თავი 7
რონა-ჯონგუკ?-ვამბობ გაოცებული მას შემდეგ რაც კარებში ჯეონ ჯონგუკს ვხედავ
ამ დროს ჰიუნჯინი მეორე სართულიდან მთქნარებით ჩამოდის და სამზარეულოში შედის შემდეგ კი მეძახის:
ჰჯ-რონ ვინაა?
რონა-არ ვიცი!-თავი გავისულელე- ვიღაც უცნობი მამაკაცია!-მოვიტყუე ვითომ არ ვიცნობდი.
ჰჯ-ეხლავე მოვალ პატარავ-ამბობს, მე კი ჯონგუკის გაოცებულ და გაღიზიანებულ სახეს ვუყურებ. ჰიუნჯინი მოდის კარებთან და ჯონგუკს უყურებს.
ჰჯ-ჯანდაბა ჯეონ, როგორც იქნა გაიხსენე შენი მეგობარი!-ამბობს და ჯონგუკს ეხვევა რომელიც ქვასავით გაყინული დგას
ჯკ-ჰიონ, ეს გოგო ვინ არის?-ეკითხება ჩემზე თითქოს არ იცის ვინ ვარ.
ჰჯ-ეს ბე რონაა ჩემთან ერთად ცხოვრობს, ასევე ის ჩემთვის საუკეთესო მეგობარზე მეტია!-ამბობს და ჯონგუკის გაწითლებული სახის დანახვაზე ხასიათი ეცვლება
ჰჯ-ჰიონ რა ხდება? -ჯონგუკი სახლში შემოდის ხელს მაჯაში მავლებს და გარეთ ძალით გავყავარ.
რონა-გამიშვი!-ვყვირი ბოლო ხმაზე ამ დროს უკან ჰიუნჯინს ვხედავ
ჰჯ-ჯონგუკ, ხელი გაუშვი თორემ პასუხს არ ვაგებ! - წინ უსწრებს ჯონგუკს და ხმადაბლა ეუბნება.
ჯკ-თორე რა მომკლავ? მაშინ სცადე-ამბობს და გზის გაგრძელებას აპირებს, ამ დროს ჰიუნჯინი ჯონგუკისკენ მოექანება და ჯონგუკს სახეში მუშტს სთავაზობს.
ჯონგუკი ამაზე უფრო ბრაზდება ხელს მიშვებს და ჰიუნჯინს იმავეს უკეთებს რაც ჰიუნჯინმა მას გაუკეთა, ჰიუჯინი მოწყვეტით ეცემა ძირს.
ჩემსკენ ბრუნდება ჯონგუკი ხელში ავყავარ, იმის მიუხედავად რომ ვეწინააღმდეგები და მანქანაში *მტენის*
რონა- რა ჯანდაბა გინდა ჯეონ?!-ვყვირი ბოლო ხმაზე.
ჯკ-ანუ ჰიუნჯინს ჩაუგორდი საწოლში როგორც კი წახვედი არა?-ამის მოსმენაზე გული მეტკინა-როგორია საწოლ...-სიტყვის დასრულებას არ ვაცდი და სახეში სილას ვაწნი.
რონა- არ მეგონა ასე ცუდად თუ მიცნობდი, ჰიუნჯინი? ჰიუნჯინი ერთადერთი ადამიანია რომელმაც, შენი ნატკენი გული გამიმთელა, იმ დღეს როცა შენთან მოვედი რომ მეთქვა ჩემი გრძნობები შენდამი ,შენ კი ვიღაც კახპასთან ერთობოდი, საავადმყოფოში როცა სიკვდილს ვებრძოდი ბარათი მომიგდე და გაქრი, ამის შემდეგ როგორ მიშლი ხელს სხვასთან ურთიერთობაში? ჯეონ ჯონგუკ , გაითვალისწინე მე შენ ჩემს ძველ მოგონებებთან ერთად დაგმარხე, ორი თვის წინ. ჰიუნჯინი ჩემი საუკეთესო მეგობარია და მას მეტჯერ აღარ შეეხო!-ბოლო ხმაზე დავუყვირე და ძალა გამოცლილმა გავითიშე
"*"*"*"*"*"*"*"*"*"*"*"*"*"*"*"*"
თვალებს ვახელ და ვერავის ვერ ვხედავ, ვერც ოთახს ვერ ვცნობ და ვერ ვიხსენებ რა მოხდა, ფეხზე ვდგები და ვცდილობ პატარა ფანჯარასთან მივიდე ,რომ ვნახო სად ვარ.
გარეთ კი მხოლოდ ხეებია, შუაგულ ტყეში ვარ, ფანჯარას ვშორდები და მაგიდისკენ მივიწევ სადაც რაღაც წერილი დევს.
წერილს ვხნი და კითხვას ვიწყებ:
რონა ვიცი რომ ბევრი რამე დაგიშავე და ისიც ვიცი რომ გული გატკინე, მე ძალიან ვწუხვარ! გაქცევა არ სცადო დაიკარგები. როცა მოვალ ვილაპარაკოთ!
ქუქი
ვცდილობ უზარმაზარ ხის სახლში სამზარეულოს მოძებნას, ამ დროს კი მეორე სართულიდან ხმაური მესმის.
რონა- ჯეონ შენ ხარ?
პასუხს არავინ არ მცემს ამიტომ ზევით ავდივარ შესამოწმებლად
რონა-ჯეონ?
ზევით ავდივარ და დანახულისგან ვიყინები
რონა-შენ?
_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_
Vote
Follow
Comment
შემდეგი თავი 10 ვოუთზე✨❤️