5 부 - Part 5
——————————————————————————————————————————
//ԹԵՀՅՈՆՆ ՈՒ ՎԻԿԱՆ//
Վիկան հեռվանալով Թեհյոնենց տանից, արդեն հանգիստ քայլերով գնում է դեպի տուն։ Իսկ Թեհյոնն այլայլված տանից դուրս է էկել ու փնտրում է նրան։ Երկար փնտրտուքներից հետո, վերջապես Թեհյոնը հեռվում ծանոթ քայլվածք նկատեց ու վազեց ընդառաջ։ Թեհյոնը չէր սխալվում․ դա Վիկան է։
- ՎիԳա՞, - գոռում է աղջկա հետևից։
- Գնա, - բարձր ասաց առանց պտտվելու։
- Էկե հասել եմ ստե, որ հետ էթա՞մ, - շնչակտուր հասավ Վիկային։
- Հա իմաստը ստեղ հասնելո՞ւ, գնա հյուրերի մոտ, - "հյուրեր" բառը քմծիծաղով ասաց։
- Հյուրերը գնացել են։ Խի՞ ես փախնում։
- Չեմ փախնում։ Էդ թեմայի շուրջ խոսալու կարիք էլ չեմ տեսնում։
- Այ մարդ չես ուզում մենք նենց կանենք էդ հարսանիքը չի ըլնի քեզ սենց մի պահի․․․
- Էդ հարսանիքն ինձ ամենաքիչնա հուզում։ Ո՞նց եմ ինձ պահում։ Կարողա՞ պիտի գիրկդ թռնեի։
- Ես ասի գիրկս թռի՞։ Դու հո հիստերիկ չես։
- Հիստերիկ եմ, - ուսերը թափ տվեց։
- Բա կարողա՞ պիտի գիշերը քեզ մենակ թողեի փողոցներում։
- Հա, մերսի։
- Վափշե փախնելու կարիք չկա, ես նենց կանեմ, որ սաղի մտքից դուս կգա էդ հարսանիք կոչվածը։
- Քանի՞ անգամ ասեմ, որ ես չեմ փախնում։
- Չի զգացվում ՎիԳա, դաժը վրես չես նայում։
- Չեմ փախնում, ուղղակի չեմ ուզում անցած անգամվա պատմությունը կրկնվի, - կանգնեեց ու նայեց Թեհյոնին։
- Ի՞նչ պատմություն։
- Կարևոր չի։
- Բան ես ասում մինչև վերջ ասա։
- Չեմ ուզում ու ես մի քանի բան էդ պատմությունից պատմել եմ արդեն։ Էդ էլ չպիտի պատմեի, բայց ըտենց ստացվեց։
- Հա, վախում ես էլի սիրահարվե՞ս։
- Չէ։
- Բա՞։
- Իննադու ես ուզում հիշացնես, որ լացե՞մ։
- Չեմ ուզում լացես, բայց ուզում եմ իմանամ։
- Դե ուրեմն հիմա հաստատ չես իմանա։ Կարաս արդեն գնաս, համարյա հասել եմ։ Հաստատ չեն գողանա։ Ապրես, որ ճանապարհեցիր։
- Հա բայց էկել եմ քեզ տանեմ մեր տուն, ընգերուհիներդ ընդե են։
- Էսքան էկանք, որ նոր ասե՞ս էդ։ Չէ, ոչինչ ես հավես չունեմ մի հատ էլ ձեր տուն հասնելու։
- Ընտրի, կամ ես քո հետ մնում եմ քո տանը, կամ էլ գալիս ես մեր տուն։
//ՌՈՔՍԻՆ ՈՒ ՅՈՒՆԳԻՆ//
Ռոքսին ականջակալներով պառկած էր գետնին, երբ ծարավը սկսեց խեղդել։ Ականջակալերը չհանելով, նա իջավ առաջին հարկ, գնաց խոհանոց, բաժակ վերցրեց։ Քանզի ականջակալներով է չի լսում ամանեղենի չըխկոցներն ու ահավոր աղմկում է, դե խոհանոցն ու հյուրասենյակն էլ միացած են բառի սեղանով։ Բաժակի մեջ ջուր լցրեց, խմեց։
