ტუჩები მარწყვის გემოთი?...რაა?
არვიცი ის ღამე როგორ მეძინა
ან მეძიანა თუარა საერთოდ.
ყოველჯერზე როცა თვალებს ვხუჭავდი ვხედავდი თეჰიონს,როგორ შედიოდა იგი ოთახში და როგორ პოულობდა საბანკო ანგარიშების ფურცელს.
მეკი ქვეცნობიერად ვფიქრობდი ყველა შესაძლო ახსნა განმარტებაზე რომლებიც თავის გამართლებაში დამეხმარებოდა მაგრამ ვერანაირ დამაჯერებელ ახსნას ვერ ვუძებნიდი ჩემს საქციელს
იმ ღამეს თეჰიონის ოთახში არ დავბრუნებულვარ დარწმუნებული ვიყავი რომ რამეს იეჭვებდა ამიტომ უძილო ღამის ზემოთ ჩამოთვლილ მიზეზებს მოუხერხებელი დივანიც მიემატა
დილით იუჯის ხმამ გამაღვიძა
და ჰო მაინც ვერ გავარკვიე წინა ღამით ქერამ რატომ დამიშალა მასთან მისვლა
-ონი ადექი საუზმე მზად არის
ძილბურანში მყოფმა მჯდომარე პოზა მივიღე და ვცდილობდი გამოვფხიზლებულიყავი რაც ძალიან მიჭირდა იმიტომრომ გამთენიისას ჩამეძინა,მაგრამ გოგონამ არ მაცადა ხელი ჩამავლო და სამზარეულოში გამიყვანა
თავისი ზომა წონის მიუხედავად საკმაოდ ძლიერი აღმოჩნდა.
სამზარეულოში უკვე მთელი ოჯახი შეკრებილიყო ქალბატონი კიმი კიმბაპს ამზადებდა თეჰიონი კი უკვე მაგიდასთან იჯდა და კრემიან ფუნთუშებს შეექცეოდა,წელსზევით შიშველი...არარაა მაინც რაჩვევააქვს ამბიჭს
მათ ყურადღება მხოლოდ მაშინ მოგვაპყრეს როცა მე და იუნჯიც მივუსხედით მაგიდას
-აბა გუშინ კარგად იმუშავეთ?ძალიან გვიან მოხვედით და ვეღარ გაგესაუბრეთ თეჰიონ გოგონა ხომარ დაღალე
თბილი ღიმილით ჰკითხა შვილიშვილს ქალბატონმა კიმმა და გამზადებული კიმბაპი მაგიდაზე დაალაგა.
ბიჭს თავი არ აუწევია ალბათ ელოდა რომ მე ვუპასუხებდი
-არა არ დავღლირვარ პირიქით მზადვარ დღესაც იგივე ტემპით ვიმუშაო
-დღეს არ მოდიხარ
ბიჭის მოულოდნელმა სიტყვებმა ოდნავ გამაკვირვა
რათქმაუნდა,მეხომ უკვე თითქმის მივეჩვიე ადრე ადგომას და საქმის კეთებას
-რაა? რატომ?
ქერა კვლავ არ კადრულობდა მზერის ჩემზე გადმოტანას მეკი ისღა დამრჩენოდა კითხვისნიშნით ცქერა გამეგრძელებინა
-ოთხშაბათობით თეჰიონს ყოველთვის ძალიან მძიმე სამუშაო აქვს გოგოსთვის შესაფერისი ნამდვილად არაა
-რატომ?ასეთი რა სამუშაოა?
