არასოდეს ენდო ბავშვებს ბომჟებს და ლამაზ გოგოებს
Pov.taehyung
-არამეთქი!!-უკვე მერამდენედ შევუღრინე მეგობარს
-თეჰიონ ის ავადაა ფეხზე ძლივს დგას-არ ნებდებოდა ჯიმინი
-თუასე გადარდებს მისი ბედი წაიყვანე და მოუარე-მობეზრებული სახე მივიღე კედელს მივეყუდე და ხელები მკერდთან გადავიჯვარედინე
-მამაჩემი ცნობილი ადვოკატია თუ ნახეს მისი შვილის სახში ვიღაც გოგო ცხოვრობს მაშინვე გაუტეხავენ ამ უბედურს სახელს თორემ დღესვე წავიყვანდი შენნაირ უგულოსთან კიარ დავტოვებდი-უკვე ყვირილზე გადავიდა ჯიმინი მხარი გამკრა და სხვა ოთახში გავიდა მეკი თავს ძლივს ვიკავებდი რომ არ გამცინებოდა ეს ბიჭი ისეთი საყვარელია როცა სიბრაზისგან წითლდება
როცა გვერდით ოთახში გავედი ჯიმინი იმ გოგოს რაღაცას ელაპარაკებოდა სახის დაწყნარება უკვე მოესწრო და ცდილობდა რაცშეიძლება თბილი ყოფილიყო რაც უნდა აღინიშნოს ძალიან კარგად გამოსდიოდა.რათქმაუნდა ისხომ მოჩია
მათწინ სავარძელში ჩავეშვი და გოგონას მზერა დავაფიქსირე ისე მიყურებდა თითქოს ჩემი მოვალე ყოფილიყოს
-ჰეი უკეთხარ?ხომ არაფერი გტკივა?-ჰკითხა ჰიონმა და მისი გრძელი თლილი თითები თავის ხელში მოიქცია
-მისმინე იმედია ხვდები რომ შენი ვინაობა უნდა გვითხრა-ჯიმინის ამ სიტყვებზე გოგონას თითქოს დენმა დაარტყაო ნუთუ ასეთი ძნელია სახელის და გვარის თქმა
-რა გქვია?-კითხვისნიშნის თვალებით შეხედა მეგობარნა გოგონას
-რე...რეიჩელი
-რეიჩელ...ლამაზი სახელია რაგვარიხარ-ამ კითხვაზე რეიჩელს პასუხი აღარ გაუცია
-კარგი ვატყობ თქმას არ აპირებ მაშინ ის მითხარი სად ცხოვრობ ან შენს ოჯახს როგორ უნდა დავუკავშირდეთ
-ოჯახი არმყავს-ეს ისე მკაცრად წარმოთქვა გეგონება მის წინაშე ჯიმინმა რაღაც შესცოდა როცა ოჯახი ახსენა
-ანუ...ობოლი ხარ?-გოგონა მცირეხანს დუმდა თუმცა შემდეგ კვლავ მტკიცე პასუხი გაგვცა
-ჰო ობოლივარ
-აჰ კარგი...დაისვენე-ჯიმინმა კეფაზე თმა აიჩეჩა ოთახიდან გავიდა და მეც მანიშნა გამომყევიო მეც რათქმაუნდა დავემორჩილე და შემიძლია დავიფიცო ის თვალები რომლებითაც გოგონამ გასვლისას გამაცილა უკვე სადღაც მქონდა ნანახი
Pov.reichel
როცა ბიჭები ოთახიდან გავიდნენ სერიოზულად ავღელდი ვაითუ მიხვდნენ ვინც ვარ ან უარესი ვაითუ ის ქერა მიხვდა რომ მის დას მე დავეჯახე,ვნერვიულობდი პლედის კუთხეს ვათამაშებდი და ფრჩილებს ვიკვნეტდი როცა ოთახში კვლავ გაისმა ყავარჯენის კაკუნი
-ონი არ მეძინება შეგიძლია დაძინებაში დანეხმარო?-მიუხედავად იმისა რომ თავს კვლავ შეუძლოდ და სუსტად ვგრძნობდი მაინც წამოვდექი და იუნჯის თავის ოთახში გავყევი,იქ შესვლისას პირი ღია დამრჩა ოთახი სავსე იყო სხვადასხვა მედლებით სიგელებით და თასებით, კედლებზე კი იუნჯის ფოტოები იყო სხვადასხვა ლამაზ კაბებში გამოწყობილი როგორ იდგა ცალ ხელში ციგურები ეჭირა მეორე ხელით კი იმ ქერა ბიჭს ლოყაზე ჩქმეტდა
-ეს პირველი კონკურსია რომელზეც გავიმარჯვე-ფიქრებიდან გამომიყვანა გოგონას ხმამ რომელიც როგორც აღმოჩნდა ჩემთანერთად უყურებდა ფოტოს
-მოციგურავე ხარ?
