ԱՐԻ ԽԱՂԱՆՔ

Դա ընդարձակ միջանցք էր՝ կարմիր գորգով և պատերին գեղեցիկ հնաոճ նկարներով:

Չոնգուկը հետևում էր մեծերին մեքենյաից դուրս գալուն պես ու դիտում այն շքեղության յուրաքանչյուր մասնիկը, որն այսուհետ պատկանելու է նաև իրեն։

Դիմացից նրան փակել են մի քանի մեծ թիկունքներ, ովքեր կանգ առան մի մեծ դռան առջև։ Շուտով այն բացվեց ու մարդկանց կլանեց մոխրագույն պատերը։

Նրանք ներս մտան։ Այստեղ միջացքն ավելի լայն ու ընդարձակ էր, մթնոլորտն ավելի խավար։ Չոնգուկը հետաքրքրասեր նայում էր ամեն մի հատվածի։ Թեքվելով աջ տղայի աչքերը խոշորացան։

Միջին տարիքի, փոքրամարմին սպիտակամորթ մի աղջիկ մերկ կիսապառկած էր մեծ գրասեղանի վրա: Նա կիսագիտակից վիճակում էր՝ կապված ձեռքերով, քանի որ նրա հետևից սևամորթ տղամարդը բռնաբարում էր նրան։

Սևամորթը քմծիծաղելով դարձավ Չոնգուկին, ով մի քանի ոտնաչափ հեռու էր նրանից։

Գուկը նայում էր ուշադիր, թե ինչպես է նրա կանգնած անդամը մուտք ու ելք անում աղջկա արյոնոտ ներսում։

Չոնգուկը հայացքը չէր կտրում այդ տեսարանից։ Դա նկատեց պարոն Կիմն ու անմիջապես կարգադրեց, որպեսզի նրան ուղեկցեն գլխավոր սենյակ, իսկ ինքը հեռացավ։

- Արի՛ իմ հետևից, - ասաց Յունգին նրան։

- Սպասի՛ր, - կոպտեց Չոնգուկը կանգնած նայելով։

- Ա՜հհհհհ, - հառաչում է սևամորթն ու սերմերը բաց թողնելով դուր գալիս։ - Փորձել ուզու՞մ ես, տղա՛։

- Այո՛, - համաձայնեց Չոնգուկը անմիջապես քմծիծաղով։ - Իսկ դուք հեշտոցի՞ց եք մտնում, թե ...

- Թե ի՞նչ։ Չլինի նկատի ունես հետույքից։ Դու այդպիսի կեղտոտ նախասիրություններ ունե՞ս, - սևամորթը խոժոռվեց և Յունգին նույնպես։ - Հույս ունեմ սեռի հետ էլ կապված խնդիրներ չունես։ Թե չէ հիմա շատ են շեղվածները։

- Ես նման բան չասացի, - քմծիծաղեց Չոնգուկը հիասթափված։

- Չէ՛, այլ վայր միայն բերանը։ Բայց դրանք հետ համբուրվել չի կարելի։ Չես կարող ասես, թե դրանցով ինչ պոռնկություն են անում։ Յուրանքանչյուն իր նախասիրությունները։ Երբեևէ մեծի հետ եղած կա՞ս։

- Երբե՛ք, - Չոնգուկը ժպտում է։

- Ու՞ր ես գնում, - բացականչեց Յունգին։ - Արի՛ այստեց։

- Պահպանակ օգտագործու՞մ եք, - հարցնում է Չոնգուկը՝ անհամարհելով Յունգիին ու մոտենալով կնոջը։

- Պահպանկը կորցնում է հաճույքի կեսը։

- Արի՛ այստեղ, Չոնգու՛կ, - գոչում է Յունգին։

- ...

