ԱՐԻ ԽԱՂԱՆՔ

- Դա ես կանեմ, - գոչում է Չոնգուկը։ - Արի՛ այստեղ։

- Օօ՜, Չոնգու՛կ, դու արդեն գռգրված ես, - բացականչեց Նիկը։

- Դուք ավելի լավ է երաժշտությունը միացնեք, - ասում է աղջիկն ու հետ գնում, երբ Չոնը հանեց կրծկալն ու քաշեց գլխին։

Աղջիկը մնաց միայն վարտիքով։ Երաժշտությունը հնչեց ու նա սկսեց թեթևաբարո շարժումներ անել, գայթակղել տղաներին, որոնց յուրաքանչյուրի բերանին մի շիշ է։

Նրա երկու կրծքերը վեր են բարձրանում ու լողալով վայր ընկնում, հետո դրանք սեղմվում են սեփական ձեռքերում, ապա մյուսների, ովքեր առիթը բաց չեն թողնում իրենց այլասերված հետքերը թողնել աղջկա վրա։

- Սպասեցնել մի՛ տուր, դա էլ հանիր, - բղավեց Նիկը։

- Շպրտիր վրաս, - գոչում է Դոնը։

Չոնգուկը հենվել է շիրմնաքարին ու ոտքերը տարածաց նայում է, ինչպես է աղջիկը պարում ու սուլոցների ներքո դանդաղ հանում վարտիքը։

- Դա տու՛ր ինձ, - կարգադրեց Չոնգուկը։

- Ի՞նչ կա մտքից։ Վերցրու՛։

Չոնգուկը Դոնից վերցրեց ծխախոտն ու տուփի միջից բոլորը հանելով աղջկան կանչեց իր մոտ։ Աղջիկը հնազանդ շան պես մոտեցավ ու նստեց դիմացը։

- Արի՛ տեսնենք միաժամանակ քանի ծխախոտ ծխել կկարողանաս, - ասում է Չոնգուկը։

- Արի՛, - համաձայնում է աղջիկը։

- Լեզուդ ներս քաշիր, դու ինձ չե՛ս ծծելու։ Մի մտածիր դրա ժամանակն էլ կգա։

- Ա՜խ, - բացականչեց աղջիկը, երբ Նիկը հարվածեց հետույքին։

Չոնգուկը սկսեց հերթով ծախախոտները մտցնել նրա բերանը։ Դոնը շարունակում է խմել, իսկ Նիկը խաղում է աղջկա հետույքի հետ։

- Մյուս տուփն էլ տուր։

- Չոնգու՛կ, պատրաստվու՞մ ես այդքանը մտցնե՞լ, - ասում է Դոնը։

- Ձա՛յնդ կտրիր ու տուր։ Մի քիչ արագ շարժվիր։

- Վերցրու՛։

- Տակը ինձ էլ կթողնեք, - ասաց Նիկը։

Չոնգուկը բացեց մյուսն էլ ու շարունակեց հերթով մտցնել դրանք։ Այլևս տեղ չկա, աղջկա շուրթերը պատրվում են, բայց նա շարունակում է դրանք մտցնել։ Մոտ երեսունվեց հատ։ Աղջկա բերանը շատ էր ձգվել, ցավում էր, ուզում էր մի քանիսը դուրս հանել, բայց վախենում էր, Չոնգուկին նեղացնել։

Կրակայրիչը վառվեց, իսկ հաջորդ վայրկյանին միաժամանակ բոլորը բռնկվեցին։ Դրանք չէին ծխում, այլ բառացիորեն այրվում։ Կրակ բռնեց, լեզուն ու քիմքը սկսեցին այրվել։

Դոնն ու Նիկը շշմած նայում են, ինչպես են դրանք իսկապես վառվում։ Աղջիկը սկսեց խեղդվել, չէր կարողանում ծխախոտները բերանից դուրս հանել, որովհետև ամբողջը կրակ էր, իսկ ներսից այնքան տաք, որ լեզուն շիկանում է թեթև դիպչելուց։

