"I'm here to talk with you again"
Երգ. Isak Danielson - Power
«...ով երկրի լայնք ու երկայնքով քշեց յոթանասուներկու ժամ իմանալու՝ տեսիլք ունեցել եմ, տեսիլք ունեցել ես կամ տեսիլք ունեցել է Հավերժության մասին...»:
Գինսբերգ։
Կյանքը վերադառնում է մարմին, երբ տաք մատները զննում, ուսումնասիրում են թեհյոնական մարմնի ամեն միլիմետրը։ Թեհյոնը շնչահեղձ է, հառաչանքներն ու բարձր շունչ քաշելն այնքան տկար են օգնելու հաղթահարել սենսացիաները։
Չոնը որսի դուրս եկած գիշատչի է հիշեցնում։ Աչքերն այնքան մութ են, նրանցում այնքան շատ է հագենալու ցանկությունը, որ Թեհյոնն ամոթից ուզում է անտեսանելի դառնալ։ Շուրթերը կանգ են առնում պարանոցին, որն ամբողջ երեկո մտքում էր։ Թեհյոնի մաշկը զգայուն է։ Չափազանց շոշափելի։ Ասես ստեղծված է հաճույքի համար։ Լեզուն ուսումնասիրում է փշաքաղված մաշկն, իսկ ատամները նշում պատկանելությունը, Չոնգուկը պատրաս է լիզել Թեհյոնին մինչեւ հավերժություն, որովհետեւ հագենալ այս մեղրե մաշկից անհեթեթություն է թվում։ Նայում է լուսե աչքերին, որոնց մեջ կայծեր են երեւում, նա պատրաս էր ծիծաղել մեկ այլ ժամանակ նման մտքի վրա։ Բայց այսօր Թեհյոնն ապացուցեց, որ ինքը հավատն է դեպի անհավատալին։ Որ հրաժարվել թեհյոնական հաճույքից անկարելի է։
Լեզուն կանգ է առնում արդն իսկ գրգռված կրծքին ու լիզում կենտրոնը, հաճույքից փակելով աչքերը։ Չոնգուկին այս ամենը խենթություն է թվում, սեքս ընկերոջ հետ, ի՞նչ է անում։
Բայց մարմինն ավելի արագ է արձագանքում ցավոտ ճնշելով տաբատի ներսում։ Քմծիծաղ է տալիս սեփական մարմնի արձագանքից ու համբույրները տեղափոխում ստամոքս չմոռանալով արձակել Թեհյոնի գոտին ու կոճակը։ Փոխարենը Թեհյոնի մատները խորտակում է Չոնգուկի երկար, փափուկ մազերի մեջ ու սեղմում, փորձելով կառավարել իրեն, բայց հաճույքն ու կիրքն այնքան շատ են, որ էլ ոչնչի համար տեղ չկա։ Թեհյոնն անձաբ է նախաձեռնությունն իր ձեռքը վերցնում՝ նստում Չոնի արդեն իսկ արթնացած օրգանին ու խելագարի պես ժպտում լսելով պաշտելի հառաչանքը։ Թեհյոնի համար սա կանաչ լույս էր ավելին անելու համար։ Կախվում է չոնգուկական մարմնին ու ուսումնասիրում դեմքն այնքան մոտիկից, այնքան ուշադիր որսալով ու պահելով հիշողությունում՝ հավարժության համար։ Որովհետեւ անգամ հավերժը Թեհյոնին չի հերիքի։ Երկար մատները շոյելով կանգ են առնում այտոսկրի սպինն ու ժպտում ամենաանկեղծ ու մանկական ժպիտով։ Համբուրում է նուրբ, եթերային։
Ինչից Չոնը սարսուռ ունի։ Թեհյոնի շուրթերը կանգ են առնում Չոնի շուրթերին, որոնց համն այսօր այդքան հուսահատ փորձում է պահե սրտի ամենաապահով վայրում, որ իրենից բացի ոչ ոք չզգա նրա փափկությունն ու քաղցրությունը, որ դրանց վրա միյան իր համն ու անունը մնան, որովհետեւ այս շուրթերը համբույրից ուռած ու կարմրած, այն փոքրիկ խելագարության հացնող խալն այդքան կատարյալ տեղավորված շուրթի տակ՝ անիրական էսթետիկ է, որ անգամ ինքը պատրաստ է կանգ առնել հավատալով, որ ցանկացած հպում դրանց հանցագործություն է, բայց Թեհյոնն այնքան երկար է սպասել այս պահին, որ հրաժարվել անկարող է։