- Չոնգու՛կ։

- Ռադ եղիր։

Յունգին խորը հոգոց հանեց ու նրա հանդգնության դեմ քայլեց առաջ ու խբելով նրա վզակոտին առաջ հրեց։ Չոնգուկը փորձեց փախչել նրանից, բայց մեծը բռնեց դաստակից ու քարշ տվեց սենյակ, ապա նրան այնտեղ գցելով դուռը փակեց։

- ԲԱՑԵ՛Ք ԴՈՒ՛ՌԸ։ Ասացի՛ բացեք։ Ինչո՞ւ դուռը կողպեցին։ Հիմա՛ր։ Արի՛ բացի՛ր։

Յունգին հետ քայլեց ու, մոտենալով սևամորթին, ցուցամատ թափ տվեց։

- Նրանից հեռու՛ մնա։

Յունգին կոշիկների ձայնը արձագանքում էր, երբ դռները շրխկացնելով ներս մտավ ու նետվեց վիսկու շշերը։

- Ի՞նչ է նրան պատահել, - հարցնում է Բառնին Նամջունին։ - Ինչո՞ւ է այդպես կատաղած։

- Շան լակոտին մի տես, Գոռոզամտությանը սահմաններ չունի - քթի է փնփնթում է Յունգին ու շրջվում նրանք։ - «Թե՞ այլ», լու՞րջ։

- Ի՞նչ այլ, ի՞նչ ես խոսում։

- Դու վստա՞հ ես, որ էդ մանրապճեղը գեյ չէ։

- Ի՞նչ ես խոսում, - Պարո՛ն Կիմը հոնքերը կիտած նայեց նրան։

- Դու լավ է նրան աչքաթող չանես։ Թե չէ ե՛ս եմ նրա դաստիարակությամբ զբաղվելու։

- Սպասի՛ր։ Այդ Չոնգուկը գե՞յ է, - հարցնում է Բառնին։

- Ինչո՞ւ հանկարծ եկար այդ դատողությանը։ - ասում է Նամջունը Դու շատ լավ գիտես, որ մենք այդպիսիններին չենք ընդունում։ Նրան այդպես անվանելով դու մեղադրում ես ինձ։ Այնպես որ խոսքերիցդ առաջ լավ մտածիր ու հետևություն արա նրանից ովքեր սխալ են թույլ տալիս խոսքի մեջ։ Ո՛չ, Չոնգուկը գեյ չէ։

- Գուցե ... Գուցե, - ճոճում է Յունգին ու նստում։

- Հիմա՛ հատուկ բաժինն ու ոստիկանությունը հետախուզություն են վարում, - ասում է պարոն Կիմը։ - Չոնգուկը հոգեկանն ասես շեղվել է։ Սպանությունից հետո նա քիչ այլ է դարձել։ Թվում է նրա մոտ շատ խնդիրներ են առաջնում։ Ոչ ոք չի կասկածի, որ սպանությունը նա մենակ է կազմակերպել։

- Հա ու դրա համալ էլ աչքիս լուսանք է դարձել, - մատները ձգելով բացականչում է Յունգին։

- Եթե նրան բռնեն, որպես հանցագործ չեն դատապարտի, - ասում է Կիմը։ - Կուղարկեն հոգեբուժարան։ Դա լեցուն պատիժ կլինի, որից պետք է խուսափի։ Նա այսուհետ այստեղ է ապրելու։

- Տղան ուզում է գանգստեր դառնալ։ Բայց նա մի փոքր շեղվել է ճանպարահից։

- ... Մեկ օրվա մեջ չորս զոհ։ Ինչպե՞ս է նա դա հաջողեցրել, - հարցնում է Բառնին։

- Երե՛ք, եղբայրը չի մահացել։

- Եղբայրասպան է։ Գրո՛ղը տանի, նա սրբություն չճանաչող շան լակոտ է, - բղավում է Յունգին ու շիշը ցրիվ է տալիս պատերով։

Մեր օրեր

Չոնգուկ 21 տարեկան

Թեհյոն 17 տարեկան

Անձրևի կաթիլները թակում են սրճարանի ապակիները, որտեղ այլևս բացի մաքրողից ոչ ոք չի մնացել։ Բոլոր աթոռները բարձրացված են սեղաններին, իսկ դրանց նեքևով անցնում է ավելը, հավաքում է կեղտն ու փոշին, իսկ հետո սահում է խոնավ լաթը։

Մի քանի րոպեից ուղիղ տասներկուսը կլինի, Թեհյոնի աչքերը հոգնածությունից փակվում են, բայց դեռ շարունակում է մաքրել հատակն ու մի կերպ աչքերը բաց պահել։ Նա նեղվում է իր այդ կյանքից, բայց այլընտրանք չի գտնում...

