მე მეკუთვნი
ჯიმინი: გაუგებრობა
იუნგი: რა გაუგებრობა? იჩხუბე?
ჯიმინი: ჩხუბის გამო 8 წელი?
ქუქი: ჯანდაბა აბა რატომ ხარ აქ?
ჯიმინი: მე მცემეს, მაიძულეს ეს მეთქვა, ბოლოს კი აღიარებაზე ხელი მომაწერინეს.
იუნგი: ანუ უდანაშაულო ხარ? რაზე მოაწერე ხელი? რა დანაშაულია?
ჯიმინი: ცივი იარაღით ჭრილობის მიყენება, იქ შემთხვევით ავღმოჩნდი, არფერი არ ვიცი, ის საავადმყოფოში იწვა, გავიგე კარგადაო, დამნაშავემ ბევრი ფული გადაიხადა, მე კი აქ ვარ.
ქუქი: ამათი დედაც, ბევრია აქ ასეთი.
ჯიმინი: პროკურორმაც ეს მითხრა როცა დამკითხა.
იუნგი: კი ვფიქრობდი, რა უნდა დაგეშავებინა.
ჯიმინი: მეუხედავად იმისა, რომ დამნაშავე არ ვარ, მე მცხვენია რომ აქ ვარ, პატიმრების გამოხედვა მკალავს, თავი საშინელი ადამიანი მგონია.
ქუქი: დამშვიდდი, ვერაფერს გეტყვი გასამხნევებლად, მაგრამ აქ არაა ცუდი. ყველაფერს ეგუება ადამიანი, მათ შორის უსამართლობასაც.
ჯიმინი: პროკურორმაც ეს მითხრა, ისიც დაამატა რომ აქ ბევრი იტანჯება, მაგრამ არც მათ არც მე სხვა გზა არ გვაქ.
ქუქი: შენ ჩუმად რომ ხარ, რა ჩაიდინე ასეთი?
არ უნდოდა რამე ეთქვა, ახლა თუ რამეს იტყვის ჯიმინის თვალში მკვლელიი გამოვა, მაგრამ სხვა გზა არ აქ.
იუნგი: როგორი გასაკვირიც არ უნდა იყოს 4 ადამიანი...
ქუქი: გააუპატიურე?
ჯიმინი: გაძარცვე?
ქუქი: ცემე?
იუნგი: სამუდამო მაქ...
ქუქი: ჯანდაბა მოკალი?
იუნგი: კი განძრახ, ამის დამალვას არც ვაპირებ.
კედელზე აყუდებული ჯიმინი წაბარბაცდა, თავბრუ დაეხვა და სწონასწორობას ვერ იკავებდა.
ქუქი: რატომ გააკეთე?
იუნგი: მათ ჩემი შეყვარებული მოკლეს. მე არ შემეძლო ამაზე თვალი დამეხუჭა, ყოველ ღამეს ვხედავდი სიზმარში მის ცრემლიან თვალებს, როგორ მთხოვდა გადამერჩინა, მე კი ვერაფერი გავაკეთე, ამაზე ფიქრი მოსვენებას არ მაძლევს.
ქუქი: შენ რა შუაში ხარ, თავს ნუ იდანაშაულებ.
იუნგი: ის ჩემს გამო გაიტაცეს, მე ყველაფერი მქონდა, ფული, სახლი, ბიზნესი, ყველაფერი ოჯახის გარდა, მათ დიდი ქონება დამიტოვეს, იმის ნაცვლად რომ მათ ცხოვრებაში არ გამოვჩნდებოდი, სწორედ ამიტომ ვიღაცამ ჩემი გამწარება გადაწყვიტა, მე ჰობიზე ძვირფასი არავინ მყავდა
ქუქი: ჯანდაბა, მაგრამ 4 ადამიანი? ეს მართლაა ბევრია. არ ვიცი ძმაო რა გითხრა, სამუდამოდ აქ, ეს ჰომ სიკვდილის ტოლ ფასია.
იუნგი: ან პირდაპირ სიკვდილი, ჩემი ხალხის ჩაშვებას მთხოვენ, თუ არ მივცემ ჩვენებას ალბათ 3 თვეც ვერ გავძლებ აქ.
ახლა უკვე ორივე ფეხით მჭირდროდ ეჭიდებოდა ჯიმინი იატაკს, იგრძნო როგორ ეკეცებოდა მუხლები, თავი ჩაღუნა და გავიდა საკნიდან.
ქუქი: რა სჭირს?
იუნგი: არ ვიცი.
ქუქი: შენი შეყვარებულია დაა ეს ამბავი არ იცოდა?
იუნგი: არაა ჩემი შეყვარებული, მე ის აქ გავიცანი.