- Ես ինչ շըխկը-թըխկյա, - հեռուստացույցի վահանակը ձեռքին եկավ խոհանոց։
Ռոքսին բաժակը ողողեց ջրով ու բաժակը դրեց չորացնող սաքրի մեջ։ Պտտվելով՝ հանկարծակիի եկավ ու ճչաց։ Երաժշտության ձայնն այնքան բարձր էր, որ չէր զգացել, որ Յունգին այդտեղ է։
- Դու գյոռնափշտի՞կ ես, - կիսավախեցած, կիսագոռալով ասաց։
- Ժամին նայե՞լ ես։ Վափշե չես ասում քնած մարդ կա, հը՞։ Շըխկը-թըխկդ կապել ես զուռնա դհոլնա պակասում, - մի շնչով, քնաթաթախ ու թլոշ։
- Ասենք ես չէի լսում։ Դե ավելի լավ, որ զարթնել ես, թե չէ ընդեղ զալում ոտի տակ էիր քնել, գնա սենյակում քնի։
- Աղջիկ ջաաաննն, քնած էի, էկար քունս հարամեցիր, դե հմի նենց արա, որ էլի կարանամ քնեմ։
- Վաաաաաաայյյյ քոռանամ ես, - ներքևի պռոշը առաջ բերեց, - կուզե՞ս գամ հեքիաթ պատմեմ քնես բալես, - մայրական քնքուշ ձայնն ու դեմքը փոխվեց իրականի, - գնա ոնց ուզում ես քնի, ինձ ինչ, - մուննաթ եկավ իր կոշտ ձայնով, Յունգիի կողքով անցավ ու բարձրացավ վերև։
- Ինչ ուզում ես արա, ոնց ուզում ես արա, պտի նենց անես նորից քնեմ։
Ռոքսին բարձրացավ սենյակ, նորից ականջակալները դրեց ականջներին ու մտածեց․ «Արա ոնցա ես թլոշ բիձեն վրես ազդում»։ Իսկ Յունգին դուրս էկավ ու պատուհանի տակ սկսեց ծխել։
//ԹԵՀՅՈՆՆ ՈՒ ՎԻԿԱՆ//
- Ձեռ ես առնո՞ւմ, - ծիծաղեց Վիկան։
- Շատա՞ դեմքս ձեռ առնողի նման։
- Ահավոր ձևի։ Գնա տուն, - քայլում է դեպի իր տունը։
- Հա, փաստորեն ձեր տուն ենք գնո՞ւմ, ավելի լավ, - քայլում է Վիկայի հետ։
- Ներս թողնող չկա՛։
- Հարցնող չկա, կնի՛կ։
- Չէ դու լրջով իրանց խոսակցությունների տակ ես մնացել, - ծիծաղում է Վիկան։
- Է հա ինչ վատ կըլնի, որ իմ նման տղու հետ փսակվես։
- Չի լինի, - բանաին գրպանից հանեց, - բարի գիշեր, - ձեռքով արեց։
- Նենցա, որ հետդ գալու եմ, - բանալին ձեռքից խլեց, դուռը բացեց ու Վիկայի ձեռքից քաշելով մտան ներս։
- Դո՛ւրս գնա։
- Չեմ գնում, - դուռը ներսից փակեց, բանալին դրեց գրպանն ու նստեց բազմոցին, - ես ստե կքնեմ։
Վիկան գլորեց աչքերն ու բարձրանալով վերև՝ մտավ սենյակ դուռն էլ կողպեց։
- Վիկա՜, - գոռում է Թեհյոնը։
Վիկան ուշադրություն չդարձրեց։ Քիչ անց իջավ ներքև, ձեռքին հարմար բարձ ու ծածկոց Թեհյոնի համար։
- Վերցրա։
- Աբրես, ֆայմում ես, բաաաայյյյցց սոված եմ․․․
- Ես օդով եմ սնվում, - լեզու հանեց, - գնա տուն հացդ կեր, ես չեմ պատտրաստվում ես ժամին ուտելու բան սարքեմ։
- Ես ժամին հազար հատ շառ կա։ Իմ նման սիրուն տղեն մենակով դուրս գա կբռնաբարեն, - ծիծաղում է։
