მხოლოდ ერთიღამე შემდეგ რამეს მოვიფიქრებ
Flashback
pov.taehyung
კიდევ ერთი უშედეგო მცდელობა კიდევ ერთი იმედგაცრუება
ქუჩაში მივდიოდი ისევ წვიმდა და ქერა თმის გადასარჩენად კაპიშონი წამოვიფარე უაზროდ მივაჭყაპუნებდი ბარდიულებზე
კიდევ ერთმა სკოლამ უარითქვა ჩემს მიღებაზე გადახდას ვერ შეძლებთო ჰაჰ იდიოტები ფულის მონები
მობილური ამოვიღე და საჭირო ნომერი უცებვე ავკრიფე
-გისმენ-ყურმილოს მეორე მხარეს ბიჭის ნამძინარევი ხმა გავიგე
-ჰიონ გაგაღვიძე?
-მჰ
-ბოდიში.სახშიხარ?
-მჰ
-გცალია?
-მჰ
-თხუთმეტ წუთში მანდ ვიქნები
-მჰ
ესეც მოკლე და გასაგები დიალოგი ჩვეულებრივ ჯიმინს ვერ მოაკეტინებ მაგრამ როცა ნამძინარებია ერთ ზედმეტ სიტყვას ვერ დააცდენინებ
მალევე მივედი მეგობრის სახლთან და ზარი დავრეკე
კარი ჯერკიდევ პიჟამოებში გამოწყობილმა თმააჩეჩილმა ბიჭმა გამიღო და ხელით მანიშნა შევსულიყავი უკან კარი მივხურე და ძილისგუდა ზომბს მდიდრულად მოწყობილ ბინაში შევყევი
თვითონ დივანზე გაიშალა და თვალები დახუჭა როგორ შეუძლია ასეთ დროს ეძინოს
-ჰიონ ლუდი გააქვს ხო?
პასუხს არც დავლოდებივარ მაცივარი გამოვაღე რათქმაუნდა ექნება ორი შუშის ბოთლი გამოვიღე და დივანის გვერდით სვარძელზე ჩავეშვი რამდენიმე დიდი ყლუპი გავაკეთე თავი უკან გადავაგდე და მეც თვალები დავხუჭე
-რამოხდა კიდევ არ მიგიღეს?-ბიჭი წამოჯდა და როგორციქნა ყურადღება მომაპყრო მე ხმა არ ამომიღია მხოლოდ თავი დავაქნიე დასტურის ნიშნად
-კარგი დაიკიდე სხვა სკოლაში ცდი ბედს-თქვა და სასმელი ხმაურიანად მოსვა
-არა აღარ ვცდი
-რასქვია აღარ ცდი თეჰიონ უმაღლესი განათლება ზედმეტი არ გეგონოს
-ჯიმინ საშინლად დავიღალე ისეთი სკოლის ძებნით რომელიც ბევრ ფულს არ მომთხოვს
-ადრეც შემოგთავაზე და ახლაც გომეორებ შემიძლია ამაში დაგეხმარო
-არა ჰიონ არა შენ ფულს არ გამოგართმევ პრინციპები მაქვს
-მაშინ ჩათვალე რომ სესხულობ და როცა შეძლებ დამიბრუნე
-არა მეთქი-ხმას ოდნავ ავუწიე რავქნა არმიყვარს როცა მაცივდებიან
-კარგი გატყობ ცუდ ხასიათზე ხარ ადექი წავიდეთ ვიცი რაც გაგახალისებს-ბიჭი წამოდგა და მხარზე მომარტყა ხელი
-რა ჩაიფიქრე-დაეჭვებულმა ავხედე მისი იდეები ყოველთვის კარგად არ მთავრდება
-ცუდ განწყობას ბევრი სასმელი და კარგი ქალები შველის
-მაგის ხასიათზე არვარ
-კაირაა წავიდეთ სადმე კლუბში მე გეპატიჟები დავლიოთ გავერთოთ შენიამბავი რომ ვიცი ერთიორი ლამაზმანი აუცილებლად აგეკიდება-გამეცინა,დღეს პირველად
-მიდი მიდი ადექი და წავიდეთ მე წავალ გამოვიცვლი
ჯიმინი ოთახში გავიდა მე ვიჯექი ფანჯარას ვაშტერდებოდი და თან ლუდს ვსვავდი ნელ-ნელა. გარეთ ისევ წვიმდა ქუჩაში რამდენიმე ადამიანის მეტი არავინ ჩანდა ვცდილობდი ჩემს პრობლემებზე არ მეფიქრა მაგრამ უნებლიედ მაინც ფიქრებით იმ სკოლებში ვბრუნდებოდი საიდანაც გამომისტუმრეს არა ჯიმინი მართალია გულის გადაყოლება ნამდვილად მჭირდება
ჯიბეში ტელეფონმა ზმუილი დაიწყო ამოვიღე უცნობი ნომერი იყო
-გისმენთ
-კიმ თეჰიონი ბრძანდებით-ყურმილის მეორე მხარეს ქალის ხმა გაისმა
-დიახ და თქვენ...