ქუქი: ანუ გეი არ ხარ?
ოუნგი: მე შეყვარებული მყავდა ჰობი, ანუ გეი ვარ.
ქუქი: უი ჰო, ჯანდაბა, დაელაპარაკე შენი მოყოლილის გამო შოკშია.
იუნგი: არ ვიცი რაზე ველაპარაკო, დამშვიდდეს და დაველაპარაკები.
***
ნუთუ ის ადამიანი, რომლის გამოც რამდენიმე წუთის წინ გული სწრაფად მიცემდა, თავს უფლება მივეცი მის სხეულს დავყრდნობოდი და ამდენი ხნის შემდეგ გავბედე სისუსტე გამომეჩინა, ის ადამიანი მკვლელია, როგორ იზავდა ამას ეს ბიჭი და მისი შეყვარებული? ამდენი რამე მისთვის გააკეთა, აჰ ჯიმინ რა სისულელეა, სიკვდილზეც თანახმაა შენ კი გგონია შეუყვარდები, არ ვიცი რას ვგრძნობ, მინდა მის მკლავებს და სუნთქვას ვგრძნობდე, როგორ დამდიოდა ჟრუანტელი ყოველ მის თბილ ამოსუნთქვაზე, გული უცემდა დაა ამ დროს ის ჩემთვის ლაპარაკობდა, მანიშნებდა, რომ საფრთხე არ მემუქრება, იუნგი, მე შენ მომწონხარ, ვერაფერს ვშველი ამ გრძნობას, შენი სიახლოვის და შეხების წყურვილი მკლავს, ნუთუ უიმდოდ შემიყვარდი.
***
მე არ ვიცი, გავეკიდო ჯიმინს? რა ვუთხრა? რომ არ ვარ ცუდი ადამიანი, ან რატომ უნდა ავუხსნა იქნებ არც აინტერესებს, მაგრამ მაშინ რატომ მომეკრო, რატომ მიჭერდა მთელი ძალით, რატომ მანიშნებდა, რომ ჩემს გაშვებაას არ აპირებდა, იუნგი არ ხარ კარგად, არაა ურთიერთობები შენთვის, ჰომ იცი ბოლოს ყველაფერი ტკივილს მოგიტანს, ან შენ გახდები ყველაფრის მიზეზი, მაგრამ ახლა ჯიმინი, იქნებ როგორაა, სადაა, იქნებ სადმე ზის მარტო და ფიქრობს, რომ ჩემში შეცდა, ვერ დავუშვებ ცუდი იფიქროს, ჯიმინაა ახლა გამოჩნდე ნეტა, ჩაგეხუტებოდი ისევ, ჩემს ყურთან სუნთქავდე მინდა, მათბობდეს და შენს ამოსუნთქვებს ვითვლიდე, ვგრძნობ, რომ ნამდვილად მომწონხარ ჯიმინ.
***
მოლასლასებს სიბნელიდან ჯიმინი, ფეხებს აქეთ იქით იქნევს, ხელები ჯიბეებში ჩაუწყვია, საკნის კარებს აღებს და იქ არავინაა, ჩაფიქრებულმა ნელა გაიხადა შარვალი, შემდეგ მაისური, ლოგინის გადასაფარებელი გადაწია და მასში საყვარლად და კომფორტულად მოეწყო, ეს ესაა უნდა ჩაძინებოდა და ცხელ სხეულს გრძნობს რომელიც ხელებს მუცელზე ხვევს, ზურგზე ეკვრის და ნაზად ჩურჩულებს ყურში.
იუნგი: მაპატიე,
ჯიმინი: მე რა უნდა გაპატიო, მეე უბრალოდ გული დამწყდა, იმ ყველაფერზე, რომ შენ აქ სამუდამოდ უნდა იყო, ჩვენი გზები მაინც გაიყრება ოდესმე, გესმის იუნგი.
იუნგი: მაგრამ შეგვიძლია უკეთესობისკენ შევცვალო აქაურობა, შენს თვალში.
ჯიმინი: რას გულისხმობ?
იუნგი: ახლა იცი, რომ ასე წოლა არ შეიძლება, როცა შენს უკანმამაკაცი წევს.
ჯიმინი: იუნგი, რას ამბობ.
იუმგი: შენ რა არასდროს არაფერი გქონია?
ჯიმინი: მე შეყვარებულიც არ მყოლია, მე ისიც არ ვიცოდი, რომ ბიჭი შეიძლებოდა მომწონებოდა.
იუნგი: მომწონს იმის გაფიქრება, რომ არავინ შეგხებია.
წყლიანი თვალებით ჩააჩერდა ჯიმინი იუნგის, როცა მისი სუნთქვა უკვე ყელთან ახლოს იგრძნო.