// ՉՈՆԳՈՒԿՆ ՈՒ ԼԻԼԻԱՆ //
Դուրս եկան պատշգամբ։ Լիլիան նստեց պատշգամբի աթոռին, իսկ ՉոնԳուկը հենվեց ճաղերին, որպեսզի խուսափի Լիլիայի հայացքից ու առհասարակ նրան նայելուց։
- Խոստացի, որ չես լացի ու չես չափալախի, - ՉոնԳուկի ձայնում ակնհայտ է լարվածությունը։
- Ես ի տարբերություն քեզ մարդկանց սուտ խոստումներ չեմ տալիս։ Արագ ասա։
- Լիլ կներես, ես իրոք չէի ուզի, որ սենց լիներ։ Ես քո առաջ ինձ ահավոր մեղավոր եմ զգում։ Նենցա խիղճսս տանջում։ Են որ գնացել էի քիթս լավալու են օրը, դու ու ընկերուհիներդ էկաք, նենց էին վրես նայում են 2ը ոնց որ ասեին խի ես դու ապրում, գնա մեռի, ես ոնց ես կոդրե մեր ընգերուհուն։ Ասենք են ամեն ինչից հետո դու անհանգստացար, որ քթիցս արուն էր գալի։ Նենցա վրես ծանրացե դու չես պատկերացնի։ Ես չէի մտածի, որ ես կարողա մտնեմ քո տուն, քո ախպոր հետ նենց մոտիկ ըլնեմ, որ իրա հետ ընգնեմ քաղմաս։ Որ քո մամային մամայիս չափ սիրեմ ու հարգեմ։ Ես չէի պատկերացնի։ Ու բացի էդ, միշտ էլ խիղճս տանջելա, որովհետև դու դուրս էկել ես, բայց եթե ես գռազը կրելուց հետո մնայի քո հետ, նախ պալիտ կանեին ու հաստատ չէիր ների ինձ, համ էլ չէի կարանա ուրիշների վրա էլ փող աշխատեի ու փող հավաքեի մամայի վիրահատության համար, չնայած, որ մամայի վիրահատությունը մեկ ու կես տարիա երկարացրել կյանքը։ Մամաս ոնց որ փոշմանած ըլնի, որ ինձ ունի։ Ես ոնց որ պատուհաս ըլնեմ էդ կնգա գլխին, տո եսե, ախպերս էլ։ Ես էսօր մամաենց խոսակցությունը լսել եմ իմ մասին, ինքը հիասթափվածա ու իրանա մեղադրում։ Ես էսի չեմ ասում, որ խղճաս կամ չգիդեմ ինչ։ Ուղղակի իրոք պետք էր խոսայինք ես թեմայով ու իրար հասկանայինք։ Նենց եմ ազդվե չես պատկերացնի, նենց վատ եմ զգում ինձ։ Ես պտի սաղ Թեհյոնին ասեմ, բայց չեմ ուզում ես կորցնեմ սաղիդ, որտև հաստատ դրանից հետո էլ չեմ շփվի հետներդ, հատկապես քո հետ, ինչը ես չեմ ուզում։ Էդ նորմալա, որ դու ինձ չհավատաս, ես համաձայն եմ։ Դու դժվար թե մտածեիր, որ ես կարողա քեզ ամեն ինչ ասեմ։ Ուղղակի Յունգին հավաստիացրեց, որ Թեհյոնին ասելուց առաջ քո հետ էլ պիտի խոսամ։
- Դու գիտես, որ դու առաջին տղեն ես էղել ում ես սիրել եմ ու առաջին մարդն ես էղել, որ ինձ սենց ցավացրեց։ Միակ արդարացումդ էնա, որ դու մամայիդ համար ես արել, ոչ թե հավեսի համար։ Ես ոչ քեզանից նեղացած եմ, ոչ էլ չարացած քո հանդեպ։ Ուղղակի ես չեմ կարում քեզ ու էդ ամեն ինչը մոռանամ։ Բայց ես չեմ ուզում, որ Թեհյոնն իմանա, առաջինը քո հետա կռվելու, հետո իմ։ Ու բոլորիս կյանքը խառնվելուա իրար։ Ուղղակի թող ամեն ինչ ոնց կա տենց էլ մնա։ Ես չեմ ուզում էդ ամեն ինչը վերապրեմ, որովհետև ամեն անգամ քեզ տենալուց ես հիշում եմ, թե ոնց էի քեզ սիրում, ինչքա՜ն շատ էի սիրում ու ինչ արեցիր դու։