ვგრძნობდი რომ ჩემი ზედმეტი ცნობის მოყვარეობა ბიჭს აღიზიანებდა მაგრამ არც მე ვაპირებდი უპასუხოდ დარჩენას
-დამიჯერე დღეს ჯობს სახლში დარჩე დასვენება ნამდვილად დაიმსახურე
-გმადლობთ...მაგრამ მე არ დავღლილვარ ჩემთვის იმდენი რამ გააკეთედ ჩემი მხრიდან უსინდისობა იქნება რამით მაინც არ დაგეხმაროთ
-არა საყვარელო რასამბობ პირიქით შენ სტუმარიხარ და სულარხარ ვალდებული იმუშავო თანაც შენი წყალობით იუნჯი ბოლოდროს უფრო ხალისიანი დადის
ამ სიტყვების გაგონებისას ისეთი გრძნობა გამიჩნდა თითქოს სამყაროს მთელი ტვირთვი მე მეწვა მხრებზე
ეს ადამიანი თვლის რომ მათთვის ბევრ რამეს ვაკეთებ მაგრამ ვერ ხვდება რომ ეს ჩემი ვალია რომელიც აუცილებლად უნდა დავუბრუნო
-კარგი ჩვენ წავედით წამოდი იუნჯი თორემ სკოლაში დაგაგვიანდება
ის ფაქტი რომ გოგონა ავარიის შემდეგ ნელ-ნელა ნორმალურ ცხოვრებას დაუბრუნდა არარეალურად მახარებდა თუმცა სკოლა ეს მხოლოდ მცირე ნაწილი იყო იმ ცხოვრებიდან რომლისგანაც ავარიის შემდეგ ბევრი არაფერი დარჩა
მე და ქერათმიანი მათი წასვლის შემდეგ კიდევ ცოტახანს ვისხედით უხმოდ
ბოლოს სიჩუმე როგორც ყოველთვის მე დავარღვიე
-ანუ არ წამიყვან?
ბიჭმა თავისი თაფლისფერი თვალები მომანათა და დავინახე მათში ნაპერწყალმა როგორ გაანათა
-სახლში იჯექი ჩათვალე რომ დღეს დასვენების დღე გაქვს
ამის შემდეგ ბევრი არაფერი უთქვემს თავის ოთახში შევიდა გასასვლელ სამოსში გამოეწყო და სახლში მარტო დამტოვა
პირველი რაც გავაკეთე მისი წასვლის შემდეგ ალბათ თავადაც მიხვდებით რაიყო
რათქმაუნდა მაშინვე მის ოთახს მივაშურე
უნდა დავრწმუნებულიყავი იმაში რომ ქაღალდი არუნახავს
ჩემს იღბალში მაშინ დავრწმუნდი როცა საწოლის ქვეშ დაგდებული ფურცელი შევნიშნე
როგორცჩანს შეცურდა როცა ღამით ხელიდან გამივარდა
გახარებულმა სასწრაფოდ ამოვიღე მობილური და ანგარიშის ნომერს ფოტოები გადავუღე რომელიც რამდენიმე წამში უკვე ჩემი მეგობრის შეტყობინებებში გაიგზავნა
ფურცელი მშვიდობიანად დავაბრუნე კუთვნილ ადგილას და ვიგრძენი როგორ მომეხსნა ტვირთი
ახლა ყველაფერი კარგად იყო ბექიონი ამ დაძმას იმდენ ფულს გადაურიცხავდა მათი მამის სახელით რომ მთელი დარჩენილი ცხოვრება უზრუნველყოფილები იქნებოდნენ მათ ცხოვრებაში მამა ანგელოზის სახეს შეიძენდა მეკი სინდისი ღამე მშვიდად დაძინების საშუალებას მომცემდა
იმმომენტში მინდოდა ამ ამბის აღსანიშნავად ზეიმი მომეწყო მაგრამ ჩემს სიხარულს ხელი კარზე დარეკილმა ზარმა შეუშალა
რამდენიმე წამი და კარის ზღურბლთან შავთმიანი ოდნავ მომღიმარი ბიჭი იდგა
-ჯონგუკ?
-ხელი ხომარ შეგიშალე
დუახ შემიშალა მთელი ამხნის მანძილზე შვების გრძნობის რამდენიმე წუთი წამებამდე დაიყვანა
-თეჰიონი სახლში არაა
-მასთან არც მოვსულვარ
ჩემს ზურგსუკან სახლში შეიხედა შემდეგ კი ოდნავ გაფართოებული თვალებით მე შემომხედა რაც ადამიანურ ენაზე ნიშნავდა ,,შეიძლება შემოვიდე?,,
რათქმაუნდა ეს ჩემი სახლი არიყო არც ჯონგუკი იყო ამ ოჯახის წევრი და სახლშიც მარტო ვიყავი მაგრამ....
არანაირი მაგრამ არვიცი რატომ შემოვუშვი,
ალბათ იმიტომ რომ გულის სიღრმეში რაღაც მიმტკიცებდა მისი და თეჰიონის მეგობრობის რეალისტურობას
შავთმიანი ნელი ნაბიჯებით შემოვიდა სახლში და თუ გავითვალისწინებთ რა ადვილად მიაგნო და განთავსდა მისაღებში სავარძელზე შეიძლება ვივარაუდოთ რომ აქ აქამდეც ყოფილა
-რამე გინდოდა?
