Ու ինչի՞ համար է էս ամբողջ դրաման
Ջիմինի հիշողությունները գետի ափի հետ կապված շատ չեն: Անգամ չնչին են: Բայց նա լիովին հասկանում է. գետի ափ չպետք է գաս ձմռանը: Ձմռանն այն չի քաշում, չի հրապուրում: Այստեղ պիտի գաս կամ գարնան կեսերին, կամ ամռանը: Այլ տարբերակ չկա: Այստեղ պետք է գաս այն ժամանակ, երբ ամենը կանաչ է և հնարավոր է տեսնել լուսատիտիկներին: Այստեղ պետք է գաս, երբ պիկնիկ ես ուզում կազմակերպել: Այստեղ պետք է գաս, եթե ուզում ես լսել ճռռիկների ձայնն ու գետի շաչոցը՝ միախառնված կանաչին: Իսկ այդ ամենը կանաչն էր ծնում: Հա: Գարունն էր ծնում ու ամառն էր ծնում: Այստեղ պետք է գաս վերածնունդը տեսնելու: Ու այստեղ չպետք է գաս, երբ էդքան մտքեր ունես:
Թե՞ պետք է գաս:
Վերածնվելու:
Նամջունն էլ էր չէ՞ եկել: Ջիմինն ուզում է հասկանալ՝ դա նրան ինչ-որ բան տվե՞ց:
Ախր տվեց:
Այն օրը Յունգին էլ եկավ, չէ՞: Հաշտվեցին, իվերջո: Ընկերներ էին, իվերջո, որ իրար ունեին ու, անգամ եթե չէին բարձրաձայնում, հարգում էին ու իրար սիրում: Հիմա էլ: Հարգում են ու սիրում:
Ջիմինն ուզում է, որ Ջեհյոնն էլ գա: Ու խոսեն: Առաջվա պես գետը կտանի նրանց խոսքերն ու կթափի օվկիանոսները: Կհոգնի անվերջ զղջման խոսքերից, տխրությունից, խղճահարությունից: Երևի զայրույթից նույնպես: Բայց հո կտանի ու կթափի: Ու կմոռանա:
Ասում են՝ ջուրը հիշողություն է պահում: Բայց Ջիմինը կարծում է, որ նրա հիշողությունը շատ կարճ է: Անընդհատ չէ: Նա տանում է թափում բոլոր հիշողություններն ու խոսքերն ու մոռանում: Վերջ: Ինչ-որ մեկի կյանքի փակված էջ է: Դրան վերադառնալ էլ պետք չի:
Ինչու՞ են մարդիկ կառչում անցյալից: Որովետև էնտեղ նրանց ինչ-որ բան է պահու՞մ, թե՞...
Պահում է:
Ջիմինը, ախր, սրա մասին չպիտի մտածի: Բայց մտածում է: Սեփական մտածմունքներն, ախր, էդքան քիչ չեն: Ինչու՞ հիմա նա պիտի մտածի, որ գետը հոգնել է: Ինքն էլ է հոգնել:
Նա ուզում է ապրել հանգիստ ու ոչ մեկի հետ կոնֆլիկտի մեջ չմտնել: Ու նա չէր պատկերացնում, որ կոնֆլիկտի մեջ կմտնի անգամ Ջեհյոնի հետ: Հետաքրքիր է: Նա մտածում էր, որ եթե Թեհյոնը կողքին չլինի, նա կպակասի: Ինչ-որ բան կպակասի: Չի կարող: Բայց հիմա պակասել է նույնպես: Մի քիչ էլ քարացել: Էմոցիոնալ: Ինչու՞ է մտածում էդքանի մասին: Նա պատասխանատու չի մարդկանց մտքերի ու մտածելակերպի մասին: Թքած, նա պատասխանատու չի նրանց համար, ում ընտելացրել է*: Մանավանդ, որ չի ընտելացրել: Դե հիմա... էդպես ուղղակի ստացվել է: Ի՞նչ կարող է անել:
Երևի իրեն են ընտելացրել:
Ցուրտ է: Գետը սառը օդ է հասցնում թոքերին, ու Ջիմինը կարող է հեռանալ, բայց չի հեռանում: Տեսնես գարնանն ինչքա՞ն կբարձրանա գետի մակարդակը:
Նա հոգոց է հանում: Ու լսում միաժամանակ: Թեքում գլուխը: Կողքին Թեհյոնը չի: Թեհյոնը փորձեց: Չկարողացավ: Ջիմինը չէր ուզում նրան ևս տանջել: Էսպես, թե էնպես նա տանջվեց: Տանջվեց՝ տեսնելով ընկերոջ նույնքան տանջված կեղծ ժպիտը ու լսելով խոսքերը.