-მე საავადმყოფოდან გიკავშირდებით ჩვენთან პაციენტი მოიყვანეს სახელად კიმ იუნჯი-ის რომ ჩემი დის სახელი თქვა ჯერკიდევ არნიშნავდა იმას რომ ჩემი და მართლაც საავადმყოფოში იყო სეულში უამრავი კიმ იუნჯი დადის
ყოველშემთხვევაში მინდოდა რომ ასე ყოფილიყო
-თქვენი ნომერი მის მობილურში ვიპოვე-ჰო შესაძლოა სეულში უამრავი კიმ იუნჯია მაგრამ ყველას არ უწერია ჩემი ტელეფონის ნომერი მობილურში
-ბატონო გესმით??
-რა...რატომაა საავადმყოფოში რადაემართა-ვცდილობდი ხმა გამეკონტროლებინა რომ ყურმილში არ მეყვირა მაგრამ თავის კონტროლი არასდროს მეხერხებოდა
-ავარიაში მოყვა მოტოციკლეტი დაეჯახა ტვინის შერყევააქვს ა არ იღვიძებს-ძარღვებში სისხლი ამიდუღდა ლუდის ბოთლი ხელიდან გამივარდა და ალკოჰოლი დიდი ხმაურით დაიღვარა იატაკზე ტელეფონი სწრაფად ჩავიდე ჯიბეში და ტყავის კურტკა შემოვიცვი უკვე კართან ვიყავი როცა უკნიდან კლუბში წასასვლელად გამოწყობილი მეგობრის ხმამ შემჩერა
-ეი სად გარბიხარ ასე დაფეთებით??
-იუნჯი საავადმყოფოშია უნდა წავიდე
-რა?? დაიცადე მე წაგიყვან
ჩქარი ნაბიჯით გამოვედით ორივე და ვერცხლისფერ ვოლვოში ჩავჯექით
-რომელ საავადმყოფოშია?-მკითხა მეგობარმა და გასაღები ამოიღო
-ავარია მოხდა ანუ უახლოეს საავადმყოფოში მიიყვანდნენ
მანქანა სწრაფად მოწყდა ადგილს და რამდენიმე წუთში უკვე საავადმყოფოსთან ვიყავით მე მთლიანად გათიშული ვიყავი ვერანაირ ემოციას ვერ გამოვხატავდი შიშის გარდა როცა მიმღებში პალატის ნომერი გავიგე იქითკენ გავიქეცი მთელიძალით.პალატაში შესვლისას აპარატებზე შეერთებული იუნჯის დანახვაზე შიში რომელიც მთელი ამდროის მანძილზე გულს მიღრღნიდა სიძულვილმა ჩაანაცვლა მზადვიყავი გამეგლიჯა ნებისმიერი ვინც ჩემი და ასეთ მდგომარეობაში ჩააგდო
მხოლოდ მაშინ შევნიშნე შავებში გამოწყობილი პიროვნება როცა იუნჯის მუვუახლოვდი არვიცი ვინიყო სახე ვერ დავინახე პირბადე ეკეთა და კეპი ეფარა გასვლას აპირებდა მაგრამ მე არ ვაცადე იმ მომენტში არ მაინტერესებდა ვინიყო რას წარმოადგენდა და ჩემი დის პალატაში რაუნდოდა