მოუთმენლად ვკითხე და უნებლიედ ხელი ტელეფონისკენ წავიღე რომ საჭირო მომენტში თეჰიონისთვის დამერეკა
როგორც აღმოჩნდა ჩემმა ,,სტუმარმა,, ეს შენიშნა და მის სახეზე ოდნავი ჩაცინება? გამოისახა.
-კი შენთან საქმე მაქვს
ამ სიტყვებმა საკმაოდ დამაბნია რა საქმე უნდა ჰქონოდეს რამდენიმე დღის წინ გაცნობილ ბიჭს ჩემთან?
-გისმენ
-ალბათ ჩვენი ქერათმიანი ბუზღუნა გეტყოდა რომ მამაჩემი ბარის მეპატრონეა
ეს საკმაოდ კარგად ვიცოდი მაგრამ ვერ ვფიქრობდი ამ სიტყვებით რისი თქმა უნდოდა ნუთუ თავისი შეძლებულობით ტრაბახობდა?
ამ ფიქრებისგან უნებლიედ ჩამეცინა
ჩამეცინა რადგან ბევრი ფული და ქონება ჩემთვის უცხო ხილი არიყო ამით ნამდვილად ვერ დაიკვეხნიდა ჩემს წინაშე
მაგრამ არა შესაძლოა ჯონგუკი არასასიამოვნო ადამიანი ჩანს მაგრამ მკვეხარას და ამპარტავანს ნამდვილად ვერ ვუწოდებ
-და ეს მე რანაირად მეხება?
ბიჭი ღიმილით წამოდგა სავარძლიდან მომიახლოვდა და მზერა გამისწორა
ნაცნობი სურნელი მაშინვე ვიგრძენი ასეთი უჩვეულოდ სასიამოვნო არომადი მხოლოდ ამ ადამიანისგან იგრძნობოდა
-მაშინ ისიც გეცოდინება რომ თეჰიონი იმ ბარში მუშაობს და რომ დღეს შესვენება აქვს
-საქმეზე გადადი
შავგვრემნის სახეზე კვლავ უჩვეულო ღიმილი გამოისახა
რატომ არ მზარავს ამ ღიმილისგან?
-ხალხი გვაკლია იქნებ დღეს მის მაგივრად გემუშავა?
მისი ფრაზა კითხვის ნიშანს შეიცავდა მაგრამ სულ არ ჰგავდა კითხვას,მას უფრო თხოვნის ტონი დაჰკრავდა არა თხოვნის არა...მოთხოვნის
ერთისმხრივ ნამდვილად არმინდოდა დღის მისი კომპანიონობის ქვეშ გატარება თუმცა მეორესმხრივ ეს სამსახური და შემოსავალი მნიშვნელოვანი იყო თეჰიონისთვის ასერომ დიდი არჩევანი არმქონია
სწრაფი გამოცვლის და შავგვრემნის მანქანაში მოკალათების შემდეგ უკვე იქ ვიყავით
უცნაურად გამოიყურებოდა ეს ყველაფერი ჩვეულებრივ ხალხი მაშინ სჭირდებათ დამატებით როცა ბევრი კლიენტია მაგრამ ამჯერად დაწესებულებაში კაცის ჭაჭანება არიყო
-მეგონა მომსახურებაში დახმარება გჭირდებოდათ
-სწორედ მომსახურებაში მჭირდება დახმარება
მისი სიტყვების აზრს ბოლომდე ვერ ჩავწვდი მაგრამ ის რომ ამ ადამიანისგან კარგს არაფერს არუნდა დავლოდებოდი ეს ყოველი მომენდევნო წამის შემდეგ უფრო დაუფრო კარგად მესმოდა
დიდხანს არ დამიყოვნებია და გეზი გასახდელისკენ ავიღე სადაც წინაზე ჩემი სამუშაო ფორმა დავტოვე
ერთადერთი რაზეც ვფიქრობდი იყო ისრომ აუცილებლად უნდა დავხმარებოდი თეჰიონს თორემ თუ მისი უფროსის კაპრიზებს გავითვალისწინებთ შეეძლოთ გაეგდოთ კიდეც იმისგამო რომ არმოვიდა
ტანსაცმელი სწრაფად გამოვიცვალე და უნიფორმაში გამოწყობილი გასახდელიდან გამოვედი
შენიძლია დავიფიცო რომ კაბა ახლა უფრო მოკლე ჩანდა ვიდრე წინაზე იყო
მინდოდა ჯონგუკთან მივსულიყავი და მეკითხა რამევალებოდა მაგრამ როგორცკი ეს დავაპირე შემოსასვლეკი კარი გაიღო და ოდნავ დაბალი ბიჭი შემოვიდა დაწესებულებაში
-ჰიონ დაკეტილებივართ!