-ვიყავი მაგრამ...-თაბაშირში გახვეულ თავის ფეხს დახედა
-ექიმებმა მითხრეს თუ გამიმართლებს როლიკებით მოკლე დისტანციებზე კატაობას შევძლებ-ეს სიტყვები დანასავით ჩამესო გულში ამ გოგონას წინ დიდი მომავალი ელოდა მეკი...ჩემი თავქარიანობის გამო მთელი ცხოვრება დავუნგრიე
-იუნჯი შენმაძმამ საავადმყოფოდან რატომ წამოგიყვანა სულ ახლახანს მოხვედი გონს
-ხარჯების ის ნაწილი უკვე გადახდილი იყო რომლებიც ჩემს ოპერაციას და გაღვიძებამდე დღეებს დასჭირდა მაგრამ თუ კიდევ დავრჩებოდით გადახდას ვეღარ შევძლებდით-თვალის კუთხეებში სისველე ვიგრძენი არვიცი ეს სიცხის გამო მოხდა თუ სხვა მიზეზით მაგრამ შემიძლია დავიფიცო რომ იმწამს სხეულში ძალა გამომაცალას პირდაპირი მნიშვნელობით ბოლო წვეთამდე
-ეი ონი არ იტირო ჩემი ძმა ამბობს ლამაზი გოგოები არტირიანო მეც სწორედ მაგიტომ არვტირი-ამ სიტყვებზე ოდნავ გამეცინა ცრემლები შევიმშრალე საწოლზე ჩამოვჯექი და პატარაც გვერძე მივისვი
-მაინც რატომ არ ტირიან ლამაზი გოგოები
-თეჰიონ ოპა ამბობს ლამაზები არიან და რაღააქვთ სატირელი ეგ მახინჯები ბღავიანო
-შენიძმა ძალიან ჭკვიანია-ისევ გამეცინა მე
-ვიცი ის მსოფლიოში საუკეთესოა ახლაკი ზღაპარი წამიკითხე-იუნჯი საწოლზე კომფორტულად მოთავსდა ტუმბოდან წიგნი აიღო და მე გამომიწოდა მეც გვერდით მივუწექი და კითხვა დავიწყე
Pov.taehyung
ჯიმინი ნახევარი საათი მაინც მექაქანებოდა იმაზე რომ ამ გოგოს გაშვება არ შეიძლებოდა რომ ცოდო იყო რომ ჩემს იქით გზა არჰქონდა და ბლა ბლა ბლა ვეცადე წინააღმდეგობა გამეწია მაგრამ ჩემივე სახლში ჩემივე მეგობარი მიწესებდა კანონებს.ჩვენი საუბარი ტელეფონის ზარმა გაწყვია,ჯიმინი რამდენიმე წუთს საუბრობდა და ბოლოს მითხრა რომ უნდა წასულიყო, რადგან მამამის ის სასწრაფოდ სჭირდებოდა,ჩვენც დავემშვიდობეთ ერთმანეთს და სწორედ მაშინ როცა ჯიმინის მანქანა თვალს მიეფარა გამახსენდა