-რადაემართა?!-რათქმაუნდა ვიცოდი რაც დაემართა ჩემს დას მობილურში ყველაფერი მითხრეს მაგრამ არ მჯეროდა რომ ეს მართალი იყო არმინდოდა დაჯერება თუმცა შავებში გამოწყობილი ადამიანის სიტყვებმა ავარია მოხდაო დამარწმუნა მობილურში მოსაუბრე ქალის ნათქვამში სხვათაშორის იმ ნიღბიან ხმა ბიჭისთვის შეუფერებელი ჰქონდა საკმაოდ ნაზი მაგრამ თითქოს ტირილისგან ჩაწყვეტილი თუმცა ამაზე საფიქრელი დრო არმქონდა ისევ დის საწოლთან ჩავიმუხლე და გავიგე ის ვიღაც პალატიდან როგორ გავიდა
-თეჰიონ
რამდენიმე წუთში ჯიმინიც მოვიდა მისმა ხმამ იძულებული გამხადა დის ხელებისთვის ტუჩები მომეშორებინა
-გაარკვიე ვინ დაეჯახა?
-ვერა თითქოს ის ვიღაც არც არსებობს ყველა მუნჯივით მიყურებს როცა ამ საკითხზე დალაპარაკებას ვცდილობ
-არაუშავს მაინც გავარკვევ
-და რაღაც უცნაური უნდა გითხრა შენ ნათესავები არ გყავს ხო?
-არა და რატომ მეკითხები
-მინდოდა იუნჯინის ოპერაციის ფული გადამეხადა მაგრამ მითხრეს რომ უკვე გადაიხადა ვიღაცამ
-ვინ?
-მეც ეგ მაინტერესებს საკმაოდ დიდი თანხა იყო გადასახდელი შენკი არამგონია ჩემგარდა გიდევ გყავდეს შეძლებული ნაცნობები
ვაღიარებ მეგობრის სიტყვებმა დამაკვირვა მაგრამ ახლა ეს მეორეცარისზოვანი იყო
AND FLASHBACK
Pov raichel
სახლში მისვლისას უბრალოდ არაფრის თავი არ მქონდა,ოთახში შევედი და უსულო სხეულივით დავენარცხე საწოლზე. ვცდილობდი მთელი დღის მოვლენები გადამეხარშა რაც ძალიან ძნელი იყო.
ფანჯრის მიღმა წვიმა შეწყდა.კაი დროსია
ტანსაცმელზე დავიხედე,ისევ სველი ვიყავი მიუხედავად იმისა რომ მამქანით მომიყვანეს.მანქანაშიც სახე წაშლილი ვიყავი ბერნარდის უკბილო ხუმრობებმაც კი ვერ გამაღიმეს.
წამოვდექი, სველი ტანსაცმელი გავიხადე და იქვე მივყარე აბაზანაში შევედი,ცხელი წყალი მეამა მინდოდა ყველა ფიქრი წყლისთვის გამეტანებინა მაგრამ არ გამოვდა ყოველთვის როცა თვალებს ვხუჭავდი იმ გოგოს სახე წარმომიდგებოდა თვალწინ და იმ ქერა ბიჭის ათასი ემოციით სავსე ღრმა ყავისფერი თვალები.
ოთახიდან ტელეფონის ხმა მომესმა აბაზანიდან სწრაფად გამოვედი და ტელეფონი ავიღე ბექიონი იყო.რათქმაუნდა მან ხომ არიცის იპოდრომზე რატომ არ მივედი
-გისმენ ბექი
-ეს მე გისმენ ახალგაზრდა ქალბატონო იცი რამდენიხანი გელოდებოდიი?!