-ვიცი გასაღები დამრჩა გუშინ მანქანის და იმის ასაღებად მოვედი ო! რეიჩელ შენც აქ ხარ?
ჯიმინის გაოგნებული მზერა დავიჭირე თუმცა ვერ ვხვდებოდი რაიყო ჩენს იქ ყოფნაში ასეთი გასაოცარი
-სხვადროს აიღებ დაკეტილებივართ მეთქი!!!
ასეთი მკაცრი შავთმიანი ჯერ არასდროს მენახა ჯიმინს უხეშად მიაწვა და რამდენიმე წამში ბიჭი კარს მიღმა კარი კი ჩაკეტილი აღმოჩნდა
-ჯონგუკ რახდება?!
შინაგანი ხმა მეუბნებოდა რომ ჯობდა ჯიმინს გავყოლოდი მაგრამ ამის არც საშუალება მომეცა და ეს გაურკვევლობაც ჩენს გარშემო ყოველწამს უფრო და უფრო მზარავდა
-რაზე ამბობ?
ბიჭის კიდევერთმა ღიმილმა მოთმინების ფიალა ამოვსო მასთან ახლოს მივედი და რაც შემეძლო მკაცრი ტონით ვცადე საუბარი
-მითხარი რომ კლიენტების მომსახურებაში დახმარება გჭირდებოდა მაგრამ ერთადერთი შესაძლო კლიენტი წუთისწინ გააგდე
შავგვრემანი უბრალოდ მკერდთან ხელებგადაჯვარედინებული მიყურებდა და ჩემს ყოველ მოძრაობას ისე აკვირდებოდა როგორც მონადირე ჩიტს
-ამსთანავე დარწმუნებულივარ რომ სპეციალურად მოხვედი მაშინ როცა თეჰიონი სახლში არიყო
საუბარი დავასრულე თუმცა იგი არც კი ინძრეოდა მხოლოდ რამდენიმე წამიანი დუმილის შემდეგ დაარღვია სიჩუმე
-საკმაოდ ჭკვიანი ხარ მაგრამ მინუსი შენი ისაა რომ ზედმეტად ბევრს ფიქრობ
ბიჭი ღიმილს არ წყვეტდა საერთოდ ეჭვიც კი შემეპარა თუიყო ეს ადამიანი ოდესმე სერიოზული
-მართალიხარ ხალხი გავყარე რადგან ვიპ კლიენტს ველოდები მეკი ისეთი ვინმე მჭირდება ვინც ამ კლიენტს შესაბამისად მოემსახურება ახლაკი თუარშეწუხდები ერთი მარტინი მოამზადე კლიენტი მალე აქ იენება
ბოლო ფრაზა ჩემს ყურთან დაიჩურჩულა რაზეც მაშინვე ტანში გამცრა ახლაუკვე საბოლოოდ დავრწმუნდი
ეს ადამიანი საფრთხეს წარმოადგენდა თუმცა სიტუაციიდან თქვის დაღწევის ხერხს ჯერჯერობით ვერ ვხედავდი
ერთადერთი რაც შემეძლო ეს თეჰიონის ადგილის დაკავება და მარტინის მომზადება იყო
რამდენიმე წუთში სასმელი მზად იყო
-აბა სად არის შენი ვიპ კლიენტი
რაც შემეძლო ცივად ვკითხე ჯონგუკს რომელიც ამ დროის მანძილზე თვალიმოუცილებლად მაკვირდებოდა
-ა სულ დამავიწყდა
ბიჭი ერთ-ერთ ახლოს მდგარ მაგიდასთან ჩამოჯდა და ჯიბიდ პატარა ქაღალდი ამოიყო რომელიც მაგიდაზე მის წინ დაიდგა ჩემს დასანახად.ქაღალდზე გარკვევით ჩანდა წარწერა ვიპ ეს უკვე ყოველგვარ ზღვარს ცდებოდა
ბარს მოვშორდი და ჩქარი ნაბიჯით იმ მაგიდასთან მივედი რომელთანაც ის იჯდა
-ეს რა ოინებია?!
