დამელოდე

თუკი იქ ვინმეს ღმერთის ოდნავ მაინც სწამდა ლოცვა უნდა დაეწყო, არა იუნგი ადამიანს აღარ გავდა, ნელა მიუახლოვდა ქუქს, ჯერ ხელი გაუნთავისუფლა ჯიმინს, ახლა თვითონ მოუჭირა, გვერძე გაწია და უკან ამოიყენა
იუნგი: სულ ასე ათამაშებ შენ ტრაკს? ჯანდაბა ვინ ჩემი ფეხები ხარ ხმამაღალი გამოსვლები რო მომიწყე,  არ ვიცი  რამდენჯერ უნდა გაგაფრთხილო შეეშვი ამ ბიჭს,
ქუქი იცინის და დამცინავ ტაშებს უკრავს.
იუნგი: ტრაკში გაიკეთე შენი ირონია, რო ვეღარ გაგიგია ვიზე გიდგება.
ხელი არც გაუშვია ჯიმინისთვის, გავიდა ჩქარი ნაბიჯებით და თან გაიყოლა. ჯიმინი ცახცახებდა, მთელი გზა ფიქრობდა რატომ დაიცვა იუნგიმ, იუნგის კი ცალე არ ასვენებდა ეს ფიქრები.
საკანში შესვლა და ჯიმინის კედელზე მინარცხება ერთი იყო.
იუნგი: აჰაა, კმაყოფილი ხარ? მინდოდა მთელი ცხოვრება მშვიდად გემეტარებინა აქ, ახლა კი გეიც გამომიყვანეს.
ჯიმინი: მთელი ცხოვრება?
იუნგი: აბა რა გეგონა მინდვრის ყვავილების მოპარვის გამო დამიჭირეს?
ჯიმინმა თავი ჩახარა როცა იუნგის გაცოფებული გამოხედვამ თვალები აუწვა, იუნგიმ ჩქარა გამოსვლა დააპირა და მთელი ძალით ისევ ჯიმინს დაეტაკა, რაც ძალა ქონდა ისე უჭერდა ხელზე ჯიმინი, ახლა ორივე კედელთან დგანან და აშტერდებიან ერთმანეთს, ერთი სიმაღლის ორი სილუეტი ყვალანაირად გემრიელად დგანან იმისთვის რომ მათ შორის პირველმა კოცნამ გაირბინოს, ან თუნცაც ვნებიანმა თვალებით კონტაქტმა, არა ეს გრძნობა ვერცერთს გაურკვევია, გულმკერდით მიბჯინებულები დგანან, ჯიმინმა იუნგის თავზე ნიკაპი ჩამოდო, ცუდათაა ახლა უკვე იუნგი, რას აკეთებს ჯანდაბა, სიამოვნებს ჯიმინის სიახლოვე, ღმერთო თვალებს არ უჯერებს არ უნდა მოშორდეს ჯიმინის სხეულს, რეალურად მაისურებით დგანან მაგრამ მაინც უდიდესი სიმხურვალე მოდის ორივესგან, ტირილს აპირებდა ჯიმინი, როცა იუნგის მხარზე თავ ჩამოდებული ღრმა სუნთქვა დაიწყო, ეს უნებურად მოხდა, იუნგი ამას არ აღიარებს, როგორ მოხვია ჯიმინს ხელი, გულში ჩაიხუტა და თმაზე ეფერებოდა, ძალიან ძალიან ნაზად, არცერთს უნდოდა თვალებში შეეხედათ ერთმანეთისთვის, სწორეცაა, ეს ყველაფერს გააფუჭებდა, უცაბედად გააქრობდა ფარულ სურვილებს რომლებიც ამ ორ ადამიანს ერთმანეთთან აკავშირებდათ.

***
ჯიმინი მეკვროდა თოთქოს არადა პირიქით იყო,  რას ვაკეთებ, სწორედ ვიქცევი თუ არასწორად, მე მკვლელი ვარ, რომელსაც ვინმე შეუყვარდა? მე ჰომ სიყვარულმა დიდი ტკივილი მომაყენა, ნუთუ ისევ გავბედე შეცდომის დაშვება, მე ჰომ ვიფიცებოდი, რომ ყველა ის გრძნობა რაც ჰობის მიმართ გამაჩნდა ამდენი წლის მანძილზე, მას სიკვდილამდე შევინახავდი, მე მისთვის ფიქრებშიც არ უნდა მეღალატა, ააჰ ჯიმინ, სულ ცხელი ხარ თუ მე მეჩვენები, ასეთი სურნელი გაქ თუ მე მინდა ტკბილი იყო, ასეთი ლამაზი ხარ? თუ ეს ჩემი ბრმა სიყვარულის ბრალია? არ გამიშვა ხელი ჯიმინ, ამდენი ხნის შემდეგ შენ ერთადერთი ხარ, ვინც ჩემამდე ახლოს მოსვლა გაბედა და გამოუვიდა კიდევაც, მე არ ვიცი ამ გრძნობას რა დავარქვა, მე არ ვიცი რამდენად გამომივა ყოველივე რასაც დაგპირდები, არც ის შემიძლია ნორმალურად დაგიცვა, მაგრამ ახლა გთხოვ ხელი არ გამიშვა...
***
ჩემი კოშმარი იყო იუნგი, მე მას ვერ ვეხებოდი და მისი სხეულის შეხების წყურვილი მახრჩობდა, მე მის სილამაზეს ღამე ვაკვირდებოდი ისედაც ჩაბნელებულ საკანში, მე შევამჩნიე, რომ ის ფიფქს გავდა, რომელსაც იმის ძალა ქონდა ზამთარში ადამიანი გაეთბო მხოლოდ მისი არსებობით. მას შეეძლო ეგრძნობინებინა საქციელით, რომ მნიშნელოვანი ხარ და არა სიტყვებით, იუნგი, ღმერთო ახლა ძლიერად მიჭერ შენს ძლიერ მკლავებს, საპნის სუნი მცემს, რომელშიც შენი განსხვავებული კანის სურნელია გაერთიანებული, ეს ორივე ერთად კი აარარსებულ პარფიუმს მაგონებს, სურნელს რომლის მაგვარსაც ვერცერთი პარფიუმერი ვერ შექმნის. ახლა როცა უკვე მეორედ ავღმოჩნდი შენი მფარველობის ქვეშ, ახლა ყველაზე მეტად გამიჭირდება შენი უარყოფა, კარგად მომკიდე იუნგი ხელები, მე შენს გაშვებას არ ვაპირებ...