-ვიცი მაპატიე რაღაც...გაუთვალისწინებელი მოხდა-ვთქვი და ტუჩზე ვიკბინე არვიცოდი ღირდათუარა მეთქვა მისთვის
-ვარიანტი არაა გეგმა უმცირეს დეტალებამდე დავგეგმეთ ყველაფერს იდეალურად უნდა ჩაევლო გამორიცხულია ვინმეს დაეჭირე აღიარე მოსვლა არ გინდოდა არა??-ბეიონს ვერ ვხედავდი მაგრამ შემეძლო დამეფიცა რომ ახლა ცალყბად იღიმოდა
-არა...მინდოდა უბრალოდ არ გამოვიდა...
-რახდება იუ რაე-რამდენიმე წამიანი დუმილის შემდეგ ბექიონის ხმა უჩვეულოდ დასერიოზულდა აღარ ჰგავდა იმ მუდამ გაკრეჭილი ბიჭის ხმას რომელსაც მივეჩვიე
-ბექიონ მე...დიდი შეცდომა დავუშვი-უნებლიედ რამდენიმე ცრემლი გადმოვაგდე და შევნიშნე რომ ხმაც ამიკანკალდა ყოჩაღ რეიჩელ შესანიშნავი მატყუარა ხარ
-იუ რაე კარგად ხარ?!
-ასე ნუმეძახი ჟღალო-მორჩა უკვე ვტირი ნიანგის ცრემლებით ვტირი
-მორჩა შენთან მოვდივარ-გაპროტესტება ვერც მოვასწარი მეორე მხარეს მოსაუბრემ ყურმილი დაკიდა
***
-რას ქვია არ შემიშვებთ იცით მაინც ვინ ვარ?!
ჟღალთმიანი ბიჭის ყვირილი მესმოდა, სახლის კართან იდგა და დაცვას ეჩხუბებოდა, მეკი ვიდექი ფანჯარასთან და ამ ყოველივეს გაბრაზებული ვაკვირდებოდი. ვიცოდი რომ ჩემი ძმა შინაპატიმრობას მომისჯიდა მაგრამ არმოუშვა ჩემამდე ჩემი ერთადერთი მეგობარი ეს უკვე ზედმეტია
-ბატონმა ვონმა აგვიკრძალა ვინმეს შეშვება ქალბატონთან
-მე ვინმე არვარ მისი ბავშობის მეგობარივარ შემიშვით
კიდევ ერთი შეწინააღმდეგება და ბექიონს ისევ ხელს კრავენ
-კარგით ბატონებო შემოუშვით ბატონი ვონი სახლში არაა ვერაფერს გაიგებს თუ გაიგებს ყველაფერს ჩემსთავზე ვიღებ
დაცვამ როგორციქნა შემოუშვა ჟღალთმიანი მანკი მადლობის ნიშნად შვეიცარს თავი დაუკრა, სწარფინაბიჯებით ამოვიდა ჩემს ოთახში და შემოვიდა თუარა მთელიძალით ჩავეხუტე
-სულელო ხომ გითხარი
არ მოხვიდე მეთქი
-არ გითქვამს
-ჰო იმიტომრომ ყურმილი დაკიდე!
-კარგი კარგი ახლა ამიხსენი რახდება
ფანჯარასთან მდგარ სავარძელზე ჩემოჯდა და თავის წინ დამსვა.ყველაფერი ვუამბე და ამდროის მანძილზე შოკირებული მისმენდა როცა მოყოლა დავასრულე ხმა არ ამოუღია უბრალოდ წამოიწია და ჩამეხუტა მადლობ ბექიონ ეს ნამდვილად მჭირდებოდა
-რატომ არ მითხარი სულელო ნუგეშინია გაიღვიძებს ის ბავშვი და კარგად იქნება
-ბექიონ უნდა ვნახო ის ბავშვი როგორმე უნდა ვნახო აუცილებლად
-კიმაგრამ ამის გაკეთებას როგორ აპირებ გარეთ ყველგან დაცვაა არ გაგიშვებენ
-ერთხელ უკვე დამეხმარე გაპარვაში,მეორეთაც დამეხმარები
მეგობარმა ეჭვნარევი სახით შემხედა, მაგრამ მიხვდა რომ სხვა გზა არ ჰქონდა.