რაც შემეძლო უხეში ტონით წარმოვთქვი თუმცა შავთმიანი ამას არ შეუშინებია
შეიძლება ითქვას გაამხიარულა კიდეც
-არანაირი ოინები არ შეიძლება საკუთარ ბარში მარტინი დავლიო?!
-ჯონგუკ!
-გისმენ ლამაზო
ვხვდებოდი,ვაცნობიერებდი რა შარშიც გავყავი თავი თუმცა შემნილი სიტუაცია ისე არ მაღიზიანებდა როგორც მისი უნარი ჩემს ყვირილზე რეაგირება არ ჰქონოდა.
ეს მისი ნიჭი იყო არ აყოლოდა მოწინააღმდეგეს და მის აგრესიულობაზე ღიმილით ეპასუხა
მადლობაღმერთს დროულად მივხვდი რომ თუ ნერვებს არ მოვთოკაბდი მის წინაშე თავს უარესად დავიმცირებდი
ვეცადე დავმშვიდებულიყავი
-მე მივდივარ
რაც შემეძლო უემოციოდ ვთქვი მე და კარისკენ გავემართე თუმცა ორი ნაბიჯის არმქონდა გადადგმული რომ მარტივი ხელის მოქაჩვით მის კალთაში ავღმოვჩნდი
-იქნებ ცოტახანს კიდევ დარჩენილიყავი
ცინიკური ღიმილით მომიგო მან და თმა ჩემს ყელსა და ლავიწებს მოაშორა მასთან ასეთ სიტუაციაში ადრეც ვყოფილვარ და ზუსტად ვიცოდი რომ ახლა ჩემს თეთრ კანზე ბორდოსფერი ლაქები გაჩნდებოდნენ
არც შევმცდარვარ,ვიგრძენი უსიამოვნო შეხება ყელზე და ძლიერი უხეში ხელები რომლებიც მაკავებდნენ
აზრი არქონდა მისთვის რტყმას ან ყვირილს რადგან მისთვის ეს თამაში იყო
თამაში სადაც მოგებული აუცილებლად ის უნდა ყოფილიყო
ვცდილობდი როგორმე თავიდან მომეშორებინა მაგრამ ის ჩემი სხეულის თოთოეული დეტალის შესწავლას აგრძელებდა
რამდენიმე წამი და მისი კალთიდან მაგიდაზე გადამანაცვლეს როგორც უსულო საგანი რომელსაც როგორც გინდა ისე მოექცევი
შავთმიანი შანს ზევით მოექცა და დავინახე მის თვალებში როგორ აენთო ნალერწკალი
ქვედაბოლო რომელიც ჯერ კიდევ ამ სიტუაციაში მოხვედრამდე საჭირო ადგილებს ძლივს მიფარავდა ახლა საერთოდ დაკარგა ქვედაბოლოს ფუნქციის შესრულების უნარი ამისგამო მთელი სახე ამიხურდა ამ სიტუაციამ ჯონგუკი კიდევ უფრო გაამხიარულა
-უფრო მიმზიდველიხარ როცა წითლდები
-წადი შენი
შავთმიანს ჩემი ,,სიუხეშე,, ნამდვილად არ მოეწონა სახე ჩემთან დახარა
მე მთლიანად გავქვავდი ვეღარც ვმოძრაობდი ვეღარც ვეწინააღმდეგებოდი უბრალოდ ვუყურებდი გაფართოებული თვალებით
მოულოდნელად მაშინ როცა ჩვენს ტუჩებს მილიმეტრები აშორებდა მან კვლავ სიცილი დაიწყო
-პირველი კოცნა არ გქონია არა?!
