8 부 - Part 8
Ես մասն ունի երգ, որն առանց միացնելու կարդալ չկա, պայմանավորվեցի՞նք 😂❤
🎧 iKON - Apology
_________________________________________________________________________________
Անցավ մեկ շաբաթ ու 2 օր։ Միջոցառմանը մասնակցեցին բոլորը՝ բացի ՉոնԳուկից։ ՉոնԳուկը վերջին շաբաթվա դասերին էլ չէր հաճախում։ Ուրբաթ օրը նրանց միջոցառումն էր, իսկ այսօր՝ կիրակի օրը, խնջույքն է ռեստորանում։ Ի զարմանս բոլորի ՉոնԳուկը ներկա է․․․ Ամբողջ 22 հոգանոց կուրսը պարում ու ուրախանում է, բացի մեկից։ ՉոնԳուկը նստել է սեղաններից մեկի ամենածայրի աթոռին ու աչքը չի կտրում Լիլիայի վրայից։ Ամեն բան ասես կանգնած լինի կոկորդում, ասես խեղդվի, ինչի պատճառով էլ թուլացնում է փողկապը։ Թեհյոնը բաղնիքում լվացվում է, սակայն երբ սրահում էր, միևնույնն է ՉոնԳուկը չէր կտրում աչքը վերջինիս քրոջից։ Ռոքսին պարահրապարակում ուղղակի քայլում է՝ երբեմն-երբեմն ձեռքի սպիտակ գինու բաժակից կում անելով։ Լիլիայի ոտքը դեռ երբեմն ցավում է, հատկապես բարձրակրունկ կոշիկներով, ուստի նա կոշիկները հանում է ու սկսում ոտաբոբիկ պարել, անտեսելով բժիշկների ասածը, թե նա այլևս չի կարող պարել։
- Գո՜ւկ, արի՛ պարելու, - կանչեց Վիկան։
- Դու տժժա Վիկ, - ժպտաց ու ուսերը թափ տվեց։
- Ինչքա՞ն ես սենց նստելու, - Յունգին իրեն նետեց ՉոնԳուկի կողքի աթոռին։
- Ինչքան ուզեմ, - կեղծ ծիծաղեց։
- Դե էլ մի ուզի, հելի ուրախացի։
- Նենց էլ ուրախ օրա -․- յանի շատ լավ էր սաղ, մի հատ էլ վափշե էլ չենք տենա իրար հին թայֆով։ Ոնց թռավ արա ես 3 տարին։
Թեհյոնը բաղնիքից դուրս եկավ, գնաց պարահրապարակ ու ձեռքերը գցեց քրոջ ու ապագա կնոջ ուսերին։
- Լա՞վ եք։
- Հա շատ, - քույրը եղբոր թևի տակից թռավ ու գնաց Ռոքսիի մոտ։
- Մա՜րդ, - Ռոքսին էլ մոտեցավ Լիլիային, - ես խի՞ ես բոբիկ։
- Բարձր կոշիկից էլա ցավում ես անտեր աջ ոտս։
- Դե հմի էդ ամեն ինչը մտքիցդ հանի հել ուրախացի, ուղեղդ անջատի, - Յունգին լնդեց։
- Անջատե՞մ, - գինու շիշը վերցրեց ու լցրեց իր բոկալի մեջ, - անջատելը չէ, բայց թեթև դմբրելն արժի, - ամբողջ բոկալ գինին խմեց, - հելանք դե, - ՉոնԳուկը վեր կենալով, ընկերոջ վզից քաշեց, հանեց-տարավ պարահրապարակ ու սկսեցին 2 հիմարների պես պարել։
- Քոռանամ ես, - Ռոքսին ներքևի պռոշն առաջ բերեց, - արա են 3ը էկել գլուխս սղոցում էին ինչ լավա էկար։ Ուժե ուզում էի գերանդիեյի դրանց։
- Ի՞նչ 3, - Լիլիան գրկեց Ռոքսիին։
- Են մեր կուրսի վաստակավոր բլանձինկեքը, - ինքն էլ գրկեց, - ի՞նչ էղավ։
- Հիշեցի, որ էլ ամեն օր իրար չենք տեսնելու։
- ԱՅ ԵՍ ՈՒՐԻՇ ԲԱՆ, - քևֆչի Յունգին արդեն քրտնքի մեջ կորել է, ուստիև վերնաշապիկի վերևի 2 կոճակներն արձակեց, փողկապը դեն նետելուց հետո։
- Ծնունդիս կտեսնվենք Լիլ։ Վափշետը ես էդ օրը չեմ սիրում, էդ իմ համար տոն չի, բայց կհավաքվենք։
Թեհյոնը գնաց նստեց սեղանի շուրջը ու սկսեց աննկատ ժպիտով նայել բոլորին։ ՉոնԳուկն էլ առանց թուլացած փողկապը հանելու 2 կոճակ է արձակել։
- Տոնա դեբիլ, անպայման։ Ոտերս ցավումա արդեն, - Լիլիան մի պահ նայեց ՉոնԳուկի կողմ, հետո նորից շրջվեց դեպի Ռոքսին։
- Բա դուք խի՞ չեք պարում, - Յունգին պարելով գոռաց, դիմելով Ռոքսիին ու Լիլիային։