Լեզուն ուսումնասիրում է վարդագույն լինդերը՝ փորձում ճնշել Գուկին, բայց Չոնգուկին չափազանց շատ է դուր եկել ճարպիկ լեզվի համը։ Թթվածինը դադարում է թոքեր հասնել, եւ վերջին կարճ համբույրով Թեհյոնը ետ է քաշվում, նայում դիմացի անհատակ աչքերին ու եւս մի անգամ համոզվում, որ հաջորդ քայլից հետո խորտակումն անխուսափելի է։
Օգնելով Չոնին մերկացնում է կրծքավանդակն ու անկարող է զսպել ժպիտը։
-Քեզ դու՞ր է գալիս,- որոշում է ծաղրել Չոնգուկը հստակ տեսնելիվ հարցի պատասխանը։
Որպես պատասխան Թեն համբուրում, շոյում է մարմնի ամեն միլիմետրը։ Լեզվիվ խոնավեցնում գրգռված կուրծքն, ատամներով սեղմում ու վայելում հառաչանքները։
Չոնգուկի ձայնն աստվածային է, հաճուքի հառաչաքնեը լուսնի լույսի տակ, աշխարհից կտրված փոքրիկ թաքստոցում անկարելի ճիշտ է թվում։ Եվ ի վերջո սեքսը Չոնի հետ ամենեւին էլ ֆիզիկական պահանջ չէ օրգանիզմի կողմից։ Չոնգուկն ինքնին արվեստ է։ Ասես կտավ, որի վրա Թեհյոնը հաճույքով թողնում է ծծումներ ու կապտուկներ։ Ստեղծում սեփական պատկերը իր իսկ երեւակայությանը համապատասխան։
-Թեհյո՛ն,- փորձում է կանգնեցնել։
-Ես ուզում եմ դա,- վստահ հայացքով շշնջում է Թեն ու ձեռքերից բաց չթողնելով առնանդամը շուրթերը հպում կարծրացած գլխին։ Լիզում՝ ամբողջ երկարությամբ դանդաղ, հաճուքով։
-Գրողը տանի,- տնքում է Գուկը՝ գլուխը ետ տանելով-, կարծում եմ կավարտեմ դեռ չսկսած,- շարունակում է լկտի ժպտալ արդեն բռնելով Թեհյոնի մազերից թույլ չտալով, որ տղան ետ գնա։ Եվ Թեհյոնը չի էլ պատրաստվաում ետ գնալ, հակառակը բացում է շուրթերն ու ամբողջությամբ ծծում օրգանը։
-լավագույնն ով կարողացել է գագաթնակետին հասցնել, -շշնջում է Չոնը, հրում Թեին պառկեցնելով փորի վրա կախվելով վրան համբուրում ուսերը, մեջքը։ Մատները սահեցնելով հասնում աճուկն ու ետ բարձրանում մինչ ծոծրակ։ Եվ վերջում կանգ առնում կլորիկ հետույքին։
Չոնը պատրաս է խոստովանել, որ արդեն էյֆորիայի մեջ է։ Թեհյոնի խռպոտ ձայնը ստեղծված է միայն իր համար, այս մարմինը, հոգին։
Այս մարդը սեղծված է Չոն Չոնգուկի համար։
-Դու իմն ես Թեհյոն,- շշնջում է ականջին, լիզում բլթակն ու կատարում առաջին հրումը։ Թեհյոնում նեղ է, դժոխային տաք, բայց Չոնն անգամ առաջին հրումից հաճուքի մի ամբող ալիք է ստանում։
Չոնը հրումներ է կատարում նոր անկյան տակ։ Անցել է մեկ ժամ, բայց հաճուքը չի վերջանում։ Թեհյոնի հառաչանքները, քրտինքն ու մարմինը անսպառ գրգռիչ են Չոնի համար։
Թեհյոնը խնդրում է կանգ չառնել, ավելի արագ ու խորը սեղմել։ Եւ ամեն վայկյանը մեկ կրկնում.