Բոցերը վեր բարձրացան ու թարթիչները վառվեցին։ Նիկը վախեցած հետ ընկավ։ Դոնը
խուճապահար ալկոհոլի շիշը դատարկեց նրա դեմքին, հուսալով այդպես հանգցնել կրակը։
Բայց հեղուկը ևս բռնկվեց, կրակը տարածվեց դեմքին և մազերին։ Շութերը, մաշկը սկսեց այրվել, մազերը շիկացան ու սկսեցին ծխալ անմիջապես։

Աղջիկը պայքարում էր շնչելու համար, երբ պայքարում էր կրակի դեմ։ Նա խուճապի մատնվեց:

Հուսալով, որ իր ընկերները կօգնեն  նա իր ճարպիկ մարմինը գցեց գետնին։ Մաշկը փշաքաղվեց, երբ նարնջագույն բոցերը սկսեցին խանձել մազերն ու դեմքը։ Գլուխը պղտորվել էր: Նա չէր կարողանում տեսնել, չէր կարողանում շնչել: Թթվածնի պակասը կոտրում էր նրան:

Աղջիկը աղաղակում էր, փորձում էր ազատվել, բայց կրակը և ծուխը թույլ չեն տալիս։

- Ձեր լավ, այս ի՞նչ արեցիր, Չոնգու՛կ, - բղավում է Դոնը։

- Այդ դու՛ արեցիր, - հավաստիացնում է Չոնգուկը։ - Դու լցրեցիր ալկոհոլը։

- Նա այրվում է, այրվում է, - ցնցված բացականչում է Նիկը։ - Մի՛ բան արեք, դուք կսպանեք նրան։

- Մե՞նք։

- Չոնգուկ, մի բան արա, ի՞նչ ես նստել այդպես։

- Դա նրա ճակատագիրն է, ի՞նչ կարող եմ ես անել, - հանգի՛ստ ասաց Չոնգուկը։

Ծխախոտները վառվեցին։ Ամբողջ ծուխը լցվել էր աղջկա ներսը, ով անգիտակից, վառված գլխով, ընկավ Չոնգուկի առաջ։

- Մեռա՞վ, - սառած բացականչեց Դոնը։

- Դուք սպանեցիք նրան, - ասում է Նիկը։

- Իսկ դու չէ՞։

- Չոնգու՛կ, նրա դեմքը, մազերը ... - Դոնը անզգացմունք բացականչում է ու շփոթված մազերը հետ տանում։ - Ի՞նչ անենք, Ի՞ՆՉ ԱՆԵՆՔ։

- Դե՛, գնացեք ես ձեր, - հիստերիկացած բղավում Նիկն է ու հետ-հետ գնալով խենթի պես վեր է թռչում ու վազում փախչում։

Դոնը նայեց Նիկին ու հետ նայեց հատակին նստած Չոնգուկին, ով ոչխարաբար նայում է աղջկան ու ոչինչ չի անում։ Դոնը քայլ հետ սողաց, ապա խուճապահար փախավ։

Չոնգուկը մտքերով մտածում էր, թե ինչպես դա պատահեց ու երբ հայացքը բարձրացրեց նա այդտեղ մենակ էր։

- Շան թուլեք ...  աաա՜յշշ շի՛բալ, դավաճանեցին ու գնացին։ Էս լրբին էլ ինձ թողեցին։ Աաա՜, հիմա որ մեկը սա տեսնի լիքը խնդիր կառաջացնի։ Չէ՛, բայց հո այսպես չեմ թողնի։ Մեռե՞լ է ինչ է։ Չէ՞ լուրջ։ Չէ՛, ո՞նց որ շնչում է։ Բայց սա, որ ողջ մնա կբողոքի։ Աաա՜խ։ Փչացա՛ծ։ Քաքի մեջ գցեցիր սաղիս։ ... Ուրեմն ի՞նչ անենք քեզ, հը՞ն, լրբուշկա ասա՛։ Իսկ եթե ... սպասի՛ր, եթե քեզ սպանեմ, պարոն Կիմը ինձ միանգամից կընդունի։ Ուրեմն ինչո՞ւ չէ։

Չոնգուկը հատակից ելավ վերցրեց բոլոր շշերն ու ալկոհոլը սկսեց դատարկել աղջկա մարմնի վրա։ Հետո նա մնացած բոլոր ծախախոտները մտցրեց նրա հեշտոցի մեջ ու վերևից զմայլվեց տեսարանով։ Այնուհետև նա մի երկու չորացած ծաղկեփունջ վերցրեց օտարների գերեզմանոցներից ու գցեց նրա վրա։

