ ու ամեն ինչ ոչնչացնող պատանու,այլ ոչ թե լուռ ու գլուխը կախ հրեշի,որը ամեն պահի կարող է տրաքել ու այնտեղ ինչ որ մեկին կուլ տալ։
Նրանք արդեն նստել էին սեղանի շուրջ և ակտիվ քննարկում էին թե ինչպես պետք է թմրանյութ ներկրեն,իսկ Հոսոկը ուղղակի լուռ լսում էր նրանց։Նա լսում էր...լսում....իսկ հետո նրա մեջ ուղղակի արթնացավ մյուս "Նա"-ն,և նա ականջները ամուր փակելով սկսեց բարձր ճչալ ու դեն նետել սեղանին դրված փաստաթղթերը,ու դա այնքան արագ տեղի ունեցավ,որ ապշած տղամարդիկ ոչինչ անել չկարողացան,իսկ երբ նրանցից մեկը փորձեց բռնել տղայի ձեռքերը նա ուղղակի վերցրեց սեղանին դրված ապակյա շշերից մեկը և իր ամբողջ ուժով խփեց նրա գլխից....ու...վերջ(?)։Իրականում հարվածը բավական ուժեղ ստացվեց,ինչը շատ զարմացրեց բոլոր այդ օրը ներկա եղած անձանց,տղամարդը,ով տուժեց նրա ձեռքից օրեր անց ուշքի չգալով մահացավ,ինչից հետո մարդիկ սկսեցին ակամա հեռու պահել իրենցից Յակուձայի որդուն,չնայած նա էլ արդեն հասկացավ,որ տղան դեռևս իրեն միայն խայտառակելու է,ու ուղղակի մեկուսացրեց նրան ընտանիքից։
Դա է պատճառը,որ Հոսոկը հիմա մեն մենակ նստած է իր փոշոտ տան հատակին բազմոցի դիմաց,և փոքրիկ կծիկ դարձած ուղղակի մտածում է,վերհիշելով այն վառ ու լուսավոր տղային,ով մինչև մահ էլ չէր վախենում նրանցից,այն գեղեցիկ Չիմինին,ով այդ դաժանությունները լուռ կուլ էր տալիս ու ոչինչ չէր ասում ի պատասխան և ի վերջո այն Չիմինին,ով մինչև մահ մեկ է լուսավոր պահեց իր հոգին,այլ ոչ թե կոտրվեց միանգամից Հոսոկի նման,չնայած ով իմանա....Հոսոկը կոտրվեց հենարան չունենալու հետևանքով,մինչ դեռ Չիմինը ունեցել է իր կյանքի ընթացքում հուսալի ու լավ հենարան իր ծնողների ու քրոջ տեսքով,իսկ հետո նաև Էմիլիի,միգուցե դա էր հենց նրանց տարբերությունը?
Իսկ մինչ դուք կմտածեք ու ձեր կարծիքները կասեք այդ ուղղությամբ ,եկեք մենք անցնենք առաջ,ու ես ձեզ ներկայացնեմ Նամջունին պատմությունը,որը նույնպես մաքրությամբ չէր փայլում....
~Նամջունը բանտից դուրս գալուց հետո ~
Ուղեղում արդեն վաղուց տպավորված ճանապարհը Նամջունին տանում էր ուղիղ տուն,որտեղ նրան էր սպասում հայրը և քույրը,իսկ մայրը,ով ընտանիքի միակ "նորմալ" անդամն էր ցավոք արդեն վաղուց մահացել էր հենց այդ ընտանիքի պատճառով։Տան շեմքին նա մի պահ կանգ առավ և նայեց երկինք,գլխի մեջ քաջ գիտակցում կար,որ եթե նա հատի տան շեմքը ամեն ինչ կսկսվի մաքուր էջից,որը հնարավոր է նրան դրդի նոր սպանության,սակայն ով իմանա?
-Բարի գալուստ որդիս,-Յակուձա հայրը մեջքով էր նստած որդուն,և մատների արանքում բռնել էր հաստ սիգարը,սակայն դա նրան չէր խանգարում որդու հետ խոսել-Մենք երկար էնք սպասել քեզ,բախտդ բերեց,որ հնարավոր եղավ ընդհանրապես փրկագին վճարել,-Նա դանդաղ պտտվեց դեպի քարացած որդին,և դրանից նրա կնճռոտ դեմքը պայծառացավ լայն ու զզվելի ժպիտով,-հահ!իսկ դու ոնց տեսնում եմ այս տարիների ընթացքում ավելի լավիկն ես դարձել,միայն սրան տեսեք!