- Նայի, նայի կշտացի, - ծիծաղում է Ռոքսին։
- Դեբիլ, - Լիլիան նույնպես ծիծաղեց, - ոտերս ցավումա դրա համար Յունգի, - նա էլ գոռաց։
- Ես շոր առաջին անգամ եմ հագել, պարել էլ չգիտեմ, մի խոսքով անհարմարա, - քթի տակ փնթփնթաց Ռոքսին ու գնաց նստեց։
Նույն պահին ՉոնԳուկը փողկապը հանեց, պարելով պտտեց այն ու շպրտեց։ Այն ընկավ մատուցողի գլխին ու բոլոր ականատեսները սկսեցին ծիծաղել, հատկապես Յունգին։
- Ռոքսի՞։ Էկար միացա՞ր մերձավորիդ, - հարցրեց Թեհյոնն ու Ռոքսին գերանդու դեքով ժպտալուց հետո նրանց 2ի բաժակները լցրեց, - լցրա, լցրա, - ծիծաղեց Թեհյոնը։
Լիլիան կանգնել է սրահի պատուհանի մոտ ու նայում է դեպի դուրս։ Ոչ ոք չգիտի, թե նա ինչի մասին է մտածում, կամ ինչ է զգում։ Գուցե ուզում է, որ արագ վերջանա երեկոն ու էլ երբեք չտեսնի ՉոնԳուկին, կամ էլ ընդհանրապես չի ուզում, որ երեկոն ավարտվի։
- Լցնուուուուում եեեեեեեեեմմմ, - այնքան լցրեց, որ բաժակներից սկսեց թափվել գինին, թեթև ծիծաղեց ու մի կողմ դնելով շիշը, շարունակեց, - էհ, պռծաաաաաա ֆյսոոոոոոոոոո ջաաաաաաան, - գոռաց իր կոշտ ձայնով բաժակն էլ վերև բարձրացրեց։
- Լիլիաաաաա արի հետս պարի, - կանչեց Վիկան։
- Երկար եմ սպասել ես օրվան, - Թեհյոնն իր բաժակը չըխկացրեց Ռոքսիի բաժակին։
- Ես ավելի շատ, - խմեց Ռոքսին։
- Գալիս եմ, - մոտեցավ Վիկային Լիլիան։
- Ֆսյո ես էլ չեմ խմում, ինձ 2 բաժակից են յան լավ չի լինի, տարեք են կողմ աչքիցս, - ծիծաղում է Ռոքսին։
Նույն պահին սրահի սպիտակ լույսերն անջատվեցին ու մնացին միայն մանր ու գունավոր լույսերը, քանզի միացավ տանգոյի դանդաղ երգ։
- Ներող ազիզ, - ՉոնԳուկի մոտ ուշ տեղ հասավ ու վերջապես ներողություն խնդրեց մատուցողից։
- Իննադու աչքդ եմ մտցնելու Ռոքսի, - ծիծաղումէ Վիկան, իսկ Ռոքսին աչքերը գլորեց։
ՉոնԳուկը գլուխը դրել է Յունգիի ուսին ու միասին տանգո են պարում։ Ռոքսին դա տեսնելով սկսեց ծիծաղել ու վիդեո նկարել։
- Հլը ինչ կյանք են, - ծիծաղում է Վիկան։
Թեհյոնը նայեց Վիկային, հետո նայեց քրոջն ու գնաց Վիկայի ձեռքից բռնեց, տանելով պարահրապարակ։ Նրանք սկսեցին տանգո պարել։
- Սաղ մեզ են նայում արաա, - ծիծաղեց Յունգին ու Ռոքսիի տեսախցիկին ձեռքով արեց։
- Աշկերը տված են նայելու հըմար, - ծիծաղումէ ՉոնԳուկը գլուխը չբարձրացնելով։
Վիկան գլուխը դրած Թեհյոնի ուսին՝ նայում է 2 հիմարներին ու ծիծաղում։
- Հա լավ, քեզ շատ լավ զգացիր, - ուղղվեց ՉոնԳուկը, ընկերոջը թեթև ապտակեց ու ծիծաղեց։
- Պաաաաաահ ջանդամ, - Յունգին գնաց Ռոքսիի մոտ։
Քիչ անց ՉոնԳուկը նկատեց Լիլիային մենակ կանգնած։ Նրան իսկապես ոչինչ չի հետաքրքրում։ Գնաց Լիլիայի մոտ, թեթև խոնարհվելով նրա առջև ասաց․
- Կարելիա՞ ձեզ հրավիրել պարի, մադամ։
Ռոքսին Թեհյոնենց էր նկարում, բայց երբ նկատեց ՉոնԳուկին ու Լիլիային, արագ տեսախցիկը շրջեց նրանց կողմ։
- Կարելիա, բայց․․․ - գլխով եղբորը ցույց տվեց։
- Դե ֆսյո, կարելիա ու ֆսյո, - ժպտաց, մի ձեռքը դրեց նրա կողքին, մյուսով բռնեց ձեռքն ու սկսեցին պարել, իսկ Լիլիան ժպտում է ու նայում գետնին։
- Պարե՞նք, - առաջարկեց Յունգին Ռոքսիին, - բայց նախօրոք ասում, պարելու ընթացքում չխփես, չտփես։
- Չէ լիքը բլանձինկա կա գնա մեկն ու մեկին կանչի պարելու, չես տենում զբաղված եմ․․․