- Ես չեմ կարա Թեհյոնին չասեմ, - նայում է դեպի դուրս։
- Դու պատկերացնում ես Թեհյոնն իմանա ինչ կլինի՞։ Չնայած ուզում ես ասա, իմ համար ահավոր մեկա ինչ կլինի։
- Կասեմ, - զգացմունքները կոկորդում խեղդելով ասաց ՉոնԳուկն ու արագ մտավ ներս։
Լիլիան գրկեց ոտքերն ու գլուխը դնելով դրանց սկսեց լաց լինել։ Ուժգին, բայց և այնպես անձայն։ 2 տարի շարունակ կուտակվածը վերջապես դուրս մղվեց նրանից արցունքների միջոցով։ ՉոնԳուկը գնաց Թեհյոնի սենյակ, նստեց աթոռին ու սկսեց լուռ մահանալ, բեռի կեսը կարծես սրտից ընկած լիներ, բայց մյուս կեսը դեռ տանջեր։
// ԹԵՀՅՈՆՆ ՈՒ ՎԻԿԱՆ //
- Հլը նայի իմ դեմքին ու ասա․ էդ ինձ հետաքրքրումա, թե՞ չէ։
- Գիդեմ, որ անսահման հետաքրքրումա։
- Ափսոս, սխալ գիտես։
- Դե էլ մի լավ դե կքնեմ։ Հա, մերոնց էլ կասեմ, որ Վիգան համով չի սարքում չեմ ուզում իրան։
- Ասեմ ավելին, միշտ երազել եմ ամուսնուս սոված պահեմ։
- Էդ նախադասությանդ մեջ ոնց-որ թաքնված ըլնի․ «Թեհյոն չէ էլիիի չգնաս ես ուզում եմ մնաս ստեղ»։
- Շարունակությունն էլ․ «Մնաս ստեղ, որ սովից սատկես»։
- Չէէէէ շարունակությունը եթերային չի, - ծիծաղում է։
- ՎԽՔ -․- իզուր էլ ադյալ բերեցի, պիտի սառեիր սատկեիր։
- Մոտդ չի ստացվում, ես անկրկրնելի եմ։ Կսառեի էրեխա չէինք կարանա ունենայինք։
- Հա դու էրեխեքին հասար արդե՞ն։ Հենց քո մահին հասնես կասես։
- Մահը ուրեմ սենց կըլնի, դու կմեռնես ես էլ դառդին չեմ դիմանա հետևիցդ կգամ։
- Ընտիր սցենարիստ կլինես։
- Դե հլը վաղը մերոնց ասեմ հարսանիքի օրը որոշենք, - որոշեց էլ ավելի նյարդայնացնել Վիկային։
- Ըհը, առանց հարսի հարսանիք կանեք։
- Հա ուզում ես ասես միանգամից ստե՞ փսագվենք։ Էսօր ուշա թո մնա վաղը։
- Վայ չէ դու գնա սիրունացի, հետո նկարվի, որ պլանավորածդ էրեխեքին ցույց տաս ասես․ «Հարսանիքիս նկարնա»։
- Ես միշտ եմ սիրուն, - պարծեցավ, հետո ավելացրեց, - գծած։
- Էդ իմ մասին ես խոսո՞ւմ, հա գիտեմ պետք չի ասես։
- Լավ դե էսօր արդեն ուշա, վաղը կմտածենք էդ հարցերով։ Բայց, եթե ուզում ես կողքս քնես հարց չկա արի։
- Վայ սիրտս չի դիմանա, քոնն էլ հետը։
- Բա ապագայում ոնց ես դիմանալո՞ւ։
- Նույն հարցը կարամ քեզ տամ։