Յակուձայի անդամը վեր կացավ տեղից դանդաղ մոտենալով որդուն,ով անշարժ ու կարծես թե անշունչ կանգնած էր տեղում ու նայում էր պատին,ասես կենդանի չէր ընդհանրապես։Յակուձայի անդամը հավասարվեց որդուն,հետո գլուխը մոտեցրեց նրա վզին ու սկսեց դանդաղ ու խորը շնչել,դրանով զգալով որդու բույրը,հետո ձեռքը դրեց նրա գլխին և ստիպեց պտտել գլուխը ու ուշադիր նայել հոր զննող աչքերին.
-Ասա որ կարոտել էիր ինձ,-Նա մոտեցրեց հայացքը այնքան,որ,եթե Ջունը մի քիչ առաջ գար,ապա նրանք կդիպչեին միմյանց շուրթերով,-Դե քաղցրս,ասա դա...
Հոր ձայնը խորն էր հնչում,ինչը նրա բացահայտ հրահանգող տոնն էր ցույց տալիս,այնպես որ Նամջունը կյանքում արդեն որերորդ անգամ տեղի տվեց.
-Այո,հ-հայրիկ,կարոտել էի քեզ,-Նա նայում էր ուղիղ հոր աչքերին,սակայն հայացքը կարծես չէր էլ կենտրոնանում նրա աչքերի մեջ։
-Այս հինգ տարիների ընթացքում ինչպես տեսնում եմ ամեն ինչ մոռացել ես,բայց ոչինչ....մենք մի ամբողջ գիշեր ունենք միասին հիշողությունդ թարմացնելու համար...,-Ասեց նա և դանդաղ համբույրներ թողեց որդու վզին,որը այդ ընթացքում փորձում էր իրեն զսպել ու ստամոքսի պարունակությունը հենց այդ սենյակում փռված կաշվե գորգին չդատարկել։
Սակայն մինչ շարունակությունը տեսնելը եկեք հետ վերադառնանք դեպի.....
~10 տարի առաջ~
Այո,հիմա Նամջունը 12-ը նոր բոլորած երեխա է,և, որպես կանոն երեխայի համար իր ծննդյան օրը պետք է ամենաուրախ և զվարճալի օրը լինի տարվա մեջ,որի ընթացքում երեխան պետք է շրջապատված լինի ընտանեկան ջերմությամբ և սիրով,սակայն պեդոֆիլ և Յակուձայի անդամ պարոն Քիմի համար դա մի քիչ այլ ձև է ընկալվում։
Այո,նա իրական սրբապիղծ էր,քանի որ քնում էր ոչ միայն օտար,այլ նաև սեփական երեխաների հետ,իսկ առաջին անգամ այդ մասին իմացել է հենց նրա կինը,որը լսելով երեք տարի առաջ իր դստեր(որը 3 տարով մեծ է Նամջունից) լացը արագ բարձրացավ նրա ննջասենյակ,և այն ինչ նա տեսավ շուտով նաև նրա մահվան պատճառը դարձավ...Տիկին Քիմը շատ էր սիրում իր ամուսնուն,չնայած իր ոչ լուսավոր անցյալի նա միշտ ամուսնական զույգի մեջ իրեն ցույց էր տալիս միայն ու միայն դրական և իդեալական կողմերով,նա սիրող հայր էր,լավ ամուսին,սակայն այդ օրը այդ իդելական ընտանիքի գլխի մասին ունեցած բոլոր անիծյալ պատկերացումները ապակու պես փշրվեցին,առանց նորից հավաքվելու հույսի։
Այդ օրը Տիկին Քիմը տեսավ,թե ինչպես էին բռնության ենթարկում իր սիրելի դստերը,իսկ հանցագործը հենց նրա սիրելի ամուսինն էր,ով նրան տեսնելուց անգամ կանգ չառավ,իսկ խեղճ կինը այնտեղ շոկից ուղղակի քարացած կանգնել ու նայում էր,սակայն դրանից հետո էլ կինը կարծես ուշքի գալ չէր կարողանում։Ամուսնու այդ տիպի դավաճանությունը նրա հոգու մեջ այնքան խորը հետք թողեց,որ երկու ամիս անց նա մահացավ սրտի անբավարարության հետևանքով,չանայած որ մինչ դա կինը առողջական խնդիրներ չուներ։
