ԱՐԻ ԽԱՂԱՆՔ

- Թաքնվի՛ր մի տեղ, որտեղ քեզ չեն գտնի, ես հիմա անձամբ կգամ քո հետևից։ - Լսվում է հեռախոսի մյուս կողմից և զանգն ընդհատվում է։

Չոնգուկը վազեց բակում գտնվող մանկապարտեզը։ Նա անմիջապես ճաղավանդակների միջոց ներս ցատկեց ու շտապեց պատուհանից ներս մտնել։ Նա ներս ցատկեց ու հայտնվեց աղջիկների զուգարանում, որտեղ մի աղջիկ երեխա կարիքն էր հոգում՝ դուռ չունեցող խցերից մեկում։

- Աաաաաահ։

- Սու՛ս, - ատամները կրճատնելով՝ կարգադրում է Չոնգուկն ու ձեռքով փակում բերանը։ - Ես հիմա բաց եմ թողնում, եթե մի ձայն հանես զուգարանի մեջ կհայտնվես։ Հասկացա՞ր։

Թխահեր աղջիկը լուռ գլխով արեց և Չոնգուկը նրան բաց թողեց։ Նա հեռացավ աղջկանից ու մոտենալով դռանը ականջ դրեց։ Կողքի սենյակից երեխաների ձայներ էր լսվում, ովքեր երգում են։ Չոնը քմծիծաղով թարթեց, ապա դուռը զգույշ արգելափակեց ու շրջվեց աղջիկը, ով արդեն միամտաբար հագուստներն է ուղում։

Բայց նրանից բացի կար ևս մի աղջիկ, ով վախեցած կանգնած խցերից մեկում նայում էր ուղիղ Չոնգուկը։

Հավանաբար աղջիկները մոտ չորս տարեկան են, ովքեր չեն հասկանում, որ տղաներից հեռու մնալ է պետք, հատկապես, երբ նա այդպես ներխուժում է անձնական տարածք։

- Ա՜հ։ Էլի աղջիկ։ Բինգո եմ բռնել։

Քթի տակ փնթփնթում է Չոնգուկն ու մոտենում մյուս շիկահեր աղջկան, ով երկչոտած հետ-հետ գնաց, ոտքերի մեջտեղում թողնելով զուգարանի ծակը, քանի որ այն հատակին կպած էր։ Նա փորձեց արագ հագնել տաբատը։

- Դու ավելի սիրուն ես, քան այն մեկը։ Ո՛չ, ո՛չ, մի շտապիր հագնվել։ Ավելի լավ է հանվես։ Ես այստեղ դեռ երկար եմ մնալու։ Կձանձարանամ։

- Հը՞։

- Հանվի՛ր։

- ....

- Հանի՛ր

- Հանե՞մ։

- Ըհն, - գլխով է անում Չոնը։

- Ո՛չ, - արցունխառը ասաց շիկահերն ու բռնեց տաբատը։ - Մոտ մի՛ արի։ Ես տիկին Լիին կասեմ ու նա անկյուն կկանգնեցնի քեզ։

- Տիկին Լիի՞ն կպատժի, վա՜յ վախեցա։ - նրա ձայնին նմանակելով ասում Չոնն ու ծիծաղում։ - Ի՞նչ կլինի մի ասա։ ... Հիմա՛ր, ասա՛ մայրիկիդ, ում ուզում ես, նրանք ինձ չեն վախեցնում։

Չոնը բռնեց լացող շիկահերի ձեռքից ու նրա կամակորություններին դեմ դուրս քաշելով նրան հրեց դեպի պատն ու փակեց բերանը։ Մինչ դեռ թխահեր աղջիկը անթարթ նայում է Չոնգուկին ու ոչ մի վարկյան նրանից չի կտրվում։

- Եթե մի ձայն հանես լեզուդ կկտրեմ էս ծակը կգցեմ ու էդ ժամանակ էլ ոչ մի ձայն։ Հա՞, ուզու՞մ ես։

Շիկահերը վախեցած դողում էր։ Չոնգուկը ձեռքը հեռացրեց նրանից ու խելագար ժպտաց։ Բայց հենց նույն պահին շիկահեր այնպես սկսեց ճչալ ու գոռալ, որ կողքի սենյակներից բոլորը նրանց լսեցին։

Չոնգուկը կատաղած շիկահերի մազերից բռնեց ու գլուխը ուժով խբեց պատին։

Ասես այդ պահին աղջկա գլխում գործող ռումբ տեղակայված լիներ, որովհետև գլխուն այնպես պայթեց, և դրանից հետո աչքերի դիմաց սևացավ ու նա կորցրեց գիտակցությունը։
Շիկահերը սփռվեց գետնին, իսկ թխահերը շփոթված հետ քաշվեց։ Նա սկսեց վախեցած արագ շնչել։