«Ես ձեզ հետո կասեմ», դեմքով Թեհյոնը նայեց քրոջ կողմ ու Վիկային պտտեց։
- Գոնե էսօր կռիվ չսարքես, - շշնջաց Վիկան։
- Բլանձինկեքին, որ կանչեցի, հետո էլ իրանք են ինձ կանչելու, գոհ եմ, - ձեռքը մեկնեց Ռոքսիին։
ՉոնԳուկը նայում է Լիլիայի հատակին նայող ամաչկոտ ժպիտին ու հիանում։ Այնքան բան ունի ասելու Լիլիային․․․ Լիլիան գլուխը բարձրացրեց, նայելով այս ու այն կողմ, որպեսզի չնայի ՉոնԳուկին։
- Որ սարքելու ըլնեի արդեն սարքել էի, ոչ մեկի չէի սպասելու։
Ռոքսին ծիծաղելով բռնեց Յունգիի ձեռքից ու քաշեց, նստեցնելով իր կողքի աթոռին, աելով․
- Ստեղ հետս նստի, եթե չես ուզում իրանց հետ պարես։
- Ինչ անհետաքրքիր ես, բայց դու, - Յունգին ձեռքը դրեց դնչի տակ ու տեսավ Թեհյոնի ցլիկ (ուրիշ ձև չեմ կարա նկարագրեմ չխնդաք ։ԴԴ) հայացքը, - ասա էսօր էլ կռիվ չանի։
- Կարողա՞ ինձ նայես, - հարցրեց ՉոնԳուկը շշուկով։
- Ասեցի չեմ անի, - պարելու ընթացքում Վիկայի այտը համբուրեց Թեհյոնը։
- Ինչի՞ համար, - նայեց ՉոնԳուկին Լիլիան։
- Դե հիմա, - ուսերը թափ տվեց Ռոքսին, - զայլես գնացելա կռիվներից, - խելոք նստած տեղը, մնում-մնում տեղից թռնելով գոռում է, - ՈՒԽ ՋԱԱԱԱՆ ՊՌԾԱԱԱԱԱԱ։
- Ըտենց եմ ուզում, - ժպտաց ՉոնԳուկը Լիլիային, իսկ Լիլիան աչքերով ժպտաց (չգիտեմ հասկացաք, թե ինչ նկատի ունեի, բայց դե)։
- Հիստերի՞կ ես աղջի, - ամեն Ռոքսիի գոռալուց Յունգին իր սրտից բռնում է վեր թռնելով։
- Բայց սազում են, - ժպտաց Թեհյոնին Վիկան հետո նայեց Լիլիաենց կողմ։
- Ենքան գոռա՞մ սիրտդ կանգնի, - դահլիճը մաքրելու օրվա նման ժպաց, առանց հասկանալու։
- Հմի ստե շատ մարդիկ են իրար հետ սազում, էդ չի նշանակում, որ պիտի իրար հետ ըլնեն, - գլորեց աչքերը Թեհյոնը։
ՉոնԳուկը մոտեցավ Լիլիայի ականջին, Լիլիան բնականաբար վախեցավ։ Իրեն թվաց, թե ՉոնԳուկը համբուրելու է, սակայն նա ուղղակի իր ականջին շշնջաց․
- Ես քեզ սիրում եմ, անկեղծ, - ասաց ու ուղղվելով այնպես է իրեն պահում, ասես քիչ առաջ ոչինչ չարեց, որպեսզի կողքից նայողները չկասկածեն։
- Մեկ-մեկ ժպտա էլի խոսալուց, թե չէ հետդ խոսալուց ինձ թվումա մոռգում եմ, դու էլ հետազոտող բժիշկ ես, - բողոքեց Յունգին։
- Էլ միիի, - թեթև ծիծաղեց Վիկան ի պատասխան Թեհյոնի։
- Իմ մոտ չի ստացվում, - ուսերը թափ տվեց Ռոքսին, բայց դեռ ժպտում է։
- Մի սկսի էլի, - Լիլիան աչքերը փակեց ու այտերը թացացան։
- Ժպտացող դև էլ տեսա․․․ Չխփես կատակ եմ անում, - Յունգին բաժակը պահեց դեմքին ծիծաղելով։
- Ի՞նչ ժպտացող դև, - հարցական դեմքով նայեց Յունգիին հետո տեսախցիկն անջատեց։
- Դու, - ծիծաղեց Յունգին։
- Դևը դու ես, - ճպացրեց ու ձեռքերը խաչեց։
- Մենք ավելի շատ ենք սազում, - Թեհյոնը լեզու հանեց Վիկային։
- Լեզուդ կկտրեմ, - մանյակի դեմքով նայեց Թեհյոնին Վիկան։
- Փորձի Վիկա, - աչքը չի կտրում Վիկայից։
- Մկրատ տուր կտրեմ, - Վիկան էլ երեխայի նման լեզու հանեց։
Այդ ընթացքում ՉոնԳուկը Լիլիայի հետ պարելով, ուղղվեց դեպի մոտակա սյունի հակառակ կողմը, որպեսզի ոչ ոք չտեսնի նրանց։