მისი სიტყვების შემდეგ ტუჩები რეფლექსურად მოვკუმე რათა არ გამკარებოდა მაგრამ მას ეს არც დაუპირებია
პირიქით წალშეი გასწორდა თუმცა ჩემს სხეულს მოშორებას არ ჩქარობდა
-ნუღელავ დღეს პირველ კოცნაზე მნიშვნელოვან რამეს დაკარგავ
მისი თვალის ჩაკვრა და ქამრის შეხსნა ერთი იყო
ვიგრძენი როგორ მომადგა ყელში ბურთი და როგორ ამიცრემლიანდა თვალები
ალბათ სწორეთ მათგამო ვერ დავინახე როდის შემონახია თეთრი პერანგი
კმაყოფილებისგან ტუჩის კუთხე ჩაუტყდა და სველი კოცნების დატოვება დაიწყო ყელიდან მუცლამდე
იმ მომენტში საშინელ ზიზღს ვგრძნობდი
ეს ადამიანი მისი საქციელები უბრალოდ გულს მირევდა
-ჯონგუკ...შეწყვიტე
-ჯერ ადრეა პრინცესა ჯერხომ არაფერი დამიწყია
უკვე ვეღარაფერზე ვფიქრობდი უბრალოდ ვგრძნობდი მისი ცივი ხელები მკერდიდან ჩემი ,,ქვედაბოლოსკენ,, როგორ ინაცვლებდნენ
ეს ყველაზე არასასასიამოვნო რამ იყო რაცკი ოდესმე განმიცდია
სუნთქვა მეკვროდა და ველოდებოდი როდის მომაყენებდა საშინელ ტკივილს რომელზეც მხოლოდ ჩემი თანაკლასელი გოგონებისგან თუ მსმენოდა რამე
თუმცა ჩემდა გასაკვირად ჯონგუკი უცაბედად მომშორდა ალბათ მისი ყურადღება შემონგრეულმა კარმა და ზღურბლდან მდგარმა ქერათმიანმა ბიჭმა მიიბყრო
-ჯონ ჯონგუკ!!!
შემაძრძწუნებელი ხმით იგი შავთმიანს ეცა და მუშტის ძლიერი მოქნევით მაგიდას მოაშორა
სანამ თეჰიონი ფეხზე დადგომაში მეხმარებოდა შავგვრემანი მხრებში გაიმარტა დასისხლიანებული ტუჩი მოიწმინდა და უდარდელი ღიმილით გაგვიცინა
-ჰიონნ რა უდროო დროს იცი ხოლმე მოსვლა
ქერათმიანის გვერდით ატუზული ვაკვირდებოდი მისი სახის თითოეულ ნაკვთს
როგორ ზიზღით შესქეროდა იგი მის წინ მდგარ ბიჭს
და ალბათ ვერც ამჩნევდა იმ წამს როგორი სიძლიერით მიჯერდა მაჯაზე ხელს და როგორ ცდილობდა მის ზურგს უკან დავეყენებინე
-ჰიონ ჩვენ ცუდს არაფერს ვაკეთებდით უბრალოდ პატარა რეიჩელს მომსახურება ვსთხოვე ესაა და ეს
-ერთი მიზეზი მაინც დამისახელე რატომ არუნდა გაგგლიჯო შუზე
მშვიდი მაგრამ სიბრაზით აღსავსე ხმით ქერამ ჯონგუკისკენ გაიწია მაგრამ მე მთელიძალით ჩავიჭიდე ხელზე რითაც არმივეცი საშუალება ადგილიდან დაძრულიყო
-თეჰიონ გთხოვ წავიდეთ აქედან
ცრემლმორეული შევევედრე ბიჭს რომლის გაკავებაც უკვე სასტიკად ძნელი ხდებოდა
-დაუჯერე პრინცესას დარწმუნებულივარ მეტი პრობლემა ნამდვილად არ გჭირდება
მკერდთან ხელებგადაჯვარებით წარმოთქვა ბიჭმა და ქერას ცინიკურად გახედა
-გთხოვ წავიდეთ ახლავე!
თეჰიონი გასასველისკენ გავქაჩე და ისიც გვიან თუმცა მაინც დამემორჩილა
-კარის საფასურს ხელფასიდან გამოგიკვეთ
გასასვლელთან მოგვაძახა ჯონგუკმა და ვიგრძენი როგორ დაიძვრინა ქერამ ჩემი ხელებიდან თავი
ბოლო რაც შევნიშნე სანამ ბარის შენობას დავტოვებდი ეს შავგვრემნისკენ ნასროლი სკამი იყო რომელიც მას სანტიმეტრებში ასცდა და იქვე ფიცრების გროვად იქცა
ქუჩაში კვლავინდებურად მივაბიჯებდით
ერთადერთი განსხვავება ის იყო რომ ამჯერად ქერა არც ჩემს წინ მიდიოდა არც უკან მომდევდა ის გვერდით მომყვებოდა და ჩემი ხელი მჭიდროდ ეჭირა თითქოს სადმე გაქცევას ვაპირებდე
მე ცრემლის ბოლო წვეთემს ლოყაზე ვიმშრალებდი და ჩენს ჩალურჯებულ ტანს ვაკვირდებოდი რომელიც უცბათვე დაიფარა თბილი რამდენიმე ზომით დიდი მოსაცმელით
მოსაცმლის პატრონს თვალებში ჩავხედე და ერთადერთი რაც მათში ამოვიკითხე სიბრაზე იყო
თუმცა ეჭვი მეპარებოდა რომ ჯონგუკის გამო ბრაზობდა
-მე...