- Սա էլ մահվանդ ծաղիկները։ Հեշտոցիդ պես թառամած, փչացա՛ծ։

Չոնգուկը քմծիծաղ տվեց։ Կրակայրիչը մի բում արեց։ Հաջորդ վայրկյանից աղջիկը ողջ-ողջ այրվում էր, իսկ Չոնգուկը սադիստաբար նայում էր, թե ինչպես է մաշկը հալվում թափվում, և ինչպես է արյունը կաթում, հոսում ոտքերի տակ։

Չոնգուկը չի հասկանում, թե ինչ է զգում, նայում է այրվող աղջկան ու գիտակցությունը ներծծվում է այն հիշողություններում, որտեղ պարոն Կիմը պարծենում էր, այն պատմություններով, թե ինչպես էր նա խոշտանգում բոլոր դավաճաններին, ովքեր հանուն գումարի թողնում էին իրեն։

Մի քանի ամիս առաջ Չոնգուկը ականատես է եղել Պարոն Կիմի և նրա թիկնապահի միջև տեղի ունեցած վեճին։ Վիճաբանությունն ավարտվել է նրանով, որ Պարոն Կիմը նրան խոշտանգեց հենց Չոնգուկի աչքի առաջ։

Թեկուզ և թիկնապահը ողջ մնաց, Չոնգուկը ուզեց զգալ այն զգացումը, որը զգացել էր պարոն Կիմն այդ անելուց։ Իհարկե երբևէ նրա մտքով չէր անցել, որևէ մեկին սպանել, որովհետև համարձակություն չէր հերքում։

Սակայն հիմա, երբ կանգնած է մեռնող աղջկա դիմաց հասկանում է, որ այդ զգացումը հիասքանչ է։ Կարծում է, որ դա Աստված լինելն է։ Խլել որևէ մեկի կյանքը սեփական ցանկությամբ։ Ինչո՞ւ .... դե՛, գուցե որև հաճելի է տեսնել ինչպես է մեռածի արյունը ցայտուն ամեն ուր։

_

Փողոցում մսի հոտ էր տարածվել։ Չոնգուկը քայլում էր ռեստորանների կողքով ու հասկանում, որ իր ծնողների աշխատավարձով երբեք իրենք իրենց թույլ չէին կարող թույլ տալ այստեղ սնվել։ Բայց նա իր գրպանի գումարով կարող էր։

Նա քայլում էր, փոքրիկ կպրակների կողքով, ներսից հին ռադիոյից խռպոտ ձայնով լսվում էր ծանոթ մեղեդի, որը ընդհատվում էր հայտարարություններով և լուրերով։

Բոլորի համար ամեն ինչ սովորականի պես էր, և ինչ-ինչ պատճառներով սա հանգստացնող էր, բայց Չոնգուկը համար կյանքը այլ ուղի բռնեց։ 

Նա քայլում էր գլխում միայն աղջկա մասին մտքերով, երբ հանկարծ զգաց, որ վարտիքը թրջվեց։ Տպավորություն էր, թե միզել էր։ Նա սառած կանգնեց ուղիղ փողոցի մեջտեղում, երբ ուր որ է կանաչը գույնը փոխելու էր։

- Չլինի թե ...

Գույնը փոխվեց, մեքենաները սկսեցին աղաղակել։ Գուկը քմծիծաղ տվեց ու երջանկությունից սկսեց ծիծաղել։

Գուկը շրջվեց դեպի մեքենաներն ու լեզուն դուրս հանելով երկու ձեռքով միջնամատ ցույց տվեց, ապա հատակին թքելով, ասես վարորդների, քայլեց դեպի մայթ, ապա այդտեղից հետո այնպես արագ սկսեց վազել, ասես կյանքի և մահվան հարց լինել։

Նա շտապեց տուն ու անմիջապես մտավ զուգարան։ Նա տաբատն ու վարտիքի հանեց։ Այն կեղտոտվել էր։ Սև վարտիքի վրա սպիտակ հետքեր են։