- Չլացես, - մաքրեց Լիլիայի արցունքներն ու 2 ձեռքով բռնեց Լիլիայի երեսից, իր մեծ ափերի մեջ վերցնելով Լիլիայի ականջներն ու կլոր թուշիկները, - քեզ ասել էի, որ չպիտի լացես, առավել ևս իմ պատճառով, հատկապես իմ աչքի առաջ, ես մի գրամ սուտ չեմ ասել մի քանի վայրկյան առաջ, - իր ճակատը կպցրեց Լիլիայի ճակատին։
- Դու հիմա ուղղակի պահի ու խմիչքի ազդեցության տակ ես ու վերջ, - Լիլիան նայում է ներքև ու զսպում իրեն, որպեսզի չբարձրացնի աչքերը դեպի ՉոնԳուկը։
Քիչ անց Ռոքսիի ուղեղը պայծառացավ։
- ԺՊՏԱՑՈ՞Ղ, - տեղից վեր թռավ արագ-արագ գնաց բաղնիք, նայեց իրեն հայելու մեջ, տեսավ իր ժպիտն առաջին անգամ վերջին 10 տարիների ընթացքում, - ԵՍ ԻՆՉԱ, ԵՍ ՈՎԱ, - իրար խառնված նայում է հայելու մեջ ու ինքն իրեն ապտակում։
Յունգին նստած տեղը ծիծաղում է Ռոքսիի ժպիտից։ Նա տարօրինակություն է զգում ստամոքսում, սակայն կարծում է, թե սովածությունից է։ Երբ ուղղվեց, տեսավ, որ ՉոնԳուկն ու Լիլիան չկան։ Սկսեց խաչակնքվել, որ հանկարծ դա Թեհյոնը չնկատի։
- Նախ ես մի քիչ գինի եմ խմել։ Հետո էլ ես ալկագոլիկ չեմ, որ նայեմ շշին ու հարբեմ ու ինձ նայի, որ հետդ խոսում եմ, - հանգիստ ասաց ու ձեռքերը չտեղափոխելով Լիլիայի թուշիկներից ու ականջներից բարձրացրեց իր հայացքը դեպի իրեն, - ես գիտեմ, որ փոխադարձա, բայց ես չգիտեմ քեզ ոնց ապացուցեմ, որ չեմ խափում, - չիմանալով ինչ անել, շփոթմունքից մի քիչ էլ կարոտից ու ցանկությունից դրդված համբուրեց Լիլիայի շուրթերը։
- Ես ինչ երկար երգ էր արա, - ծիծաղեց Թեհյոնը, երբ վերջապես լույսերը միացան, երգն էլ անջատվեց։
Լիլիան չկարողացավ պատասխանել ՉոնԳուկի համբույրին, քանզի լույսերը միացան։ Լույսերի միանալուն պես նա ազատվեց ՉոնԳուկի ձեռքերից ու ոտաբոբկ փախավ պատշգամբ։ ՉոնԳուկը նյարդայնացավ ու բռունցքով հարվածեց սյունին, ինչի պատճառով էլ ձեռքի դուրս ցցված ոսկերների վրայի մաշկը վնասվեց։
- Ես մատնաչափիկը ուրա՞, - Թեհյոնն ու Վիկան նստեցին Յունգիի մոտ։
- Մաշալլահ, լույսերը տվին, - Ռոքսին արդեն ուղղված, իր գերանդու հայաքով վերդարձավ ու նստեց իր տեղում։
- Մատնաչափիկը, ըըը․․․ Արա դե ես ինչ իմանամ վրեն ժուչոկ չունեմ դրած։
- Բա են գյադե՞ն ուրա, - նորից հարց տվեց Թեհյոնը շուրջը նայելով, նկատեց ՉոնԳուկին մոտակա սյուներից մեկին հենված, սիրտը հովացավ։
- Են գյադու վրա էլ ժուչոկ չունեմ, - նայեց Թեհյոնի հայացքի ուղղությամբ, - ըհը, հենա, սպասեք հեսա գալիս եմ։
- Գնամ նայեմ Լիլիան ուրա, - Վիկան երկար չփնտրեց, որովհետև շուտ գտավ ընկերուհուն պատշգամբում։
// ՎԻԿԱՆ ՈՒ ԼԻԼԻԱՆ //
Վիկան մոտեցավ Լիլիային։
- Ինչա՞ էղել։
- Բան չի էղել Վիկ։ Կոշիկներս կբերե՞ս ներս գնանք։
- Լիլիա ասում եմ ինչա՞ էղել։
- Բան չէ, Ռոքսիին ասա կոշիկներս բերի։
- Ես հլը կիմանամ, - ինքը գնաց ու կոշիկները բերեց։
- Հետո կպատմեմ Վիկ, - հագավ կոշիկներն ու գնացին ներս։
// ՅՈՒՆԳԻՆ ՈՒ ՉՈՆԳՈՒԿԸ //
Յունգին մոտեցավ ընկերոջը։
- Ինչա՞ էղել։ Խի՞ ես մեկուսացել։
- Հեչ, բան չէ, ձեռս եմ ճղե, - անձեռոցիկով ձեռքը մաքրում է։
- Ձեռիդ ինչա էղե բա։
- Ասում եմ ճղել եմ արա։
- Նկատի ունեմ խիիի ես ճղեեել արա։
- Խփել եմ պատին։
- Բա պատին խի՞ ես խփել։
- Նեռվայնացա։ Լիլիկը ոշմի ձև չի հավատում, որ չեմ խաբում, - քիչ մնաց նորից հարվածի պատին, բայց ձեռքը հենեց պատին։
- Հետո կպատմես, իսկ հմի ընգի առաջ, հիստերիկ․․․