***
ფიქრები რომელსაც ორივე მხოლოდ ჩახუტებით გრძნობნენ, ეს გრძნობები, სიმშვიდეს და სიჩუმე სადაც მხოლოდ გახშირებული სუნთქვა ისმოდა ქუქიმ დაარღვია.
- აი, ვიცოდი, ააჰ რა კარგია გვრიტების დანახვა, ჰომ არ დაგტოვოთ ცხელი ღამისთვის?
იუნგიმ ჯიმინს ხელი გაუშვა,
იუნგი: გადი აქედან.
ქუქი: ჰომ არ დაგავიწყდა ეს ვისი საკანია, საერთოდაც აქ მე თქვენდამდე ვიყავი უკვე 4 წელია, ჩემი ოთახიდან მაგდებ? სად დავიძინო?
დამცინავად და საყვარლად უთხრა ქუქიმ. იუნგი თავის საწოლზე წამოწვა და ხელები თავქვეშ დაილაგა.
ჯიმინი ისევ გაშეშებული დგაას.
ქუქი: რა იყოთ, ბავშვებო, სასირცხვილო არაფერია, როგორ გეტყობათ რომ ახლები ხართ, ერთ რჩევას მოგცემ შენ შავთმიანო, შენს პატარას მოუარე, მე კი არაფრად არ მინდა მაგრამ მაინც.
იუნგი: მე შუგა მქვია.
ქუქი: ააი ყოჩაღ, გაცნობაზეც გადავედით, მე ქუქის მეძახიან, აქ დიდი ხანია ვარ და სიმართლეს გეტყვი ბოზებითაა აქაურობა სავსე, ყველა გარყვნილია ღმერთო, ადამიანობის წვეთი არ დარჩათ მგონი, ყველა მხოლოდ ვინმეს ხმარებაზე ფიქრობს, რას იზავ, რთულია ოთხ კედელში გამოკეტვა, ზოგი გეი არცაა და მაინც ყველას ტრაკზე უყურებს
იუნგი: გარყვნილებიო, ამას ვინ ამბობს, სექსუალური მანიაკი რომელსაც თავისი ოთახის მეზობლის გაჟიმვა უნდოდა?
ჯიმინს შერცხვა, ჯანდაბა რა ხდება აქ.
ჯიმინი: ისე მეც აქ ვარ.
ქუქი: ვიცით ვიცით, თქვენი საწინააღმდეგო არაფერი მაქ, იქნებ ერთ დღეს მეც გაგაცნოთ ჩემი პატარა, არა ის ჩემზე დიდია, მაგრამ მას ისე ჭირდება დაცვა და ჩახუტება როგორც არავის.
იუნგი: გეი ხარ?
ქუქი: რა გაგიკვირდა, ჩემი შენ გითხარიო, ის ცოტა მოშორებითაა ახლა, ააჰ რა გაგიმართლათ რომ გამგები მეზობელი გყავთ, არ შემაწუხებთ კვნესა გრეხვით, თუ ყურება დავიწყე არ მომაქციოთ ყურადღება, დიდი ხანია ჩემი პატარა ხმას არ მცემს, ღირსიც ვარ, დღესაც ისე მიყურებდა, მინდოდა ჯიმინისთვის ტრაკზე ხელი მომეკიდა, მაგრამ ვიცოდი იყურებოდა, ეჭვიანობდა ზუსტად ვიცი, როგორ მენატრება, ააჰ თეჰიონ, ჩემი სულელი ბიჭი.
ჯიმინი: აქ რატომ ხარ?
ქუქი: მეე, მე არავინ მყავდა, მარტო გავიზარდე, ეზოს ბიჭებთან ერთად, მათ კი ჰქონდათ ყველაფერი რაც კი უნდოდათ, მაგრამ მაინც ქურდობა არჩიეს, ასე დაგვიჭირეს როცა არ ველოდებით, ჩაგვიშვეს, ყველა გაიქცა, მე კი მიპოვეს, ჩვენება არ მივეცი და წლები გამიორმაგეს, 6 წელი დამრჩა, აქედანაც გავალ, აღარ მაქ უკვე შურისძიების წყურვილი, ყველაფერი თავისით გადის, არც იმათი ბედი მაინტერესებს, ვინც დამტოვა, მინდა კარგი ვუსურვო, ახლა აქ ვარ და თეჰიონი მყავს, რთულია აქ სუნთქვა, მაგრამ მისი არსებობა მაძლებინებს. შენ რაზე დაგიჭირეს ჯიმინ?