Նամջունը այդ ժամանակ փոքր էր շատ ու անգամ պատկերացում չուներ,թե քրոջ հետ ինչ է տեղի ունենում,նրա մանկական ենթագիտակցության մեջ հայրը բարի ու հոգատար կերպար էր,որը նա լուսավոր էր պահում ու անգամ չէր հավատա,եթե նրան ասեին,որ հայրը իր քրոջ հետ վատ է վարվում։Մոր մահը իհարկե երեխայի վրա մեծ հետք թողեց,քանի որ մայրական պաշտպանությունից զրկվելուց հետո նրանց միակ հույսը հայրն էր,որը սակայն կամաց-կամաց ցույց էր տալիս իր իրական երանգները....և ահա երեք տարի անց' նրա ծննդյան տոնին հայրը Ջունին ուղարկեց քնելու,իսկ ինքը մինչև ուշ գիշեր մնաց ընկերների հետ խմելու,իսկ հետո հազիվ մոտակա մեկ մետրը տեսնելով նա հասավ որդու ննջասենյակի դռան դիմաց,որը զգույշ բացելով ներս մտավ ու նկատեց մահճակալին կուչ եկած ու արդեն խորը քուն մտած փոքրիկին։
Նամջունը խորը քնած էր,սակայն դա մինչ այն պահը տևեց,երբ նա սկսեց զգալ ոտքին բավական կոպիտ շոյող շարժումները,որոնք հաճույք չէին պատճառում,այլ միայն ցավեցնում էին։Նա բարձրացրեց գլուխը և փորձեց հասկանալ ,թե ով է այդ ժամին է հյուր եկել և նկատեց արբած հորը,ով մթագնած հայացքով նայում էր որդու մերկ ոտքերին,քանի որ տղան քնում էր միայն ներքնազգեստով ու տանել չէր կարողանում գիշերազգեստ կրելը։Նա նայում էր կաթի պես սպիտակ ոտքերին և չէր էլ նկատում,որ տղան արդեն արթնացել է և վախեցած հետևում է հոր քայլերին։Պարոն Քիմը սկսեց դանդաղ համբուրել որդու ոտքերը,իսկ ձեռքերով շոյում էր ոտնաթաթերը,որոնք վախից սառել էին,և նրա մատներին կպնելիս կարծես մաշկի տակից լիքը մրջյուններ վազեին։Նամջունը այդպիսի քայլերի չէր սպասում,դրա համար արդեն երրորդ համբույրից հետո վեր թռավ և նստած դիրք ընդունեց վախեցած աչքերով նայելով հորը,ով սկսեց արբած ժպիտով նայել որդու խոշոր աչքերի մեջ։Այդ միմյանց դիտելու արարողությունը երկար չտևեց,քանի որ Պարոն Քիմը հաջորդ րոպեին արագ վեր կացավ,մի երկու րոպե տառապելով հագուստը հանեց ու դեն նետեց,իսկ հետո արագ բռնեց արդեն փախչել պատրաստվող որդու ոտքից ու քաշեց հետ։Նամջունը չնայած որ փոքր էր,մեկ է ամսագրերում տեսել էր,թե այս գործողությունները ինչի են հանգեցնում ու հիմա վախենալում էր սեփական հորից,որի մասին իր մանկական պայծառ պատկերացումները մեծ վտանգի տակ են։Նրա հայրը փակեց գոռալ փորձող տղայի բերանը գոտու միջոցով,հետո քաշելով մանկական շապիկը տղայի հագից այն կապեց նրա ձեռքերին ու սկսեց դանդաղ իջեցնել նրա որդու հագին մնացած վերջին հագուստը'ներքնազգեստը։Նամջունը հոր ձեռքերում հանգիստ մնալ չէր կարողանում, անընդհատ ոտքերով փորձում էր հարվածել,փորձում էր գոռալ փակ բերանով,փորձում էր ձեռքերը ազատել,ի վերջո փորձում էր լաց չլինել,սակայն ավաղ բոլոր փորձերը զուր էին,քանի որ արբեցած տղամարդը ոչ լսում էր որդու լացը,ոչ զգում նրա ոտքերի հարվածները,ոչ էլ ուշադրություն էր դարձնում որդու աչքերի աղաչանքին,նրան մղում էր առաջ միայն սատանայական ցանկությունը,որին նա տրվել էր արդեն շատ վաղուց հիմա հետ կանգնելու համար։