-შენ სულელიხარ! რამ გაფიქრებინა იქ მისვლა მარტოს! ან როცა მიხვდი სიტუაცია რა სახესაც იღებდა რატომ არ წამოხვედი?!
მისი ხმა ჩემს მიმართ ასეთი მკაცრი არასოდეს ყოფილა
გვერდით აღარ მედგა ის მშვიდი გაწონასწორებული ადამიანი რომელსაც ვიცნობდი
არა ჩემსწინ ფიცხი და ემოციებით აღავსე ბიჭი იდგა რომლის თვალებიც ასე მატყვევებდნენ
-უბრალოდ...ეს სამსახური მნიშვნელოვანი იყო შენთვის როგორ შემეძლო...
-რამე რომ დაეშავებინა?! რომ ვწრ მომესწრო?! ჯიმინის ზარი რომარა ახლა შენ აქ არიდგებოდი იმ ნაბიჭვრის მკლავებში იქნებოდი მოქცეული და და....
თეჰიონმა უეცრად ყვირილი შეწყვიტა მეკი დამნაშავე ლეკვივით ჩავხარე თავი და თვალებიდან ისევ ცრემლები გადმომცვივდა
-მაპატიე...
მინდოდა ეს სიტყვები ისე მეთქვა რომ ხმა არ გამბზარვოდა მაგრამ არცისეთი ძლიერი ვყოფილვარ როგორადაც თავი მომქონდა
-ბოდიშს შენ ნუიხდი...მეუნდა მოგიხადო
მის მიერ წარმოთქმული ეს ფრაზა სრულიად უსაფუძვლო და უაზრო მეჩვენა მაგრამ დრო არ მქონდა თავი ამეწია და რაიმე მეკითხა იმიტომრომ როცა ეს დავაპირე უკვე მის მკლავებში ვიყავი გახვეული
ვგრძნობდი მის გულიცემას
მესმოდა მისი სუნთქვა და მათბობდა მისი სხეულის სითბო
-მაპატიე რომ ვერ მოგიფრთხილდი
მზერა გავუსწორე რომ მის კვლავ უსაფუძვლო თვითგვემას შევწინააღმდეგებოდი
თუმცა ერთადერთი რაც მოვასწარი მის თფლისფერ თვალებში ჩახედვა იყო ვიდრე მისი ტუჩები ჩემსას არ შეეხებოდნენ
ეს რაღაც სხვა იყო ეს ბაგეები სრულიად განსხვავდებოდნენ იმათგან რომლებიც მხოლოდ ჩემი სხელის ბორდოსფერი ლაქებით ,,დამშვენებისკენ,, იყვნენ გამიზნულები
მისი ტუჩები იმდენად რბილი და ნაზი იყო რომ აღარც კი მახსოვდა თავსგადახდენილი არცერთი უსიამოვნება
ვარდისფერ ტუჩებს რომელთაც მარწყვის გემო დაჰრავდათ თითქოს მიზნად ჩემი ამსამყაროდან მოშორება დაესახათო ისე მანებივრებდნენ
გათამამებულმა ქერას კისერზე ხელები მოვხვიე და უფლება მივეცი თავისი ენა ჩენსაში აეხლართა,მეტალის გემომ რომელმაც წამით გაიელვა წარუშლელი კვალი დატოვა ჩემს გონებაში
ვიგრძენი როგორ გაეღიმა ბიჭს როცა ტუჩზე კვნეტისას მისი ქერათმა უნებლიედ მოვქაჩე
ვიცოდი ეს არიყო სწორი ვიცოდი რომ არაფერ კარგს ეს არ მოგვიტანდა მაგრამ გამაბრუებელი კოცნით სხვა სამყაროში გადავარდნილ მეს ყოველივე ეს მეათეხარისხოვნად მიმაჩნდა...
____________________________________
მადლობა წაკითხვისთვის
ბოდიში შეცდომებისთვის💜💜