- Մեզ բոլորիս ժամանակ է պետք երևի:
Ու պարզ չի՝ որքան ժամանակ: Դա կարող է լինել ժամեր, օրեր, ամիսներ... ծայրահեղ դեպքում տարիներ, իսկ տարիները ձգվելու հատկություն ունեն: Բայց դա փաստ էր. բոլորին ժամանակ էր պետք:
Թեհյոնը հետևեց նրան, բայց ոչ մինչև վերջ: Ջիմինը հիմար չի: Նրան ինչքան կարելի էր մենակ թողնել, այնքան էլ չէր կարելի, բայց... Ջիմինը հիմար չէր: Հիմարություններ չէր անի:
Որովհետև վախկոտ է: Ու դա սովորական բան է:
Կողքին Յունգին է: Յունգին նայում է գետի մյուս ափին: Բերանից հոգոցի արդյունքում գոլորշի է դուրս գալիս ու ցնդում: Նա վերջին մարդն էր, որ Ջիմինը կսպասեր տեսնել հիմա:
Առաջինը Թեհյոնն էր, երկրորդը՝ Ջեհյոնը... Ոչ Յունգին: Ու Թեհյոնը, երևի, չի էլ պատմի, որ Յունգին իմացել է, թե ուր են գնալու Ջիմինի ոտնահետքերը.
- Հը՜մ, - նույն հոգոցով: Էդպես էլ Ջիմինին չնայեց: Դա էական չի: Խոսեց: - Կյանքը կեղտերի հավաքածու է: Ամեն տեսակ կա: Ընտրիր որը ցանկանում ես:
Ջիմինը չպատասխանեց: Նայում էր դեռևս զարմացած. ինչու՞: Ինչու՞ է էստեղ: Ինչի՞ց է խոսում:
Նրան, իվերջո, ոչինչ հայտնի չի:
Ի՞նչ կեղտ:
Հոռետես:
Ինչու՞ է նրան սիրահարվել: Այսքան հոռետես մարդու:
Երևի, որովհետև նա էստե՞ղ է հիմա.
- Աշխարհում մենակ կեղտը չի, հյոն, - թեքեց հայացքը: Բառերը տարօրինակաբար սահուն էին արտասանվում: Սահուն էին մտքին գալիս: Նա համոզված էր իր խոսքերում: - Ստանդարտ թեմա է, լսած կլինես. կյանքը սև ու սպիտակ ստեղներից է բաղկացած:
- Բայց չգիտես՝ ինչի, քո դաշնամուրի ստեղծագործությունը գրված է միայն սև ստեղներից:
- Էդպես չի լինում, - ու Յունգին նայում է նրան, - էդպես չի լինում: Մեկը մյուսին լրացնում են: Համ էլ... դա պարզապես անցում է, ոչ դաշնամուրի ստեղներ: Անցում՝ փողոցից փողոց:
Յունգին մի պահ լռում է: Քմծիծաղում.
- Վաու, - հայացքն էլի ուղղում է դեպի հեռուն, - այ քեզ փիլիսոփա:
Ջիմինի մտքերը ցրվում են: Մի թեթև ժպտում է: Լռում են: Իսկ ապա Ջիմինի լեզվի ծայրից բառեր են թռչում, որոնց ինքն էլ չէր սպասում.
- Հյոն, - ինչ-որ ձայնարկություն ստիպում է հասկանալ, որ հյոնն ուշադիր լսում է, - դառը ճշմարտությու՞ն, թե քաղցր սուտ:
Երկար է նայում, ուսերը թոթվում.
- Եթե քաղցր սուտը շատ է ձգձգվում, վերջում լավ բան դուրս չի գալիս: Ավելի լավ է սկզբից ևեթ լուծել ճշմարտության հարցերը:
- Իսկ եթե ճշմարտությունը դառն է միայն խոստովանողի համար ու ոչ մի վնաս չի հասցնում մնացածի՞ն:
- Դա կախված է նրանից՝ ուզում ես իրականությունից փախչել, թե՝ առնչվել: Եթե ուզում ես երկար մնալ հարմարավետության շրջանակներում, մի ասա: Եթե ուզում ես մեկընդմիշտ լուծել հուզող հարցերը՝ էդ զոնայից դուրս գալով, ավելի լավ է անես էդ քայլը:
- Իսկ եթե արել ես էդ քայլը, - Յունգին նայում է նրան ու ոչինչ իրականում չի հասկանում: Նա խոսում է Ջիմինի հետ: Ջիմինի, ում ժպիտը միշտ շուրթերին է, փայլը՝ աչքերում, կյանքը՝ էության անբաժան մասը: Նա խոսում է Ջիմինի հետ, ով անհամարձակ է, իր հետ խոսելիս երբեք աչքերին չի նայում, լռում է մեծամասամբ: Նա խոսում է Ջիմինի հետ, ով, կարծես, մեծանում է: Այն Ջիմինի հետ, ում հետ առնչվում է վերջին օրերին. տխուր, մտամոլոր, մի քիչ հիասթափված ասես: Դեղին հեծանիվ քշող Ջիմինը հիմա կապույտ-կապույտ է... Երակներում ամառ հոսող Ջիմինին կապույտից սազում է միայն ամառային անամպ, լազուր երկինքը: Սա էն կապույտը չի: Սա նրան չի սազում, - դուրս ես եկել կոմֆորտ զոնայից ու... ինձ չեն հասկացել: Վնաս եմ տվել միայն ինձ, բայց նեղացել են ինձնից:
Յունգին նրան՝ արցունքներով, տեսնում է երկրորդ անգամ.