-ჯანდაბა თეჰიონ შე გამოქლიავებულო იუნჯის ზღაპარი-ელდანაცემივით შევვარდი დის ოთახში და უკვე დაწყობილი მქონდა გონებაში საბოდიშო ტექსტი მაგრამ ოთახში შესვლისას გადაშლილმა სურათმა გონებიდან ყველაფერი ამომიფანტა.იუნჯის და რეიჩელს ჩახუტებულებს ეძინათ ზღაპრების წიგნი იატაკზე ეგდო და მალე რეიჩელიც მისგვერდით აღმოჩნდებოდა რადგან ჩემს დას საწოლის 99% პროცენტი ჰქონდა დაპყრობილი,გოგონა დის ხელში შემეცოდა ამიტომ ავიყვანე
-შენრა სახში არაფერს გაჭმევენ?დღეს რო მალავდი ისკატაცკი მგონი შენზე მძიმეა-ისე ვუსაყვედურე მძინარე გოგოს თითქოს გაიგებდა რასაც ვამბობდი.ვაპირებდი ისევ დივანზე დამეწვინა მაგრამ ამ ტანჯვისთვის ვერ გავიმეტე,ჩემი ოთახის კარი შევაღე და გოგონა საწოლზე დავაწვინე პლედი გადავაფარე გასვლას ვაპირებდი როცა შევნიშნე რომ მაისურის ცალი მხარე ჩამოსწეოდა და მოშიშვლებულ მხარზე პატარა შრამი უჩანდა,მზერა შრამიდან ლავიწებზე გადავიტანე,შემდეგ ყელზე,ნიკაპზე და საბოლოოდ მის ვარდისფერ ტუჩებს მივაშტერდი.როცა გავაანალიზე რას ვაკეთებდი სწრაფად დავტოვე ოთახი
Pov.avtor
დილით გაღვიძებულმა რეიჩელმა თავიდან ვერ გაანალიზა სად იყო თუმცა მალევე მიხვდა ვისი ოთახიც შეიძლება ყოფილიყო,გარეთ აღარ წვიმდა პირიქით მზე ანათებდა და საოცრად მშვიდი ამინდი იდგა,გოგონა საწოლიდან ადგა და ოთახიდან გავიდა ჩვეულებრივ თავის სახლში სულ მარტო იყო ხომლე მსახურებს თუარჩავთვლით რათქმაუნდა მსახურებს რომლებიც 24 საათი თავს დასტრიალებდნენ და ახლა ადამიანებით სავსე სახლში ყოფნა მასში უჩვეულო ემოციების მორევს ქმნიდა.იკითხავთ სამი კაცი რა ძაან ბევრიაო მაგრამ აბა რეიჩელს ჰკითხეთ.ოთახები დაიარა თუმცა კაციშვილი არსად ჩანდა და აი უცბათ
-უი მაპატიე ვერ შეგნიშნე-გოგონამ თვალებზე ხელი აიფარა და წელს ზევით შიშველ ბიჭს რომელიც სამზარეულოს მაგიდასთან იჯდა და ტელეფონში რაღაცას დაჟინებით კითხულობდა ზურგი აქცია
-ყველაფერი რიგზეა მაისური გადავიცვი შეგიძლია თვალები გაახილო-გოგონა ასეც მოიქცა მაგრამ ტყუილის მსხვერპლი აღმოჩნდა
-ეეიიი ეს ცუდი ხუმრობაა-ლოყები აუჭარხლდა იუ რაეს ბიჭს კი თავისი კვადრატული ღიმილით გაეღიმა
-კარგი მაპატიე რამე გინდოდა?