Չոնգուկը քմծիծաղ տվեց ու երանելի ժպիտը դեմքին քաշեց։

Ժամանակն էր, փորձելու այն ինչը տարիներ շարունակ տենչացել էր։

_

Վերելակի չաշխատելու պատճառով Թեհյոնը ստիպված եղավ յոթ հարկ ոտքով բարձրանալ ու մինչև հասավ տան դիմացը հոգնած խբվեց դռանը, որը փակ չլինելու պատճառով բացվեց։

Թեհյոնը շփոթված նայեց բաց դռանը, ըստ երևույթին մայրը ծանր տոպրակներով է եղել ու փակել չի կարողացել։

- Մայրի՛կ, այսօր շու՞տ ես եկել, - բացականչեց Թեհյոնն ու ներս վազեց։ - Մայրիկ, սենյակու՞մ ես ... ու՞ր ես։

- Այստեղ, փոքրի՛կ Վի, - չարագուշակ ասում է Չոնգուկն ու հայացքը դանդաղ բարձրացնում նստած տեղից։

Թեհյոնի միջով ադրենալի հյուսքեր գործվեցին։ Եղբոր ձայնը բարակ ու տարօրինակ նվաղով էր։

Ծանր կուլ տալով՝ նա հետ շրջվեց ու տեսավ եղբորը։ Չոնգուկը հենվել էր ծնկներին ու Թեհյոնին էր նայում գայլի սուր ու կարծր արտահայտությամբ։

- Հյո՛ն, - կմկմալով սկսեց Թեհյոնը։ - Ի~իսկ մայրիկն ու՞ր է։

- Մայրիկին ի՞նչ ես անում, երբ ես հիմա այստեղ եմ։

- ... Հըը՞ն ..

- Արի՛ խաղանք։

...

Թեհյոնը մեռնել ուզեց։

Թեհյոնի աչքերը վախից ու հուզմունքից կծկվեցին։ Սիրտը սկսեց ավելի արագ բաբախել։ Նա մի քայլ հետ նահանջեց։ Սենյակը լցվեց եղբոր հիվանդագին ծիծաղը։

Ուզում էր լաց լինել ու բղավել «մայրիկ», Թեհյոնը միայն նրա կողքին է, որ իրեն ապահով ու պաշտպանված է զգում։

- Արի՛ այստեղ, Վի՛, քեզ համար լավագույն անակնկալն ունեմ։

- Ի՞նչ անակնկալ, - հարցնում է ու տարակուսանքից դողում, իսկ Չոնգուկը շարունակում իր խենթի հայացքով նայել։

- Սպիտակ մի լավ բան։ Իսկ դու կարո՞ղ ես կռահել, ըհմմմմմ՜։

- ... 

- Դե՛, արի՛, - նուրբ ասաց ու ձեռքով կանչեց։

Թեհյոնը տեղից չշարժեց։

- Արի՛ ինձ մոտ, Վի՛, ինձ սպասեցնել մի՛ տուր։

- Ես... Ը՜ըըը, մ~մայրիկն ասել էր, որ նրան դիմավորեմ, ես պ~պիտի գնամ, - արագ շնչելով ասում է։

Ամեն ինչ որոշված ​​էր։ Թեհյոնը գիտեր իր եղբոր բոլոր վատ մտքերն ու ցանկությունները, նա տեսնում էր նրա աչքերում վճռականությունն ու կրքոտ ցանկությունը, ուստի չէր պատրաստվում մնալ այդտեղ։

Այս ամենը արտացոլված էր եղբոր հայացքում։ Ցանկությունը բառացիորեն կախված էր աչքերից՝ ցնցելով օդը։ Եթե մտքերը կարողանային անմիջապես իրականություն դառնալ, Թեհյոնը վաղուց ոտքի տակ ընկած լեզուն դուրս ցցած կլիներ։

Թեհյոնը ևս մեկ անգամ ծանր կուլ տվեց, Չոնգուկի վարքի փոփոխությունը սկսում էր վախեցնել նրան, նյարդայնացած նա մի քայլ հետ գնաց ու հայացքը փախցնելու հյուսենյակի տարածքից հետ նայեց ու քայլեց դեպի միջանցք։ Երբ դռնից հեռացավ նա ավելի արագ սկսեց քայլել ու կախվելով բռնակից նա ելքի դուռը քաշեց դեպի իրեն, բայց ցավոք Չոնգուկը այն հետ փակեց։