Ու այսպես մինչ գրեթե առավոտ լեզվակռիվ արեցին, վերջում էլ հոգնեցին ու ամենքն իր տեղում քնեց։ Թեհյոնը բազմոցին, իսկ Վիկան իր սենյակում։
// ՅՈՒՆԳԻՆ ՈՒ ՌՈՔՍԻՆ //
Յունգին դրսում ծխում էր, սակայն կանգնած է այն սենյակի ուղղությամբ, որտեղ Ռոքսին է։ Սենյակ լցվեց ծխի հոտն ու Ռոքսին նյարդայնացավ։ Պատուհանից նայելով, տեսավ, որ դա Յունգին է՝ էլ ավելի նյարդայնացավ։ Ինքն իրեն որոշեց մի անկարգություն անել։ Վեր կացավ, գնաց սանհանգույց, վերցրեց մեծ տարրա, լցրեց այն սառը ջրով, քարշ տվեց դեպի սենյակ։ Դնելով դա պատուհանագոգին, ամբողջը շրջեց Յունգիի գլխին գոռալով․
- ԱՐԱ ՄԻ ՀԱՏ ԷԼ ԵՍ ԹՈՔԵՐԻՍ ՀԱՇՎԻՆ ԾԽԵ, ՔՑԵԼՈՒ ԵՄ ԲՈՒԽԱՐԻՆ ՎԱՌԵՄ։
- ՀՈՐՍՍՍՍ ԱՐԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵՎ, - Յունգին գոռաց ամբողջ թոքերի պարունակությամբ։
Բարեբախտաբար, Լիլիայի ծնողների սենյակը գտնվում է առանձնատան/ասաբնյակի մյուս ծայրում, ուստի նրանց մոտ ոչ մի ձայն չի լսվում ու չեն արթնանում։ Բացի այդ ունեցել են ծանր օր ու խորը քնել։
// ՉՈՆԳՈՒԿՆ ՈՒ ԼԻԼԻԱՆ //
Մինչ եղբայրն այնտեղ քայքայում է Վիկայի նյարդայն համակարգը, Լիլիան մեկ նայում է դուրս, մեկ երկնքին, մեկ ոտքերին ու լաց լինում։ Խաղում է փոքր մազափնջով ու մարքում արցունքները դրանով։ Իսկ ՉոնԳուկը մտածում է, թե սխալ վարվեց հեռանալով ու որոշում է հետ գնալ։ Նա մտքում կրկնելով երկար-բարակ մտածած ու մշակած տեքստը գնում է դեպի պատշգմաբը։ Նա քաշում է վարագույրն ու ձեռքը դնելով դռան բռնակին նկատում է, թե ինչպես է Լիլիան՝ իր առաջին սերը, լաց լինում իր իսկ պատճառով ու խաղում մազափնջով։ Դա ստիպում է, որ նա մոռանա այն տեքստը, որն արդեն 15 րոպե է ինչ կազմավորում էր։ Ստամոքսն անդուր խառնվեց իրար ու առանց ինչ-որ բառ ասելու, դուրս եկավ պատշգամբ, նստեց Լիլիայի կողքին ու գրկեց նրան։
- Ի՞նչ ես անում, - գլուխը բարձրացրեց ու նայեց ՉոնԳուկին։
Փոխարենը՝ նա ոչինչ չի ասում։ Գրկում է Լիլիային ավելի ամուր ու դունչը տեղավորում նրա ուսին։
- ՉոնԳուկ․․․ - դեռ չի գրկում։
- Ինչ, - սովորական նստեց, - ինչ, ինչ, չեմ ուզում իմ պատճառով լացես։ Ուղղակի չեմ ուզում ու վերջ։ Հերիքա, ուղղակի հերիքա իմ պատճառով լացես։ Մեկա չես ներելու ինձ իզուր քեզ էլ ինձ էլ մի տանջի։ Չեմ ուզում լացես իմ պատճառով, չեմ ու-զում, - ընդգծեց վերջին բառը, այն վանկատելով։
Նույն վայրկյանին ջրի խշշոց լսվեց ու գոռգոռոցներ։
// ՉՈՆԳՈՒԿ, ՅՈՒՆԳԻ, ԼԻԼԻԱ, ՌՈՔՍԻ //
- ՄԻ ՀԱՏ ԷԼ ԵՍ ԹՈՔԵՐԻՍ ՀԱՇՎԻՆ ԾԽԵ, ՔՑԵԼՈՒ ԵՄ ԲՈՒԽԱԻՆ ՎԱՌԵՄ։