- Ես ոչ մի վատ բան չեմ արել: Ես նույնն եմ, ապա ինչի՞: Ինչի՞ եմ էնքան զզվելի զգում ինձ, ասես աշխարհի ամենածանր հանցագործությունն եմ արել:
Յունգին շարունակում է լուռ նայել: Առհասարակ, մտածում է, որ ոչինչ չի էլ կարող ասել: Իսկ ի՞նչ պիտի ասի. ոչի՞նչ, կանցնի՞ ամեն բան: Անցողի՞կ է: Երևի դա Ջիմինն էլ գիտի: Բայց մարդիկ դա գիտակցում են հետո: Երբ պահն անցնում է: Իսկ էդ պահը էդ պահին ավելի կարևոր է: Հետոյի զղջումները թող մնան հետո: Հետոյի զղջումները հնարավորություն կտան մտքերով հետ վերադառնալ ու մտածել էդ պահի մասին ավելի խորը... ու եզրակացություններ անել: Իսկ էդ պահին, երբ դեռ ոչինչ չես գիտակցում, խոսում են մենակ էմոցիաներդ: Թող լինի էդպես: Հիման՝ հիմա: Հետոն՝ հետո:
Առհասարակ, պարզ է, Յունգին սփոփել չգիտի ու հիմա էլ չի փորձում: Ձեռքը, սակայն, գնում է դեպի կրտսերը: Չի հասկանում՝ ինչու: Ու կանգ է առնում կես ճանապարհին: Ջիմինը գլուխը կախում է, աչքերը փակել է: Ամուր-ամուր: Հոգոցը դուրս է թռչում շուրթերից, իսկ ինքն ասում այն, ինչը Յունգին իր հերթին չէր սպասի: Բայց, երևի, կարելի էր սպասել: Ջիմինն էդպիսին է, Ջիմինը կարիք ունի.
- Հյոն... կարո՞ղ ես գրկել ինձ:
Թվում է՝ Յունգիի զարմացած հայացքը Ջիմինից չի կտրում ժամեր, բայց դա ընդամենը րոպե էր: Ընդամենը մեկ րոպե՝ ծանր ու թեթև անելու համար: Ընդամենը մեկ րոպե՝ հասկանալու համար Ջիմինի հոգու ծանրությունը: Բայց արդյո՞ք նա հասկանում է լիովին: Գրկելն ի՞նչ օգուտ կտա:
Նա երբեք չի գրկել: Իրեն գրկել են: Մայրն է գրկել, հայրը՝ տղամարդու նման, եղբայրը՝ եղբոր նման: Ինքը ոչ ոքի չի գրկել: Անգամ ընկերներին: Ու անգամ Ջիսուին: Ապա ինչու՞ են հիմա ձեռքերն ուղղվում դեպի այնքան նեղացած Ջիմինը: Փոքր, նեղվածությունից շատ փոքրացած Ջիմինը: Ու տաքացնում: Իվերջո, ձմեռային գետի սառնությունը ոչ մի տեղ չի կորել: Բայց նա դա չի գիտակցում: Ինչ-որ տարօրինակ զգացում է: Երևի ափսոսանք, մաքսիմում՝ զղջում:
Ու չի թաքցնում, մի քիչ էլ երևի չարախնդում է, բայց անհանգստությունը ոչ մի տեղ չի կորչում: Չարախնդում է, որովհետև.
- Ու դու ինձ փորձում ես համոզել, որ կյանքը կեղտերի հավաքածու չէ՞:
Չէ, նա սփոփել չգիտի: Ջիմինի հեկեկանքներն ուժեղանում են:
***
Ջիմինն այլևս նրա աչքերին չի նայում: Բաժանվում են լուռ: Ու միայն բաժանվող ճանապարհի մոտ Յունգին համարձակվում է բարձրաձայնել.