-Նամջուն~ա,-հնչեց զզվելի քաղցր ձայնը,որը իր տաք շնչառությամբ դիպչում էր տղայի մերկ ոտքերին,-Մի ձևացրու,իբր դու սա չէիր ուզում քաղցրիկս....,-Նա դանդաղ համբույր թողեց տղայի ոտքին,հետո նայեց նրա աչքերի մեջ ու գլուխը մոտեցրեց մերկ օրգանին,-ինչքան գեղեցիկ ես,ես հայացքս չեմ կարողանում քեզանից թեքել,որքան էլ փորձում եմ,-չնայած արբած վիճակին նա շատ լավ էր խոսում,բայց և դանդաղ,ինչը ստիպում էր դիմադրելուց հոգնած տղային վախեցած քարանալ ու լսել հորը,-այնքան եմ սպասել այս պահին,-Նա սկսեց համբուրել որդու կոնքերը,իսկ տղան սթրեսից հոգնած փակեց աչքերը ու թեթև քուն մտավ,կարծես հեռվից զգալով այն,ինչ կատարվում է իր մարմնի հետ,նա զգում էր տղամարդու ծակող(դեմքի մազերի պատճառով) համբույրները,որոնք նախ կոնքերի հատվածում էին,հետո որովայնի,իսկ վերջում նաև թույլ օրգանի,որը անգամ ռեակցիա չէր տալիս այդ բոլոր քայլերին։
Նամջունը ինքն էլ չգիտի,թե ինչքան ժամանակ մնաց այդ կիսաարթուն վիճակում,սակայն ուշքի եկավ լիովին,երբ հայրը առանց պատրաստելու նրա մեջ մտցրեց իր մեծ ու հաստ օրգանը,որը պատռեց երեխայի հետանցքը ու շուտով ներքնակը սկսեց ներկվել կարմիր գույնով։Նամջունը աչքերը չնայած ցավին խոշոր բացեց(որոնք արցունքների պատճառով լրիվ փակվել ու կպել էին իրար)և վախեցած նայեց հոր ցավից սեղմված ատամնաշարին ու հաճույքից թուլացած աչքերին։Նրա հայրը սպասեց մի քանի վարկյան,և հետո տղայի աղաղակների ուղեկցությամբ սկսեց նրա մեջ շարժվել,անգամ ուշադրություն չդարձնելով մեջքի հետևում լսվող աղջկա լացի ձայնին,ով չգիտես,թե որքան ժամանակ քարացած կանգնել էր այնտեղ,հասկանալով,որ փոքր եղբոր հետ լինում է այն,ինչ եղել է նրա հետ տարիներ առաջ և շարունակում է մինչև հիմա։Նամջունը սակայն նկատեց քրոջը,որը նրա համար վերջին խայտառակությունն էր,քանի որ մայրը նրան այսպես չէր դաստիարակել,նրա մայրը ուժեղ տղամարդ էր դաստիարակել,որը երբեք չպետք է ցույց տար քրոջ առաջ իր թուլությունը,սակայն հիմա նա ուղղակի փակեց աչքերը,որպեսզի չտեսնի քրոջ հայացքի խղճահարությունը,պինդ սեղմեց ատամներով կաշվե գոտին,որպեսզի այլևս ոչ մի հեկեկոց չհասնի քրոջ ականջներին,և շուտով արյունահոսության պատճառով ուշագնաց եղավ ընկնելով մթության մեջ,մինչ դեռ հայրը շարունակում էր նրա հետ ս*քսով զբաղվել,իսկ վերջում էլ ավարտեց որդու ներսում հետո նրա վրա ուղղակի մի կողմ նետած վերմակը նետելով,իսկ ինքը հազիվ ոտքի կանգնեց և հանգիստ գնաց իր սենյակ,որպեսզի այնտեղ քնի մինչև առավոտ,ու անգամ ուշադրություն չդարձրեց աղջկա առկայության փաստին,ով հոր գնալուց հետո սկսեց ուղղակի վիրակապել եղբորը(ինչքանով սովորել էր ինքը տան աշխատողներից,երբ նրան էլ սպասուհին գտավ նույն վիճակում ու սկսեց հետագա բոլոր նման դեպքերի ժամանակ վիրակապել աղջնակին) և ինքն էլ հեռացավ իր սենյակ ուղեղում պտտեցնելով հերթական անգամ ինքնասպան լինելու մտքի գայթակղիչ լինելու հանգամանքը։
(Հ.գ.երկար բացակայության առթիվ մեծ մաս💛)