Սակայն Չոնգուկը չհանգստացավ միայն նրան այդպես հարվածելով։ Նա բռնեց աղջկա պարանոցից ու, քարշ տալով դեպի զուգարանի ծակը, նրա գլուխը գցեց կեղտի մեջ ու շարունակաբար սկսեց գլուխը խբել։

Լսվում են թռան թակոցները, բայց դրանից ավելի ուժեղ թխահերի ճիճերը։ Աղջիկն ընկավ ցած։ Նա կծկվեց պառի կողքին ու երկաթից ամուր բռնված սկսեց բղավել ու գոռալ։

- Ընթա՛ք ի՞նչ է եղել։ Բացի՛ր դուռը։ Ասացի բացիր։

Գոչում են դռնից այն կողմ։

- Ո՞վ կա ներսում։ Բացեք դուռը հենց հիմա։

- Ընթա՞ք։

- Սանհի՛, դու՛ այդտե՞ղ ես։

- Ի՞նչ պատահել։ Պահակին կանչեք։

- Ո՞վ դուռը կողպել։

- Ներսից է փակ։

- Բացե՛ք երեխաներ։ Աստված իմ, ի՞նչ է այնտեղ կատարվում։ Ես արդեն վախենում եմ։ Ինչո՞ւ է նա այդպես բղավում։ Ընդհակ, բացի՛ր։ Ամեն ինչ լավ կլինի բացիր։

- Փշաքաղվեցի։ Ընդհա՛կ։ Մենք այստեղ եք, ամեն բան լավ կլինի բացիր։ Մենք քեզ կօգնենք։ Բացի՛ր հա՞։

Հաճույք, բավարարվածություն, ուժի ուժեղ զգացողություն, սա ամենն է ինչ Չոնգուկը հիմա սա անելուց զգում է։ Իրեն դուր է գալիս սատկացնել այս աղջկան, այնպես ինչպես մորթում են կենդանիների։

Նա էյֆորիայի մեջ է։ Զոհի կյանքի և մահվան նկատմամբ վերահսկողության ունենալը նրան չափազանց գրավում է։

Մեկ օրվա մեջ արդեն երրորդ զոհը։ Ճնշող ցանկություն ունի, գրեթե կախվածության նման։ Աղջկան ջարդելը ազատում է նրան ներքին  լարվածությունից։

Եղբորը հարվածելուց հետո նա թեթևացում զգաց, բայց դա հանգեցրեց կրքերի կրկնվող ցիկլի: Այնպես որ նա դեռ ուզում սպանել նաև թխահերին, ում ճիչերը գնալով բարձրանում են։

Չոնը դադարեց հարվածել շիկահերին։ Մի պահ շունչ քաշեց ու սառած նայեց սալիկներին թույլ տալով, որպեսզի սատանայի դևիահարությունը ներխուժի հոգու մեջ։

Տղայի ականջներում խոր լռություն տիրեց, միայն լսում էր տարօրինակ խշոցներ։ Ապա նա ինչ-որ տարօրինակ փչաքաղություն զգաց մեջքի հատվածում։ Դա նման էր շոյանքի։ Չոնգուկը թվում էր, թե իրեն շոյում են, ու անհասկանալի ձևով մի բան է մղվում դաստակների մեջ։ Ասես ձեռքերի կառավարումը ընկնում է ուրիշի ձեռքը։

Չոն Չոնգուկը խորապես, ամբողջությամբ վստահում է դրան՝ առանց որևէ վախի կամ տատանման։ Նա ուղղակի թույլ ժպտում է։ Նրանց այդքան մոտ թողնելը հարբեցնող է։ Նրան դուր եկան սատանաները։

Նա զգաց նրանց առաջին անգամ։

Չոնգուկը շիկահերին շպրտեց ուղիղ թխահերի դիմաց։ Աղջկա հայացքը սառեց, երբ տեսավ այն գիշատչությունը, որը պատահել է ընկերուհու գլխի հետ։

Վայրկյանում հինգ շունչ և արտաշունչ։ Աղջիկը շնչառությունը շատ արագ է, թոքերը ծակվում են, այնպես է դողում ու ցնցվում, որ ընկավ էպիլեպսիայի նոպաների մեջ։ Աղջիկը ատամները սեղմած տանջվում էր ու աջ ու ձախ իրեն զարկելով զգում ինչպես է լեզուն հետ ընկնում։