-კარგი რა გეგმა გაქვს?
***
-იცოდე ამას არ შეგარჩენ
უკვე მეთედ დაიბუზღუნა ბექიონმა და ჩემი პერანგის ღილები შეიკრა მეკი მისი პალტო შემოვიცვი და კეპი დავიფარე
-არმესმის ამაზე როგორ დამითანხმე
-ნუ წუწუნებ ბექიონ თანაც მთლად არაკომფორტულიც არაა ისეთი ჩხირიხარ ჩემი ჯინსებიც კი მოგერგო
-მომერგო?ვერ ვმოძრაობ საცაა ზედ შემომეხევა!!!
ბიჭს ხელით ვანიშნე გაჩუმებულიყო და მანქანის გასაღები გამოვართვი
-გაფრთხილაბ ჩემს ქლოიზე ერთი ნაკაწრიც კიარდავინახო
-ნუგეშინია არ დაინახავ შენკი ოთახის კარი ჩაკეტე და ჩემს დაბრუნებამდე ჩუმად იჯექი
მაკრატელი ამოვიღე და ბექიონის მაისურს სახელოები ჩამოვაჭერი
-ჩემი გუჩიიი
-მაპატიე მაგრამ დიდი მაქვს
აბა კარგად
ჩანთა ავიღე ოთახის კარი გამოვიხურე და უკმაყოფილო ჟღალთმიანი კარს იქით მოვიტოვე. კიბეები სწრაფად ჩავირბინე თან ვცდილობდი კეპით სახე დამემალა როცა ეზოში გავედი საშინლად დამცხა მიუხედავად იმისა რომ თებერვალი იყო მეშინოდა დაცვას არ გამოვეჭირე მაგრამ ჩემდა საბედნიეროდ მართლაც ბექიონი ვეგონე, თავისუფლად გამატარეს.
ბექიონის უფროსწორად უკვე ჩემი მანქანის კარი გავხსენი და ჩავჯექი
მანქანა სწრაფად დავქოქე და რამდენიმე წუთში საავადმყოფოში ვიყავი გზად პატარა მაღაზიასთან შევჩერდი და გოგონასთვის ლამაზი დათუნია ვიყიდე
,უნდა მოვიფიქრო მისი ოჯახის წინაშე დანაშაული როგორ გამოვისყიდო, ეს აზრი გონებიდან არ ამომდიოდა
საავადმყოფოში მისვლისას მაშინვე პალატისკენ წავედი პირბადე შევისწორე და შევედი ფანჯარა ღია იყო ამიტომ გოგონას გვერდით დავუდე და მის გაყინულ ხელებს დავხედე სამაჯური ისევ ზედ ეკეთა ალბათ მისმა ძმამ ვერ შენიშნა თორემ მოხსნიდა დიდი ალბათობიდ.
-ეი ისევ მევარ როგორხარ
მისი ხელი ავიღე და გავუღიმე
-ნეტა ის მაინც ვიცოდე რაგქვია ეს სასუნთქი მილები და სამდიცინო პლასტელები რომარა დარწმუნებულივარ ფუმფულა და წითელი ლოყები გაქვს
უეცრად ისევ ნიავმა დამიარა ფანჯარაც შეირხა და ზურგს უკან კარის გაღების ხმა გავიგე დაახლოებით ვიცოდი ვინც შემოვიდოდა რა სულელივარ აქ რომ მოვდიოდი რატომ არ დავფიქრდი იმაზე რომ ის ბიჭიც აქ იქნებოდა
-ისევ შენხარ?
