არც შენთან ერთად შემიძლია და არც შენს გარეშე
1 კვირის შემდეგ.
ქუქი: იუნგი, მეზობელოო როგორ ხარ? დიდმა მოწყენილობამ დაისადგურა ჩვეს საკანში, აღარც უხერხეულად აღარ მძინავს, რაც არ მომწონს, რატომ ვერ ვხედავ ჯიმინს შენთან ერთად?
იუნგი: ვიჩხუბეთ.
ქუქი: კარგი, რაა თქვენ რაღა გაქვთ საჩხუბარი, თან ააქ.
იუნგი: ქუქ, მეე მალე წავალ მალე.
ქუქი: რას ბოდავ იუნგი, სამუდამო გაქ სად წახვალ, ვერ დამტოვებ, შენამდე მე წავალ, მერე მოგინახულებ ძმაო.
იუნგი: არა ქუქ, მე 1 თვეში სამუდამო წავალ,
ქუქი: რას ბოდავ?
იუნგი: სიკვდილი მომისაჯეს.
ქუქი: იუნგი თქვი რომ ხუმრობ, ან ის რომ ჯიმინმა ეს არ იცის, აან ჯანდაბა აასე დაგიახლოვდი, არაა არაა სიკვდილი აარ გამაგონო, იუნგი, ეს ჰომ არაა სიმართლე.
იუნგი: არ ვიცი, საკუთარ თავსაც ვეღარ ვებრძვი, არ მინდა სიმართლე იყოს, მაგრამ ვერაფერს ვცვლი, არ მინდა ჯიმინი მივატოვო მაგრამ მომიწევს, მე არ მინდა სიკვდილი.
ქუქი: სხვა გზაა არ არსებობს?
იუნგი: არსებობდა მაგრამ ახლა ააღარ.
ქუქი: იუნგი თუ მატყუებ ჰომ, მოგკლავ.
იუნგი გაშეშებულიი უყურებს ქუქს, ეღიმება ჩუმად, შემდეგ თვალებში შეხედა და თავი გააქნია იმის ნიშნად, რომ არ ტყუოდა, ქუქის თვალები აემღვრა, ხელი იუნგისკენ გაიშვირა ორივე და ჩახუტა, მთელი ძალით უჭერდა კისერზე, ცრემლებს არ ანახებდა, რომლებიც იუნგის ზურგს უკან მოსდიოდა.
ქუქი: მე ისევ ეს შეგრძნება მაქ, ოჯახი დავკარგე, მეგობრები, შემდეგ თეჰიონი და ახლა როცა მეგობარი გავიჩინე, შენ იუნგი.
იუნგი: ჯერ არ მომკვდარვარ, ნუ მგლოვობ, დაივიწყე.
ისევ, ისეევ, როცა ყველას ეგონა რომ ჯიმინი საკანში არ იყო, იის საკანთან იდგა, უსმენდა და ტიროდა, არც შესულა ჩუმადვე გაეცალა იქაურობას. ზის და ტირის ვერაფერზე ფიქრობს,
ჯიმინი: არა, იუნგი, უნდა გელაპარაკო...
გიჟივით გამორბის კიბეებზე, საკანში დაქანცული შედის სადაც იუნგი მარტოა, შეიხედა და იუნგის მზერა ეცა,
ჯიმინი: არ შემიძლია შენი დაკარგვა, არც შენთან ერთად შემიძლია და არც შენს გარეშე.
მთელი ძალით ეცა იუნგის და ჩაიხუტა, იუნგიმ თმებში ხელი შეუცურა, ეხუტება ჯიმინს, რ1 კვირაა ისე უცნობივით ექცევა, მისი მონატრებული სუნი იგრძნო.
იუნგი: მიყვარხარ პატარავ.
ჯიმინი: მე უფრო მეტად, მე უფრო მეტად მიყვარხარ.
საკანში ძალიან ცხელოდა როცა ქუქიმ შესვლა დააპირა, ამ სანახაობაზე უკან გამობრუნდა და ისევ იმაზე დაიწყო ფიქრი, სად წავიდეს. რათქმაუნდა თეჰიონი, საკანთან ჩუმად მიიპარება აქეთ იქით ყველაფერს თვალს ადევნებს, ჩურჩულით ყვირის:
ქუქი: თეჰიონ? გძინავს?
თეჰიონი: აქ რას აკეთებ გადარეულო?
ქუქი: მისმინე, შენი ბარათი გამომიცურე და შემოვალ,
თეჰიონი: თავს საფრთხეში ვიგდებთ.
ქუქი: მოიცა რაა საკანში ვერ შევდივალ.
თეჰიონი: რატო?
ქუქი: მოგიყვები, რომ შემოვალ.
თეჰიონი: კარგი, კარგი.
საკნის დაბლიდან აცურებს ბარათს და ქუქი მასთან შედის.
ქუქი: იცი? რომ ამ საკანშიც კი შენი სუნი დგას?
თეჰიონი: რა მოხდა შენთან?
ქუქი: იუნგიმ და ჯიმინმა იჩხუბეს ახლა კი რიგდებიან, ჰომ გესმის.
თეჰიონი: და რატომ იჩხუბეს?
ქუქი: ეს დიდი ამბავია?
თეჰიონი: ღამეც დიდია, მოყევი.
ყველაფერი დაწვრილებით მოუყვა ქუქმა თეჰიონს, რომელსაც ცრემლები წასკდა, ახლა ჩაფიქრებული თეჰიონი ფიქრობს, რომ ჯიმინი ამას ვერ გადაიტანს.