- Էլ չգիդեմ ոնց անեմ, ինչ անեմ, գժվա արդեն։
- Է հա կարողա հավատումա, բայց ախպորիցա վախում։
- Դժվար։
- Հո միանգամից չէր ասելու, որ ինքն էլ քեզա սիրում։
- Բայց ես գիտեմ, որ սիրումա։
- Ժամանակի հարցա, - ՉոնԳուկին բրթելով տարավ սեղանի մոտ։
// ՍԵՂԱՆԻ ՄՈՏ //
Ռոքսին հեռախոսով զբաղվում է, մինչև մնացածի գալը, իսկ Թեհյոնն այս ու այն կողմ է նայում։ Քիչ հետո Վիկան ու Լիլիան եկան։ Վիկան վերցրեց իր բաժակն ու մեջի մնացած գինին ամբողջությամբ խմեց ու դեմքը ճմռթեց։
- Ո՞ւր էիր աղջի։ Ո՞ւմ հեդ էիր, - միանգամից սկսեց հարցախեղդ անել քրոջը։
- Բալկոնում էի ու Վիկայի հետ։
- Ինչա՞ էղել, - Ռոքսին բացակա դեմքով նայում է 3ին։
- Դե եսիմ թե։ Հուսամ չես խաբում։ Յունգիենք գան մի հատ սաղովի խմենք։
Յունգին ընկերոջը հրելով բերեց սեղանի մոտ։ ՉոնԳուկը նստեց իր տեղում։ Ներվայնությունից վզի երակները քիչ է մնում թռնեն աչքին։ Յունգին էլ նստեց ՉոնԳուկի կողքին (ՉոնԳուկը ծայրինա, կողքը Յունգին, Յունգիի կողքը Ռոքսին, Ռոքսիի առաջ Վիկան, Վիկայի կողքը Թեհյոնը, Թեհյոնի մյուս կողքը Լիլիան՝ ՉոնԳուկի դիմաց)։ Ռոքսին հասկացավ, որ իր խելքի բանըչի, թե ինչ է պատահել ու նորից խորասուզվեց հեռախոսի մեջ։
- Էկեք խմենք էսքանիս կենացը, որտև քոլլեջում միակ լավ բանը, որ էղավ իմ հետ, էդ դուք էիք ու դուք էլ կմնաք։ Էկեք չկորցնենք իրար ու միշտ իրար հետ ըլնենք, թեկուզ տարբեր քաղաքներից, - բարձրացրեց բաժակը Յունգին։
- Հուզվա Յունգի, բայց ինչ ասում ես ճիշտ ես ասում։ Ինչ էղելա թողենք անցյալում, - ասաց Թեհյոնն ու առաջինը չըխկացրեց ՉոնԳուկի բաժակին։
Ռոքսին գլխով վերև-ներքև արեց ի նշան համաձայնության։ Բարձրացրեց իր սպիտակ գինով բաժակն ու «ադ դուշի» աչքերը փակեց իբրև․ «օհ այո»։ Կողքից մյուսները ատելությամբ նայում են այս 6ին, քանզի նրանք 3 տարիների ընթացքում իրենց հետ գրեթե չեն էլ շփվել։ Լիլիան Թեհյոնի խոսքերից ու արարքից աչքերը կլորացրեց։ Յուգնին Թեհյոնին ժպտաց։
- Չէ հա՞, - ՉոնԳուկն էլ չըխկացրեց Թեհյոնին, հետո մյուսներին ու տղաներով խմեցին։
Լիլիան չըխկացնելուց հետո բաժակը դրեց սեղանին ու գնաց նորից Ռոքսիին գրկեց։
- Փաստորեն հա, - Թեհյոնը ժպտաց։
- Դե քանի հավաքվել ենք․․․ - խաղալով ընկերուհու մազերի հետ, - մյուս տարվա հոկտեմբերի 28ին կգաք «իմ տուն», - ծիծաղեց, - «ծնունդս նշելու», - նորից ծիծաղեց Ռոքսին։
Վիկան տեսնելով, որ 4ը միանգամից խմեցին, փորձեց ընդօրինակել։ Վերցրեց բաժակն ու միանգամից խմեց, դեմքը խառնշտեց, աչքերն էլ լցվեցին։ ՉոնԳուկը Թեհյոնին նայեց հարցական հայացքով, հետո նույնով դեպի Լիլիան, իբրև «ձաձա, ձաձա ձան, ձաձաաա՜՜, կարելիա՞»։
- Հիմիկվանից մյուս տարվա ծնունդի ես հրավիրո՞ւմ։ Բա ես տարի՞ - հազալով հարցրեց Վիկան։
- Դե ծնունդը որնա, պռոստը կգաք, կամ չգիտեմ, կարաք չգաք։ Դե ստեղ չեմ լինելու, գնում եմ մենակով ճամփորդության, հիմիկվանից ասում եմ։
- Ուտել-խմելու տեղ ու մենք չգա՞նք, - քևֆչի Յունգին մեջ ընգավ, - անպայման կգանք։
Թեհյոնը մի հատ թարս նայեց ընկերոջը, հետո գլխով համաձայնության նշան ցույց տվեց։ Միևնույնն է, նա ՉոնԳուկին շատ է սիրում։
- Կարողա ես կանչում եմ հետս ուժըս նայեք, - մանյակի հայացքով նայեց Յունգիին։