შევბრუნდი თუმცა ხმაარ ამომიღია ან რაუნდა მეთქვა მისთვალში უცნობი ბიჭი ვიყავი რომელმაც თავის დას უკვე მეორედ მოაკითხა თუმცა არცკი აუხსნია რატომ
მისკენ შევბრუნდი თუმცა ხმა არ ამომიღია მხოლოდ საოცრად ღრმად თვალებში ჩავხედე და როგორცკი მათში გაკვირვება და გაღიზიანება ამოვიკითხე მაშინვე თავი დავხარე და ჩემს ცისფერ კეტებს დავაშტერდი
-ახსნას არ აპირებ?
ისევ სიჩუმე მაგრამ ასე ხომარ ვიჯდებოდი ჩავთვლი რომ ეს ბიჭი აქ არაა უბრალოდ ავდგები და გავალ ასეც გავაკეთე მაგრამ გეგმა ჩაიშალა როცა გაღებული კარი მიმახურინა და მკლავში ძლიერად ჩამავლო ხელი ,მეტკინა ამას ხომარ გონია მართლა ბიჭივარ და ასეთი ძალით რომ მომიჭერს ხელს არ მეტკინება, თვალები გამიფართოვდა და ტკივილისგან ოდნავ დავიკლაკნე
-მემგონი ხვდები რომ შენი საქციელი უცნაურია წინაზე ყურადღება არ მოგაქციე ვინხარ მანიაკი?!რაგინდა ჩემი დისგან?!
ყოჩაღ რეიჩელ რაგინდოდა აქ რომ მოეთრეოდი მიდი ეხა და უპასუხე
-მე...
-ოპა...
ჩემი წამოწყებული სიტყვა სუსტმა ხმამ გაწყვიტა ბიჭი მაშინვე გამეცალა და გოგონასთან ჩაიმუხლა მის ხელებს კოცნიდა სახეზე ეფერებოდა მეკი კედელს ატუზული გოგონას ვუყურებდი თვალის კუთხეებში სიხარულის ცრემლები მედგა როგორციქნა დავინახე გოგონას ლამაზი მუქი მწვანე თვალები უცნაურია საერთოდ არგავს ამ ქერა ბიჭს ყოველშემთხვევაში თვალებით არა
მინდოდა დავრჩენილიყავი მეც მივსულიყავი გოგონასთან მაგრამ თავი შევიკავე სანამ დრო მქონდა უნდა მოვშორებოდი აქაურობას ვიდრე ქერამ ისევ დაკითხვა არ დამიწყო
საავადმყოფოდან გამოვედი და ტელეფონმა დარეკა ბექიონი იყო
-ბექი არინეევიულო უკვე მოვდივარ მე...
-არ მოხვიდე
-რ..რაა?? რას გულისხმობ
-შენმა ძმამ ისევ გამოგვიჭირა სახში მოსვლა აგიკრძალა
-ბექიონ ეს როგორ???
-არვიცი იუ რაე ძალიან დაბნეულივარ შენი ბარათი ხომ თან გაქვს
-კი და რატომ...
-დასაწყისისთვის ჯერ ფულს ჩაგირიცხავ სასტუმროში ნუმიხვალ აზრიარაქვს შენი ძმის ბრძანებით არცერთ სასტუმროს არაქვს უფლება შეგიშვას
- ბექიონ ასე არ გამოვა სად წავიდე რა გავაკეთო ღამის გასათევი მჭირდება შენთან რომ დავრჩე ერთიღამით?
-მე სეულში არვარ იუ რაე
-ბექიონ ორი საათისწინ გნახე!რასქვია სეულში არხარ
-კარგი დამშვიდდი რამეს მოვიფიქრებ მხოლოდ ერთიდღე და რამეს მოვახერხებ თავს გაუფთხილდი იუ რაე
ყურმილი დაკიდა ისერომ ვერაფრის თქმა მოვასწარი უბრალოდ ვიდექი ქუჩაში,სრულიად დაბნეული,დაკარგული კნუტივით.
-ეს გეგმაში არ იყო