თავი 6
(ორი კვირის შემდეგ)
Authors pov:
გოგონამ საავადმყოფოს თავი დააღწია და გადაწყვიტა რომ, სრულიად ახალი ცხოვრებით დაეწყო ცხოვრება, მაგრამ, გოგონას გულში იყო რაღაც რაც ამის გაკეთების უფლებას არ აძლევდა, ამიტომაც გადაწყვიტა დაბრუნებულიყო იმ ქუჩაზე, სადაც თავისი ბავშვობის მეგობარი ცხოვრობდა. (ჯონგუკის სახლზე ვამბობ)
რონა მიაბიჯებდა ნაწილობრივ ნაცნობ ქუჩაზე, როცა თავსხმა წვიმა დაიწყო, მაგრამ გოგონას ამით არც გუნება და არც გრძნობები არ შეცვლილა, ვერც კი გრძნობდა წვიმას არა იმიტომ რომ ტიროდა,არამედ იმიტომ რომ *მარტოსული* იყო.
როგორც იქნა მიაღწია ჯონგუკის სახლამდე, მის გულს გაუხარდა როცა სახლის ფანჯრიდან მანათობელი სინათლე იხილა, კარებთან მივიდა და ზარი დარეკა, მოსამსახურემ კარი გაუღო.
მოსამსახურე(მს)-რა გნებავთ?
რონა-უბრალოდ გამატარე!-უთხრა მოსამსახურეს და გვერდით გაწია
სახლში შევიდა და მშვიდი ტონით შესძახა ჯონგუკს.
რონა- ჯეონ გამოდი, არ ვაპირებ ამ რაღაცით ცხოვრება გავაგრძელო, რადგან არ მჭირდება შენი ფული ბედნიერად ცხოვრებისთვის!- ყვიროდა და ულიმიტო ბარათს ცაში ატრიალებდა.
ამ დროს ესმის მეორე სართულიდან ქალის ხმა.
??- ამ დროს ვინ ჯანდაბას გეძებს ოპპა?
ჯკ- ვინმე მეძახის? შეამოწმე.
გოგონას ამის მოსმენა გულს იმდენად ტკენს რომ უბრალოდ მიდის, ხო სწორედ გაიგე, ხელიდან ბარათს აგდებს და გარეთ გარბის წვიმა არ აძლევს იმის საშუალებას რომ დაინახოს სად გარბის.
ამ დროს ჯონგუკი ფანჯრიდან იხედება და გოგონას ხედავს, ის ცნობს მას და გარეთ გარბის, გოგონა სადღაც გარბის, ამდროს ორი ზედმეტად მოკაშკაშე წერტილი
ჩნდება სიბნელეში.
მანქანა გოგონასკენ მთელი სისწრაფით მიიწევს, რონას უკვე ყველანაირი იმედი გადაწურული აქვს, არ ფიქრობს რომ გადარჩება მაგრამ, მანქანა გაჩერებას ახერხებს.
რონა უკან იხედება და ხედავს ჯონგუკს რომელიც მისკენ მირბის.
რონა- არა, არა მან არ უნდა შემხვდეს!- ამბობს და უცნობს მანქანაში უხტება.
??- რა ჯანდაბას აკეთებ?
რონა- გთხოვ უბრალოდ წამიყვანე აქედან,სწრაფად!-გოგონა ყვირის რის გამოც უცნობი ბიჭი იძებულია რომ რონა თან წაიყვანოს.
ჯონგუკი ამ ყველაფერს ხედავს და ფიქრობს *შეიძლება ეს უფრო კარგი იყოს ორივე ჩვენგანისთვის*
რონას pov:
მანქანიდან ვხედავ ჯონგუკს რომელიც უბრალოდ გვიყურებს.
მაგრამ ახლა მახსენდება რომ უცნობს მანქანაში შევუვარდი.
რონა- ამმმ, ბოდიში რომ ასე ჩაგიხტით მანქანაში. შეგიძლია სადმე გაჩერებასთან დამტოვოთ- ვთქვი ზედმეტად შეშინებული ხმით.
??- რა გქვია?
რონა- ჯანდაბა, შეგიძლია უბრალოდ გაჩერებასთან დამტოვო! რა საჭიროა ჩემი სახელის ცოდნა?- ვთქვი მობეზრებით ხოლო ამის შემდეგ მივხვდი თუ რამხელა შეცდომა დავუშვი- ბოდიში.
??- არაუშავს, მე ჰიუნჯინი მქვია!-თქვა და თითქოსდა გაიღიმა, ახლა შევამჩნიე თუ რამდენად სიმპატიური ბიჭი იყო ჩემს წინ მყოფი.
რონა-მე ბე რონა ვარ, როგორც ჩანს ცუდი ბედი გაქვთ ჩემსნაირ ადამიანს რომ გადაეყარეთ- ვამბობ და უხერხულად ვიღიმი
ჰჯ- მე ზედმეტად კარგი ბედი მაქვს! გინდა გაგიზიარო?-მითხრა და მანქანა გააჩერა.
რონა- ანუ?- შევხედე კითხვის ნიშნით.
ჰჯ- ერთმანეთი გავიცნოთ!- ამ წამს ვიფიქრე რომ მაქვს შანსი ცხოვრება ჩვეულებრივ გავაგრძელო, რადგან როგორც ჩანს ახალი მეგობარი მყავს, რომელიც ყოველთვის დამიცავს.
(ორი თვის შემდეგ)
რონა- ჰიუნჯინნ!!აეგდე გაგვიანდება!-ვყვირივარ ბოლო ხმაზე და ჰიუნჯინს ბალიშს ვურტყამ სახეში.
ჰჯ- სად მაგვიანდება?- თვალებს იზელს და ამბობს გაკვირვებული სახით.
რონა- სად უნდა გაგვიანდებოდეს ნაბიჭვარო?-ვუღრიალე- კომპანიაში!
ჰჯ- დღეს არ მივდივარ, ამიტომ გადი ჩემი ოთახიდან და დაძინების უფლება მომეცი!- თითქოს გამლანძღა.
რონა- კისერი გიტეხია, სულ მკიდიხარ!-ენას ვუგდებ და გარეთ გავდივარ
ხო მართლა სულ დამავიწყდა თქვენთვის მეთქვა, რომ მე და ჰიუნჯინი საუკეთესო მეგობრები გავხდით,ჰიუნჯინმა კარგად გამიგო. საოცარი ადამიანია, მასთან ერთად ვცხოვრობ და მალე ჰიუნჯინის დახმარებით ჩემს მემკვიდრეობას დავიბრუნებ. ჰიუნჯინს ყველაფერს ვუყვები, თუმცა მისთვის არ მითქვამს თუ ვინ იყო ის ადამიანი რომელმაც ასეთ დღეში ჩამაგდო.
ჰჯ-კარზე ზარია- ჰიუნჯინის ყვირილს გამოვყავარ ფიქრებიდან
რონა- ხოდა ადექი და გააღე!-შევყვირე
ჰჯ- მოსამსახურეები რომ გამიქციე ეხლა ინებე და კარი გააღე!- ამბობს ღრიალით და კარისკენ მიმითითებს
რონა-კარგი ამ ერთხელ დაგიჯერებ.
კარებთან მივედი კარი გავაღე და წინ ზედმეტად არასასიამოვნო პირი დამხვდა.
რონა- ჯონგუკ?
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
მოკლედ ელოდეთ ინტრიგას
Vote
Comment
Follow
თუ რამე შეცდომა დავუშვი მაპატიეთ,მალე დავარედაქტირებ. ახლა ვერ შევძლებ ღამის 4:23-ია 🫣😘