- Կինոյի ընթացքում ուտում էլ են, - նույն հայացքով նայեց Ռոքսիին։
Ռոքսին Յունգիին ճմկտեց, քիթը վերև քշտելով։ ՉոնԳուկը «ախպեեեերս, պոնչ արաաաաա» դեքով շնորհակալություն հայտնեց ընկերոջն ու ժպտալով նայեց նրան։ Գնաց Լիլիայի ու Ռոքսիի կողքին կանգնեց։
- Լիլ, ես չէի մտածի, որ կարողա հմի կարանամ քեզ ասեմ․․․ Դրա համար էլ մոտս մատանի չկա, բայց․․․ - սեղանի կլոր կտրատված սպիտակ սոխերից մեկը վերցրեց ու չոքեց Լիլիայի առջև, - ընկերուհիս կդառնա՞ս։
- Հա, ինքը սաղ կյանք սոխով առաջարկության մասինա մտածել, - սկսեց ծիծաղել Թեհյոնը։
Բոլորը սկսեցին բարձր ծիծաղել։ Ռոքսին ծիծաղելով արագ հեռախոսը հանեց ու մի քանի կադր անմահացրեց։
- Աաաաաաախխխխ, - Յունգին չի կարողանում հանգստանա, - արաաաա հեսա էդ սոխից լացելուա, - գոռաց, իսկ Ռոքսին մի կանաչ խնձոր վերցրեց ու խրեց Յունգիի բերանը, որպեսզի չխանգարի իր վիդեոյին։
- Կանգնիիի, ամոթա, - խառնվեց իրար Լիլիան ու վախեցած նայեց Թեհյոնի կողմ։
ՉոնԳուկը ժպիտի պատճառով ներքևի շրթունքը կծելով տեղից վեր կենալով ուղղահայաց դիրքով գրկեց Լիլիային ու օդում պտտեց։ Վիկան հիանում է նրանցով։
- Քցիր արա հորդ տնից չես բերե, - գոռաց Թեհյոնն ու ծիծաղեց։
- Հիմա ինչքան ուզում ես գոռա, - ծիծաղելով, Ռոքսին Յունգիի բերանից խնձորը հանեց՝ վիդեոն անջատելուց հետո։
- Դե խոստացի, որ էլ կյանքում չես թողնի, - Լիլիան օդում գրկելով ՉոնԳուկի վզից, ասաց ականջին։
- Ինչ հարամ ես բաաաայց, - ծիծաղելով թույլ հարվածեց Թեհյոնի ուսին Վիկան։
- Ովաաա՞ շոու անուուոմ, - Յունգին Ռոքսիի ձեռքից խնձորը վերցրեց ու կծեց, - ՉոնԳուկը, - ծամելով գոռաց։
- Չեմ խոստանում, բայց կփորձեմ (դե ոչինչ հավերժ չի, էդ իմաստովա էլի ասում), - իջացրեց Լիլիային գետնին, մոտեցրեց իրեն ու կլոր թուշիկը պինդ համբուրեց, ինչին արդեն քանի տարի էր սպասում էր։
- Պիտի լավ փորձես, - համբույրից ամաչեց։
- Լավ հլը, հերիքա -․- , - եղբոր խանդ։
Յունգին այնպես ուրախացավ, որ ծամած խնձորը բերանից թռավ։ Նա էլ դա ոտքով տշեց կուրսղեկի աթոռի մոտ, իսկ Ռոքսին դա տեսնելով ծիծաղեց, իսկ Թեհյոնի ասածից աչքերը գլորեց։
- Հարամ․․․ - բողոքեց Վիկան։
- Լավ կփորձեմ, դաժե ավելի լավ։
- Ես նրա համար, որ մեզ ստիպեց դահլիճը մաքրենք ու զարդարենք, - Ռոքսիի մոտ շշնջաց ու աչքով տվեց։
- Նույն սխալդ չանես։ Չնեղացնես, թե չէ արդեն փրկություն չի ըլնի, - Թեհյոնը մոտեցավ ու ախպերավարի գրկեց ՉոնԳուկին ։Դ
- 100 տոկոս Յուն, - մանյակի հայացք, - աաաաաաաաաաաա բարիշեցիիի՞ն, - գոռաց Ռոքսին, - ուուուուուխ, - վազելով գնաց ու գրկեց ՉոնԳուկին ու Թեհյոնին, նրան հաջորդեցին նաև Յունգին, Վիկան ու Լիլիան, - վի քեն լիիիիիիիիիիիիվ ֆորեեեվըը, գոռալով երգեց Ռոքսին գրկախառնության մեջից։
- Ամեն առավոտ էլ սաղիդ ռոժերը չեմ տեսնելո՞ւ, - գրկախառնության մեջից նվնվաց Վիկան։
- ՈՒՈՒՈՒՈՒԽ ՉԵՄ ՀԱՎԱՏՈՒՄ ՊՌԾԱՆՔ, - նորից գոռաց Ռոքսին, Յունգին էլ վախեցավ։
- Ու վափշե իմ աշկից ոշիբան չի վրիպում։ Ես սաղ տեսել եմ ինչա կատարվել սյան մոտ։
- Վիկ իմ ու Թեհյոնինը տեսնելու ես հարսանիքից հետո։
- Հա ինջ անեմ, որ տեսել ես արա․․․ - գրկախառնությունը բաժանեց ՉոնԳուկը, թևը գցելով Թեհյոնի վզով։