თეჰიონი: ეს საშინელებაა, ქუქ, დამპირდი, რომ აღარასდროს მიმატოვებ.
ქუქი: არა პატარა, შენ რომ გახვალ 6 თვეში მეც თავისუფალი ვიქნები, მთელი ცხოვრება გვაქ იმისთვის, რომ ერთმანეთით დავტკბეთ.
თეჰიონი: მიყვარხარ, მაგრამ ახლა იმათზე ვფიქრობ, რა გავაკეთოთ?
ქუქი: არ ვიცი მაგრამ ერთად ყოფნა ვაცადოთ და გავამხიარულოთ, სანამ შევძლებთ.
თეჰიონი: ქუქ, წასვლას ჰომ არ აპირებ?
ქუქი: არაა, სად უნდა წავიდე რა არის?
თეჰიონი: დავწვეთ, ჩამეხუტე, შენთან ერთად მინდა დავიძინო,
ქუქი: მოდი ჩემო ლამაზო, ჩემო მონატრებულო,
ნაზად აკოცა თეჰიონს და დაწვნენ, მალევე ჩაეძინა თეჰიონს, ქუქი კი უყურებდა როგორ ეძინა, ახლა ეს სიახლოვე ყველაფერს ერჩივნა.
3 კვირის შემდეგ
ქუქი: ჯიმიმ გაიღვიძე, იუნგი სადააა?
ჯიმინი: აარ ვიცი გვერდით მეწვა, სად გაქრა, ან როგორ ადგა?
ქუქი: ვინმემ ჰომ არ წაიყვანა? იქნებ პროკურორი?
ჯიმინი: ალბათ, რატომ გამახსენდა 1 კვირა დარჩა, ააჰ ქუქ, რა გავაკეთო ყოველ ღამე დაძინებამდე ამაზე ვფიქრობ.
ქუქი: კარგი ჯიმინ, ჩაიცვი, დაბლა უნდა ჩავიდეთ, იქნებ იუნგიც იქ მოვიდეს.
ჯიმინი: ჰო, ჰო ახლავე ავდგები.
სასადილოში როგორც ყოველთვის ყაყანია, მაგრამ იუნგი არ ჩანს, სად შეიძლებოდა ამდენი ხანი იყოს ფიქრობს ქუქი, თან ჯიმინს არ ანახებს ჩაფიქრებას და მწუხარებას, ისე ისაუზმეს იუნგი არ გამოჩენილა.
ქუქი: ჯიმინ წამო ჰაერზე, მინდორში თეჰიონი უნდა ვნახო.
ჯიმინი: არაა ქუქ, წადი საკანში ავალ იქნებ იუნგი იქ დამხვდეს.
ქუქი: კარგი, როგორც გინდა, მაგრამ ნუ მოიწყენ, გთხოვ, თავი ხელში აიყვანე.
ჯიმინი: კარგად ვარ, უბრალოდ იუნგის დაველოდები.
ქუქი: კარგი.
ნელა მოდის ჯიმინი, არც იმის იმედი აქ, რომ იუნგი საკანში დახვდება, მაგრაამ ამ დროს დაინახა იუნგი საწოლზე წევს, თვალები გაშტერებული აქ და სუნთქვითაც ისე შეუმჩნევლად სუნთქავს, სიცოცხლის ნიშანწყალი არ აქ, ჯიმინის შემოსვლაზე გამოფხიზლდა და გაიღიმა,
ჯიმინი: რა გჭირს?
იუნგი: არაფერი, გელოდებოდი,
ჯიმინი: სად იყავი დილით?
იუნგი: ჰომ იცი, პროკურორი, მნახულობს, დღესაც ვისაუბრეთ, იცი ის თითქოს კარგად მექცევა, თითქოს მაგრძნობინებს, რომ გული სწყდება ყველაფერზე, მამშვიდებს მაგრამ თვითონ უფროა დასამშვიდებელი, არ ვიცი თითქოს დანაშაულის გრძობა კლავს, ნანობს რომ ამაში წვლილი მიუძღვის.
ჯიმინი ხმას ვერ იღებს, წამოწოლილ იუნგის მიუწვა და მუცელზე ხელი გადახვია.
იუნგი: დამპირდი, რიმ ჭკვიანად მოიქცევი, რომ თავს არაფერს დაუშავებ.
ჯიმინი: ნუ საუბრორბ ამაზე, არ მინდა გამოსამშვიდობებელი სიტყვების მოსმენა.
იუნგი: კარგი, კარგი, წამო დაბლა ჩავიდეთ,
ჯიმინი: ჰოო, მართალია, დაბლა თეჰიონი და ქუქი არიან, ჩავიდეთ ვილაპარაკოთ,
იუნგი: მოდი ჩემთან, ხელი მომკიდე, ჩემი წასვლის შემდეგაც, რომ ყველამ ახალმა თუ ძველმა იცოდეს, რომ ჩემი ხარ, სამუდამოდ, სიკვდილამდე და იმის იქითაც.
ჯიმინი კნუტივით აეკრო იუნგის.
ჯიმინი: მე და შენ ჰომ ასეთი ბედნიერები ვართ ახლა, მე ეს დღეები გამაბედნიერებს დარჩენილი ცხოვრება, ჩემო სიყვარულო, გპირდები.
ხელი ჩაჭიდა ჯიმინს იუნგიმ და მინდორში გავიდნენ, სიცილით, ღიმილით, შორიდანვე შეამჩნევდით ერთმანეთის მიმართ მზერას, სიყვარულით სავსე თვალები არავის გამოპარვია, მიუხედავად იმისა, რომ იქ მყოფმა ყველამ იცოდა იუნგის მომავალი.