Վերջ։ Հատակը կատարյալ մաքուր է։ Թեհյոնը վերջապես հանգիստ շունչ քաշեց ու մաքրման պարագաները սրահից տարավ։

Լռություն տիրեց, միայն դրսից լսվող անձրևի խշշոցն էր։

Քիչ անց Թեհյոնը հետ վերադարձավ ու աթոռներից մեկն իջեցնելով նստեց։ Տուն գնալ էր ուզում, բայց անձրևանոց չուներ, ուստի ստիպված պետք է սպասի մինչև այն դատարի։

Գլուխը բռունցքին հենած նայում է դուրս։ Այդպես մոտ մի քանի րոպե։ Երբ մի ձայնից շեղվեց ու նայեց ելքի կողմը։

Ժամերով մաքրած հատակն ամբողջությամբ ջուր ու ցեխ դարձավ և գուցե նաև արյան հետքեր։ Թեհյոնը լավ չըմբռնեց տեսածը, բայց զգաց, թե ինչպես խաղաղության դիմակը վայր ընկավ։ Հիստերիկացած ու նյարդայնացած նայում է դրա հեղինակին, ով սարսափահար կուճ է եկել դռան տակ։ Նա դողալով ու ցնցվելով պահել էր դուռը, ասես չարքեր են ընկռլ հետևից և ներս թողնել չէր ուզում։

- Ինչո՞ւ գետնին նստեցիք։ Սրճարանն արդեն փակ է,- հայտարարում է Թեհյոնը ոտքի կանգնելով։ - Պետք է խնդրեմ, որ ...։

- Անջատի՛ր լույսերը, - լղոզված ընդհատում է նա։

- Ըըը։ Ի՞նչ... Ձեզ լա՞վ եք զգում, ձեր դեմքն արնահոսում է։ Դուք վիրավոր եք։ Օգնությու՞ն է պետք։

- Անջատի՛ր լույսերը։ Թե չէ նրանք այստեղ կգան։

- Ովքե՞ր կգան։

- Ա՛ն-ջա՛-տի՛ր ասում եմ քեզ։

- Ձեզ հետապնդու՞մ են, - կմկմաց Թեհյոնը վնասվածքայի նախազգուշացումով և հանկարծ գոչեց. - Հեռացեք այստեղից։ Հե՛նց հիմա, գնացեք։

- Լռի՛ր։ Մի՛ գոռա։

- Ասու՛մ եմ գնա, - խուճապի մեջ ընկած, ինչպես նաև նկատելով օտարի արյունոտ դեմքը հիստերիկանում է։ - Գնա՛, ու՞մ հետ եմ։

- Սու՛ս։ Թե չէ նրանք այստեղ կգան ու երկուսիս վերջը կգա։

- Եթե հե՛նց հիմա չգնաք ես կբղավեմ։

Տղամարդ նյարդյանացած նայեց նրան ու դուռը բացելով դուրս վազեց։ Թեհյոնն թանձր լռության մեջ նայում է անորոշ է մի կետի։

Շունչ քաշելով՝ Թեհյոնը հետ նստեց տեղը, նույն պահին էլ հրաձիգ կրակոց լսեց։

Նա դատարեց շնչել, դատարեց թարթել։ Ոչնչի մասին չէր մտածում։ Զգում էր ինչպիսի պոռթկումով է խբում սիրտը։ Ինչպես է ադրենալինը լցվում ստամոքսն ու ամբողջությամբ թուլացած տեղից շարժվել չի կարողանում։

Վիի շնչառությունը սկսեց ավելի ընդհարվել, երբ մի ստվեր տեսավ դռնից հետև։ Ստվերը կանգ առած էր։ Թեհյոնը երդվում է, որ շողքի ձեռքում ատրճանակ է տեսնում։

Շողքը դռան միջով ներս նայեց սրճարանի դատարկությանը։ Եվ մինչ Թեհյոնը կլսեր՝ դռան բացվելու ձայնը նա արագ շտապեց բարի հետևն ու կուչ եկավ։

Թեհյոնը ձեռքով ամուր փակել էր բերանը։ Վախից ուզում էր արտասվել ու լացել, բայց ձեռքն այնպես էր սեղմել բերանին, որ մի ծպտուն հանել չէր կարողանում։ Եվ աչքերը։ Արցունքները լուռ վկաներ են անցնում նրա սարսափի դեմ։

Նա լսում էր մեկի գաղտնագողի քայլերը, որը դանդաղ մոտենում է։

«Ա~աղաչում եմ փրկեք ինձ... օգնեք, ես վախենում եմ»