Թեհյոնի գլուխը հայտնվեց ընկերոջ թևի տակ։ ՉոնԳուկն էլ սկսեց բռունցով արդուկել Թեհյոնի գլուխը՝ մազերը խառնելով։
- Պրիտոմ լոզոտ առանց լվացվել Վիգա, - ծիծաղում է Յունգին։
- Յունգիի ասածից մի տեսակ սիրտս քաշեց կորեմ հայրենիքս ու էլ հետ չգամ․․․ - ծիծաղեց Վիկան։
- Դուք չգիտեմ, բայց ես սկզբում Փարիզ եմ գնալու, հետո ընդեղ կորոշեմ ուր գնամ։
- Ես էլ որոշել եմ լսումների մասնակցեմ, - ասաց Յունգին։
- Այ ես չգիտեմ ինչ եմ անելու, երևի կանցնեմ գորձի, - ՉոնԳուկն էլ արտահայտվեց։
- Ասենք թե հաաաա Թեհյոն։
- Ես էլ ուզում էի գնայի Բեռլին․․․ - ասաց Լիլիան։
- Ոնց արա բա Փարիզ ես էթում լռվես, բա ո՞նց ենք գալու ծնունդիդ։ Գանք հասնենք Փարի՞զ, - հարցրեց ՉոնԳուկը Ռոքսիին, - Ինչ Բեռլին Լիլիա․․․
- Ես էլ ոտս դնելու եմ սեղանին Վիգային ասեմ կոֆե բերի, ուուուխ, - ծիծաղում է Թեհյոնը։
- Ասում եմ․ «ԷԻ», հիմա էլ չեմ ուզում գնամ Բեռլին։
- Կբերեմ գլխիդ կլցնեմ, - լեզու հանեց Թեհյոնին Վիկան։
- Դե ես ստեղ էթում ես Բեռլին ինչ անես, - ինքնավստահ ժպիտը հայտնվեց ՉոնԳուկի դեմքին, - ինչ լսումներ Յունգըլո։
- Բայց լավ բան չեք անում Ռոքսի ու Յունգի, - թարս նայեց իրար կողք կանգնած Ռոքսիին ու Յունգիին Վիկան։
- Բա ես թաքնված տաղանդ եմ, էթամ ռեպպավատ ըլնեմ․․․ Ի՞նչը։
- Ի՞նչը, - հավասար հարցրին։
- Ես հենց քո պատճառով էլ ուզում էի գնայի Չոն։
- Դե կաշխատեմ, կգնանք, - ծիծաղեց ՉոնԳուկը։
- Նենց եք անում, որ ձեզնից հեռվանանք։
- Ես ու Վիգան կփսագվվենք կէթանք ուրիշ տուն, Լիլիկն էլ եքա տունը մենակով կտժժա սաղ ցերեկները առանց տնեցիքի։
- Կգաք համերգներիս, չենք հեռվանա Վիգա, - ծիծաղեց Յունգին։
- Պահ, դու էլ հո չասիր, համերգ չէ մի չէ, - ծիծաղեց Ռոքսին։
Թեհյոնը մի թևը գցեց Յունգիի ուսին, մյուսը՝ ՉոնԳուկի։
- Չկասկածես դու Ռոքսի։
- Կկասկածեմ։
- Սկսվեց․․․ Հազիվ չէին կռվում․․․ - ձեռքով հարվածեց ճակատին Վիկան։
- Ենքան ես ծխում ինչ համերգի մասինա խոսքը, - գլորեց աչքերը Ռոքսին։
- Ես վափշե չգիտեմ ինչ եմ անելու, նորմալ չեմ էլ կարում պարեմ․․․ Ռեպ կկարդա Ռոքսաննա։
- Հորս արև․․․ Ոտդ ըտենց լուրջա՞ վնասվել Լիլ։
- Թո չպարի, ազդվըմ էի, որ պարի էր էթում։ Ով ասես նայում էր քվորս -․-
- Օրինակ ես, - ծիծաղեց ՉոնԳուկը։
- Հենց ռեպ էլ կարդալու եմ։ Հա Ռոքսի, հետո գլուխ կգովաս, որ մի կուրսից ենք էղել։
- Են խնձորը բերեք խրեք սրա բերանը էլի, - մանյակի հայացք, - ի վիճակի չեմ․․․ Լավ չեմ զգում մի ձևի, ե՞րբ ենք տուն գնում։
- Ինչա՞ էղել, - հարցրեց Վիկան, - Լիլ բա ոնց ես դիմացել ոտիդ ցավի՞ն։
- Ես վերջը 3րդ բաժակ էլ խմեցի, վատանում եմ։ Ինձ հիմա մի տեղ ընգնել քնելա պետք․․․ Ինձ սկի մի գրամ ալկոհոլ չի կարելի։
- Ընգի Յունգիի գիրկը քնի, - ծիծաղեց ՉոնԳուկը։
- Ժամանակի ընթացքում կանցնի, էլի կպարեմ երևի։ Որ չհիշեի, ոնց էիր 2 տարի առաջ բալկոնում ինձ գրկել, չէի ընգնի, - մանյակի հայացքով նայեց ՉոնԳուկին, - աթոռներին պառկի քնի Ռոքսի։
- Սրանք հասցրել են բալկոնում էլ իրար գրգեն արա՞․․․ - եղբոր խանդ, - Ռոքսի դու ու Յունգին իրար գրկեք քնեք։
- Ոնց թե, դրա մասին էիր մտածում, Լի՞լ, - լրջացավ ՉոնԳուկը։
- Խնդալու էր, ոնց որ, - գլորեց աչքերը Ռոքսին ՉոնԳուկի ու Թեհյոնի տափակ առաջարկներից։