- ՀՈՐՍՍՍՍ ԱՐԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵԵՎ։
- Ես ի՞նչ էր, - հարցրեց ՉոնԳուկը Լիլիային, ու նրանք նայեցին իրար հարցական դեմքերով, ինչից միանգամից հետո նայեցին պատշգամբից դուրս։
Նայելով ներքև, տեսան, թե ինչպես է Ռոքսին պատուհանից այն կողմ անցնում, իսկ Յունգին ծայրաստիճան նյարդայնացած ու ոտքից գլուխ թաց մտնում ներս։ ՉոնԳուկը կարելի է ասել ուշագնաց է լինում ընկերոջ կարգավիճակից ու լիաթոք ծիծաղում, իսկ Լիլիան միաժամանակ և՛ լաց է լինում, և՛ ծիծաղում։
- Կամեձյայա սրանց կռվելը բայց, - դեռ ծիծաղում է, - կգա՞ս գնանք Յունգիին հանգստացնենք մի բան, կամ մեկին չտա ջարդի, - նորից նայեցին իրար, ՉոնԳուկը նկատելով Լիլիայի դեմքի արցունքներն ավելացրեց, - մի լացի, ու․․․ - ձեռքը բարձրացրեց, որպեսզ սրբի դրանք, սակայն մատով ցույց տալով արցունքներն ասաց, - այ սրանք մաքրի, - բարի ժպտաց։
- Չեմ լացում, - մարքեց արցունքներն ու նույնպես ժպտաց, - հա կգամ։
ՉոնԳուկն ու Լիլիան գնացին Լիլիայի սենյակի մոտ ու տեսնելով կատաղած Յունգիին սկսեցին հեռվից հետևել ու քթի տակ ծիծաղել։
- Բաց դուռը աղջի։
- Հելի ռադ էղի , - ներսից լսվեց Ռոքսիի ձայնը։
- Արա ասի բացի ուրիշի տունն ենք, դուռը չջարդեմ։
- Է մեկա չես ջարդի, ուրիշի տունն ենք, գնա բաղնիք ու ըտենց թաց կործանվի ինչ ասեմ, - հանգիստ տոնով ասում է, հենվում դռանն ու ուսերը թափ տալիս։
- Բացի, թե չէ սրանից հետո սիգարետս ճակատիդ եմ հանգցնելու։
- Ես էլ կթքեմ դեմքիդ, - ծիծաղում է։
- Ո՞ւղտ ես։
- Է որ բացեմ ինչ պտի անես յանի, պռոստը ռոժիցդ սիրտա խառնում, չմտածես, թե վախում եմ։ Եշ թյոշ էլելեկից ցեմ վալում, - բառի բուն իմաստով հռհռում է։
- Յունգի բացահայտ վրեդ ղժումա, - մոտեցան Յունգիին ՉոնԳուկն ու Լիլիան, - վուուուուույ, - սկսեց դիսլայքեր ցույց տալ ընկերոջը։
- Հա դե էդքան անմակարդակա, որ չգիդի մարդու արատների վրա չեն խնդում։
- Ռոքսի բացի դուռը ես էլ եմ ստեղ, - դուռը թակեց Լիլիան։
- Դու էլ ենքան անտակտ ես, որ ուրիշների առողջության հաշվին ծխում ես, նենց ծխի մենակ քեզ վնասես։ Վափշետը դուռը բացա, - ծիծաղելով դռնից անցավ այն կողմ ու նստեց գետնին։
- Լավ Յունգի քո նման հիստերիկա, քել էթանք բաղնիք չորացի։
- Իմ ծխելը քո վրա չի ազդել, ես ներքևն էի, դու՝ վերևը։ Իմ ձեռովա էթալու ես աղջիկը։
Լիլիան մտավ սենյակ, սրբիչ հանեց, դուրս էկավ ու տալով տղաներին ասաց․
- Բարի գիշեր ձեզ։
- Մի հարկ էիր ներքև։ Սաղ կյանքս տակի հարևանի ծխածն եմ շնչե ու վրեն ջղայնացե, նենց որ սաղ ծուխը լցվում էր ներս։