-Ես սիրում եմ քեզ,- ասես տրանսի մեջ շշնջոպմ է հուսահատ, որ իր մարդը լսի, հասկանա, որ ինչ-որ կերպ այն փոխադարձ լինի։
Իսկ Չոնը երազում է ժամանակը կանգնեցնելու մասին։ Խնդրելու, որ աշխարհը դադարի պտտվել, որովհետեւ լույսը բացվելուն պես իրենց հեքիաթը կավարտվի, եւ նա չի կարծում, որ այն լավ վերջաբան կունենա։
Թեհյոնն առաջին անգամ քնում է առաց մղձավանջների։ Առաջին անգամ բարձի փոխարեն սիրելի մարդուն գրկած։
Չոնգուկն առաջին անգամ չի կարողանում քնել։ Մտքերն անտանելի շատ են Թեհյոնով լցված։ Իրեն սեղմված տղան անկարելի գեղեցիկ է իրական լինելու համար։
-Արդեն արթնացե՞լ ես,- ավելի ամուր սեղմվելով Գուկին շշնջում է Թեհյոնը։
-Բարի լույս,- ժպտում է Գուկն ու համբուրում Թեհյոնի քթի ծայրը մասնավորապես խալը, որից ամբողջ գիշեր չկարողացավ կտրվել։
-Բարի,- պայծառ ժպտում է պատասխան գրկելով պարանոցն ու քաշվում երկար համբույրի մեջ
-Մենեջերը մեզ է փնտրում,- կաթով ու ելակով ֆրեշը Թեհյոնին տալով տեղեկացնում է Գուկը։
-Մենք կխոսե՞նք կատարվածի մասին,- վախեցած աչքերով հարցնում է Թեն հույսով, որ այն ինչ եղավ իրենց մեջ չի ավարտվի, ոչ այս կյանքում։
-Արի սկզբի համար քաղաք հասնենք։
Վերադարձի ճանապարհին երկուսն էլ լուռ են։ Միայն Թեհյոնը գրկում է այնպես, կարծես սա վերջին անգամ է։ Նրան բաց չի թողնում տհաճ զգացողությունը։ Ինչ-որ բան է կատարվելու, եւ Թեհյոնը համոզված է, որ դա իր վերջն է լինելու, որ այն ամեն ինչ կատարվել է այսքան տարի ոչինչ է լինելու, այն ամենի հետ ինչ կլինի քաղաք վերադառնալուց հետո։ Թեհյոնն ուզում է աղաչել, որ մնան այն հեքիաթ տնակում, չվերարառանան քաղաք։ Գոնե մի քանի օր, մի քանի տարի, մինչ մահ։
-Թեհյոն,- միջանցքում կանգնելով ուշադրությունը հրավիրում է իր վրա Գուկը։
Թեհյոնը սառում ու ուշադիր լսում է.
-Արի ձեւացնենք, թե ոչինչ չի եղել։
Բայց ու՞մ է երբեւէ հետաքրքրել, թե ինչ է ցանկանում Թեհյոնը։
Թեհյոնը դեպրեսիայի մեջ է, եւ ՆՐԱՆ դա չի հետաքրքրում։
Թեհյոնը դանդաղ մահանում է եւ ՆԱ միայն ժպտում է ի պատասխան։
Թեհյոնը հոգնել է, բայց նրան չեն թողնում հեռանալ։
Թեհյոնը դեռ փոքրիկ տղա է քարկոծված հասարակությունից, եւ ինքն իրենից։ Նստած մութ սենյակում ձեռքերն արյան մեջ ու խենթ ժպտում է։ Նա այսօր սեփական ձեռքերով պոկեց սիրտն ու էլ ոչինչ չի ցավում...
-Իհարկե,- պատասխանում է ժպիտով ու թողնելով ապշած Չոնգուկին միջանցքում ներս մտնում։