- Հա դրա մասին էի մտածում, - շրջվեց եղբոր կողմ, - մի դեբիլացի Թեհյոն։
- Վիզս կդրեմ․․․ Արա Տաե ինչ ծանրա թևդ, - դուրս եկավ Թեհյոնի թևի տակից ու Լիլիային գրկեց։
- Հեսա կաբլուկները աշկներդա մտցնելու տղեք։ Ոնց էլ չէիք հոգնում դրանց վրա աղջկեք, - բլբլաց Յունգին։
- Ինքը գոնե գրկելա ոչ թե․․․ - թարս նայեց Թեհյոնին Վիկան։
- Շատ կա՞ գնանք պռծնեմ ձեզնից, - գլորեց աչքերը Ռոքսին։
- Արա Չոն ուրախացի, որ չի պարելու, սրա-նրա գյադեք չեն նայի, - Վիկային հետևից գրկեց դունչը դրեց ուսին, - հերիքա կծես դու էլ․․․ Էկեք գնանք մեր տուն, նենց, ոնց են ամենառաջի անգամը գնացինք։
- Է էկեք, - Ռոքսին արդեն շատ վատ է զգում իրեն։
- Ոտնա ցավում էդ հեչ․․․ Արաաաաաա բա հելաաաաաանք, - ուրախացավ ՉոնԳուկը, - բայց հմի ավելի հանգիստ խղճով։
- Չի ցավում էլ։
- Դե լցվեք Թեհյոնի ավտոն, - ծիծաղեց Յունգին։
// ԹԵՀՅՈՆԵՆՑ ՏԱՆԸ //
Բոլորը բառի բուն իմաստով լցվեցին Թեհյոնենց տուն։
- Մաման տարերք կապրի հեսա․․․ - ծիծաղեց Թեհյոնը։
- Մինա ծյաաա, - եկավ միջանցք տիկին Մինան զարմացած ժպիտով, - ավարտել ենք, բայց էլի մենք եեեեեեեենք, - ծիծաղում է ՉոնԳուկը։
- Աստված իմ․․․ - ծիծաղեց տիկին Մինան, - էկեք, էկեք ներս։
- Ես ինչ տանջանք էր, - կոշիկները հանեց ու շպրտեց կոշիկների դարակի մեջ Լիլիան։
Ռոքսին առանց ձայն հանելու արագ բարձրացավ վերև։ Դատարկ սենյակ գտնելուն պես դուռը բացեց, մտավ ներս, բայց հենց դռան մոտ գիտակցությունը կորցրածի նման ընկավ հատակին ու քնեց, որն իրականում Թեհյոնենց ծնողների սենյակն է։
- Բայց պրծում չունեք մեզնից, հատկապես փեսայիցդ ու հարսիցդ ծյոծ Մինա, - ծիծաղեց Յունգին ու տեսավ, որ Ռոքսին բարձրացավ վերև, - ես ինչ անհետաքրքիրա Ռոքսին իմ արև, - նստեց բազմոցին։
- Ոշմեկիս հավեսը չունի, «ֆաք դիս ֆաքին լայֆ» դեմքով ֆռֆռումա, - նստեց Յունգիի կողքին ՉոնԳուկը։
- Բայց իմ քունն էլա տանում, - հորանջեց Վիկան։
- Փեսա՞, - զարմացավ տիկին Մինան։
- Հա մամ, փեսա։
- Ես եմ փեսան, - Լիլիան ու ՉոնԳուկը հավասար ասացին։
- Տենո՞ւմ ես մամ ջան ինչերա մի գիշերվա/իրիգունվա մեջ կատարվում։ Փեսա ձեռք բերեցիր։ Կարողա վաղն էլ իմանաս տատի ես դառնում, տղեդ էլ պապայա դառնում, մի գիշերվա մեջ շատ բան կարա ըլնի, - ծիծաղում է Թեհյոնը։
- Ես այդպես էլ գիտեի աղվեսիկ, - նայեց Լիլիային տիկին Մինան, - լավ, չխնգարեք իմ անդորրը։ Ես գնամ քնելու, բավականին հոգնած եմ։ Վաղը կզրուցենք։ Ձեր հայրն էլ գործուղման է, - համբուրեց տղայի ու աղջկա այտերը, ինչպես նաև հարսիկի, շրջվելով ՉոնԳուկի կողմ զոնքաջի հայացք նետեց դեպի տղան, այնուհետև շրջվեց դեպի իր որդին, - Թեհյոն քիչ բարբաջիր․․․
- Են 2րդ մասը հորինեց, բայց դե ճիշտա ասում, - ծիծաղեց Վիկան։
- Կապրենք կտեսնենք Վիկտորյա, - ժպտաց Վիկային ու բարձրացավ վերև։
- Ասենք խի էլի, - ՉոնԳուկը մանյակի հայացքով նստած է, - ինչ էի արել, որ արժանացա էդ հայացքին․․․
- Ի՞նչ անենք։ Գնա՞նք քնենք, - նայելով Վիկային ծիծաղումէ Թեհյոնը։
Վերևի հարկից լսվեց տիկին Մինայի ահասառսուռ գոռոցն ու բոլորը վախեցած բարձրացան վերև․․․
To be continued...// 계속 될
——————————————————————————————————————————————
Քոմմը չմոռանաք ❤️