- Գնա մենաստանումա ապրի։ Դու մարդկությանը պիտանի չես։ Չոն հելանք։ Ապրես սրբիչի համար Լիլ։
- Միշտ երազել եմ գերեզմաններում ապրեմ իմ համար հոոոոոոոոոով -․- , դու էլ վնաս ես - վերջին անգամ գոռաց Ռոքսին։
// ԼԻԼԻԱՆ ՈՒ ՌՈՔՍԻՆ //
- Ռոքսի լավ յա, - ներս մտավ ու դուռը կողպեց, - հերիքա կռծեք իրար։
- Հիստերիկա էդի լրիվ։
- Դու էլ պակասը չես։
- Հա բան չասի, լավ։
Քիչ անց աղջիկները պառկեցին անկողնու վրա ու Լիլիան պատմեց ամեն բան ու միասին քննարկեցին։
// ՅՈՒՆԳԻՆ ՈՒ ՉՈՆԳՈՒԿԸ //
Յունգին հանեց շապիկը, իսկ սրբիչը գցեց ուսերին։
- Արա քայլում ես կոշիկներդ ճպճպում են ես քանի՞ լիտրանոց վեդռոյա էղե, - շապիկը քամում է լվացարանի մեջ ծիծաղելով։
- Լվացքի մեքենան շրջեց գլխիս։
- Արա դուք վախտին իրար դաժե խոսքի մեջ կոմպլիմենտ էիք անում։ Ձեզ ի՞նչ էղավ։ Հա, չնայած էրեգվա իրա ասած քելեխի ծխից սկսվավ սաղ, - ծիծաղում է, - էդ էլ ինչ խոսումա մեռելների հետ կապ ունի։ Դեմքին էլ վեշնի գույն չկա, ոնց որ քայլող մումիա լինի, չճանաճեի, կմտածեի Սատանիստա։
- Սաղ ինքն էր մեղավոր, ես բարի տղա եմ արա։ Դու են ասա, խոսացի՞ք։
ՉոնԳուկը խորը շունչ քաշեց ու սկսեց ամեն բան պատմել, ինչ-որ տեղ էլ բողոքեց, որ Լիլիան ոչինչ ցույց չի տալիս բացի արցնունքերը։
- Չէ, Թեհյոնին ասել պետքա։ Ճիշտա մեծ կռիվա լինելու, բայց կիմանա։ Արա, դու չե՞ս ջոգում, որ ինքը վաղուց քեզ ներելա, ուղղակի ցույց չի տալիս։
- Իսկ ես ուզում եմ ցույց տա, ես իմ սաղ ցույց չտալու պրինցիպները պասլալ նաֆիգ, ռադ արեցի, ինքը մեկա հլը մտածումա, որ ես իրան խաբում եմ, եթե ճիշտը ցույց չի տալիս։
- Ամեն ինչ իրա ժամանակին։ Ժամանակա անցնելու, իրա կյանքում էլ ուրիշը կհայտնվի, էդ ժամանակ արդեն հաստատ ցույց կտա, որ ներելա։
- Իրա կյանքում ինչ ըլնի՞։ Հա չնայած, ճիշտա։
- Արա օրա գալու քո կյանքում էլա ուրիշը լինելու իրա կյանքում էլ։ Ու վաբշե սաղիս կյանքում։
- Հա դե բան չասի, բայց ինձ ովա ուզելու արա, ես ըտենցե մարդ չդառա եքա եզ եմ։
- Սիրունությանդ կխափնվեն կուզեն չմտածես։
ՉոնԳուկը Յունգիի շապիկով ապտակեց ընկերոջը։
- Մի չռփի արա հազիվ եմ չորացե։ Քել էթանք Թեհյոնի սենյագ մռփենք։
- Արա բան էղած չըլնի, մի հատ էլ դրան գրի տես սաղա թե մեռած։
// ԴԵՊՔԵՐԻՑ 2 ՏԱՐԻ ԱՆՑ //
Շուտով լինելու է մեր հերոսների քոլլեջի վերջին դասն ու միջոցառումը, երբ․․․
——————————————————————————————————————————————
To be continued...// 계속 될