-ეემმ.. მომწყურდა და
-ჭიქა კარადაშია-უთხრა ქერამ და ისევ ტელეფონს მიუბრუნდა გოგონა წყალს სვავდა და ამდროს კინაღამ გადასცდა რადგან ის შეამჩნია რაც აშკარად პრობლემებს შეუქმნიდა
-ეს.. ესხომ ჩემი ტელეფონია-ბიჭს კვლავ გაეღიმა ოღონდ ამჯერად არა თბილი ღიმილით არამედ ნამდვილი ,,გმოგიჭირე პატარავ ღიმილით,,
-იცი ყველაზე მეტად რას ვერ ვიტან?-ბიჭმა ტელეფონი მაგიდაზე დააგდო და გოგონასკენ ნელი ნაბიჯებით დაიწყო მიახლოება რეიჩელმაც სცადა უკან დაწეულიყო მაგრამ დაავიწყდა რომ ონკანთან იდგა და უკან გზა მოჭრილი ჰქონდა ამდროს ბიჭი უკვე მასთან იდგა და იუ რაეც ყველანაირად აიძულებდა თავს არ გაებედა და მისი თაფლისფერი თვალებიდან მზერა მის წელსზევით შიშველ სხეულზე არ გადაეტანა
-ყველაზე მეტად მძულს მატყუარა ადამიანები-ეს სიყტვები თეჰიონმა პირდაპირ გოგონას ყურთან წარმოთქვა და იუ რაემ ვერც შენიშნა ისე გააჟრჟოლა ნუთუ მიხვდა ნუთუ თეჰიონმა ყველაფერი გაიგო ნუთუ მისი საიდუმლო ახლა საიდუმლო აღარ იყო
-ობოლიხარ არა?მაშინ რატომ გაქვს მობილურში კონტაქტები ძმა,ბიძია,ბიძია ბერნარდი,ბექი, ბეტი...თუ მარტოსულიხარ ამდენხალხს საიდან იცნობ?-ბიჭმა ხელები გოგონას ორივე მხარეს დაალაგა და ნიჟარას დაეყრდნო რის შედეგადაც სიმაღლით რეიჩელს გაუტოლდა გოგონა კი თავისმხრივ მის ცხელ სუნთქვას და შოკოლადის თავბრუდამველ სურნელს გრძნობდა სახეზე რისგამოც წინადადების დალაგებაცკი უჭირდა
-მე..საქმე ისაა რომ მე...სახლიდან გამოვიქეცი
-ო ეს უკვე საინტერესოა და რატომ
,,მიდი იუ რაე რამე მოიფიქრე ისედაც ხომ მიეჩვიე ტყუილების თქმას, დაძაბე გონება წარმოიდგინე რომ შენსწინ დაცვაა რომელსაც უნდა გაექცე რას ეტყოდი მათ,,
-მე გათხოვებას მიპირებდნენ
,,ოსკარი მატყუარას,,
-რაა?-ბიჭმა მანძილი სახეებს შორის უფრო გაზარდა და წელში გაიმართა ასეთ პასუხს ნამდვილად არელოდა
-ჰო გათხოვებას მიპირებდნენ და გამოვიქეცი ძალით მათხოვებდნენ ადამიანზე რომელიც არმიყვარს ესაა სიმართლე მაპატიე რომ მოგატყუე
-კიმაგრამ აქ რატომ მოხვედი?-თეჰიონმა კეფაზე თმა აიჩეჩა და რამდენიმე წამისწინ შექმნილი უხერხულობაც გაქრა როცა მათი სხეულები ერთმანეთს დააშორა
-აქ შემთხვევით მოვხვდი განზრახ არ აღმოვჩენილვარ შენი ფანჯრის წინ
-აჰჰ კარგი ამაზე კიდევ დავილაპარაკებთ ახლა სამსახურში უნდა წავიდე-ბიჭი სამზარეულოდან გასვლას აპირებდა როცა რეიჩელმა ხელი სტაცა და თავისკენ შეაბრუნა
-თეჰიონ იმედია მოსმენილის შემდეგ არ გამაგდებ უკან ვერ დავბრუნდები-ქერამ ხელი გააშვებინა და კვლავ ახლოს მივიდა იუ რაესთან
-ბებია და იუნჯი პარკში წავიდნენ საღამომდე არ დაბრუნდებიან მე სამსახურში უნდა წავიდე სახლი შენს განკარგულებაშია ყოველი შემთხვევისთვის გარედან ჩაგკეტავ იცოდე ბოლომდე მაინც არ გენდობი ოქროს წესია არენდო ბავშვებს ბომჟებს და ლამაზ გოგოებს-თეჰიონმა თვალი ჩაუკრა და ოთახი შემდეგ კი უკვე სახლი დატოვა