Չոնգուկը նրան նայում է ինչպես որսի։ Նրա աչքերը մի վայրկյանով ամբողջովին սևացան, և դա սարսափելի է, նախքան աղջկա վրա դժոխային կրակը թափելը։

Գրկելով թխահեր աղջկան, ով այլևս գիտակից չէ, միայն թե երբեմն-երբեմն ցնցվում է, պառկեցնում է պատուհանագոգին ու գլուխը դուրս է գցում։

Չոնգուկը բռնեց պատուհանի բռնակն ու այն փակեց աղջկա վրա՝ պարանոցին խոր կարմիր թողնելով։ Հետո նա նորից նույն գործողությունը կատարեց։ Այս անգամ հարվածն ավելի ուժեղ էր, և այնպես որ սկսեց արյունը ծորալ։

Անշուշտ նա ցանկանում է պոկել նրա գլուխն ու դուրս գցել։

- Ընթա՛ք, ինչո՞ւ լռեցիր։ Ընթա՛ք։

- Դուք քեզ վա՞տ ես զգում, բացի՛ր դուռը մենք կօգնենք քեզ։ Կուզե՞ս կարող ենք մայրիկիդ կանչել։

- Այո՛, այո՛, զանգեք նրա մայրը գա։

- Ընթա՛ք։

Չոնգուկը փակում էր դուռը հետ բերում ու նորից փակում նրա վրա։ Հաջորդ հարվածից ուժեղ ճկրտյուն լսվեց, տղան նկատեց, որ նրա դեմքի օվալը հանկարծ փոխվեց. երեխայի ծնոտը ջարդված է։

Չոնգուկի աչքերը փայլում են։ Նա սկսեց արդեն ավելի ուժեղ փակել ու բացել։ Ուզում հնավորինս շուտ գլխատել նրան։

Եվ թեև լոգարանում ուժեղ աղմուկ է, քանի որ բոլորը բղավում են ու փորձում դուռը բացել, Չոնգուկը ոչ մի ձայն չէր լսում։ Այնուամենայնիվ կար մի ձայն, որ նրան ուշքի բերեց։

Հեռախոսի զանգը։

Նա ասես բնազդաբար ձեռքն առավ հեռախոսն ու տեսավ, որ պարոն Կիմն է։

- Այո՛։

- Որտե՞ղ ես, Չոնգու՛կ, - հարցնում է պարոն Կիմը։

Չոնգուկը երկմտանքով նայեց հետևի դռանն ու լսելով այդ ձայները ասաց.

- Արդեն եկա։ Սպասեք։

Չոնգուկը անջատեց զանգն ու թխահերին գցելով շիկահերի վրա՝ մի պահ նկատելով ինչպես է, նրա գլուխը ծալվել մեջքին պատուհանից դուրս թռավ։

Նա քայլում էր դեպի ճաղավանդակները, երբ տեսավ ինչպես է ելքից մի տղամարդ քայլում, բայց շատ զբաղված լինելով չնակատեց օտարին։ Թեև Չոնգուկը լավ նկատեց, ինչպես նաև լսեց այն բղավոցը, երբ պահակը հանդիպեց մեռած երեխաներին։

Չոնգուկը դուրս եկավ մանկապարտեզի տարածքից ու, մի քանի քայլ անելով մեքենան, բացեց ու նստեց, որն անմիջապես ճամփա ընկավ։

Ողջ ճանապարհին Չոնգուկը նայում էր դիմացի նստարանին։ Ոչ մի հայացք պարոն Կիմին, ով ուզում էր խոսել նրա հետ, միայն թե լռում էր տեսնելով, ինչպես է նա խառը մտքերով։

Չոնգուկի աչքերը չափազանց զայրացած են թվում, կարծես ուզում էր էլի սպանել։ Այդ պահին Պարոն Կիմը հասկացավ, որ դա նա չէր։ Նա ուրիշ մարդու տեսք ուներ։

Ավելի մեծ վտանգի զգացում համակեց Կիմին, հենց որ Չոնը սկսեց սարսափելի ժպտալ։ Նա կարծում էր, որ Չոնգուկն իր տված թմրանյութերից է օգտագործել։

Ողջ ճանապարհին լուռ մնացին։ Իրենց մեքենան անցավ ահռելի քանակությամբ ոստիկանության մեքենաների կողքով, որոնք սլանում են շատ արագ։ Հենց այդ պահին Պարոն Կիմը նայեց Չոնգուկին, ով էլի ժպտում է։

Այո՛։