- Արդեն հաղթանակ է կոմֆորտ զոնայից դուրս գալը: Մնացածն ավելի հեշտ կլինի:
Յունգին միշտ մտածել է, որ ճառեր ասելու վարպետ չի: Ջիմինը կարծում է՝ երևի որովհետև նա չգիտի ճշմարտությունը, դրա համար էլ հեշտ է խոսում: Բայց ինչ-որ բան Ջիմինին ստիպում է ամբողջ գիշեր կառչել այդ խոսքերից: Պահել սրտի խորքում՝ ծածուկ-ծածուկ: Ապահով:
Ախր, գրո՛ղը տանի, ի՞նչը փոխվեց: Ջեհյոնի աչքերում Ջիմինը փոխվե՞ց: Ինչպե՞ս: Նրա առջև դեռ նույն Ջիմինն է ախր: Ընդամենը մեկ փաստ է նրա մասին ավելացել, մնացած առումներով Ջիմինը նույնն է: Ախր, իսկապես, պահարանից դուրս գալը դիմացինին ոչ մի վնաս չի տալիս... ապա ինչու՞:
***
- Երկընտրանքի մի քանի ձևեր են ուսումնասիրողներն առանձնացրել: Օրինակ՝ երկարաժամկետ, թե՞ կարճաժամկետ: Սա այն իրավիճակն է, երբ որոշում կայացնելիս մտածում ես՝ արդյո՞ք այնպիսի որոշում կայացնել, որ լավ կլինի այս պահի համար, թե՝ ապագայի: Մյուս տեսակը՝ ճշմարտություն թե կողմնապահություն: Երբ որոշում ես տվյալ հարցի շուրջ ազնիվ կամ կողմնապահ լինել տվյալ անձնավորության նկատմամբ...
Ի՞նչ էր ուզում ասել ուսուցիչը: Ասես ամեն ինչ գիտի, ասես կռահել է, ասես ուզում է փորփրել, ասես ուզում է հասցնել գագաթնակետին... Ասես... ասես այնքան խորաթափանց է:
Անտանելի է: Անտանելի է էս հիմարությունը: Ցանկություն կա ամուր փակելու ականջներն ու ոչինչ ու ոչ ոքի չլսել: Դա կլինի բոլոր հարցերի լուծումը, իսկ հետո Ջիմինն ընտրություն կանի: Կամ պահի համար, կամ՝ հետագայի: Կամ ճշմարտությունը կընտրի, կամ՝ կողմնապահությունը: Թող ոչ ոքի դա չհետաքրքրիր: Թող ոչ ոք չխառնվեն: Ասես նա պատրաստ է հավերժ լռել, ոչ ոքի առջև չբացվել, պարզապես ապրել:
Չէ՞ որ էական չի՝ սիրահարված ես քո սեռի ներկայացուցչի, թե՝ հակառակ, էական չի՝ ընդհանրապես սիրահարված ես, թե՝ չէ, դիմացինի հետ լեզու գտնելը, գրողը տանի, այնքան դժվար է, երբ ձեր տեսակետերը տարբեր են: Բորբոքվում է: Ջեհյոնն էլ թող կորչի, բոլորն էլ կորչեն, նա կարող է մենակ յոլա գնալ:
Գրիչի անկանոն ու քաոսային շարժումը շարունակվում է մինչև զանգը: Նա չի նկատում, բայց թղթի մակերեսին գրեթե սևացած խզբզանքն է, ասես պարզապես փորձել է մտքերի խառնաշփոթը թղթին փոխանցել: Ու էդպես էլ փոխանցել է. թղթի խառնաշփոթը ոչնչով չի տարբերվում մտքերի խառնաշփոթից:
Գրիչի շարժը շարունակվում է այնքան ժամանակ, մինչև որ Թեհյոնը չի կանգնեցնում նրա ձեռքը՝ բռնելով այն: Ջիմինը մոլորվում է: Թարթում է աչքերն ու ոչինչ չի հասկանում: Նկատում է Թեհյոնի անհանգիստ աչքերը: Իսկ հետո շուրջն է նայում. բոլորն ինչ-որ բանով են զբաղվում: Զանգը հնչել է: Դռների գրեթե արանքին կանգնած է Ջեհյոնն ու նույնքան անհանգիստ, ինչքան Թեհյոնը, նայում է նրան: Իսկ հայացքը նկատելուց հետո արագ հեռանում է:
Ու ինչի՞ համար է էս ամբողջ դրաման:
Թեթև տանել: Թեթև... Պետք է թեթև տանել: Մարդիկ գալու են ու գնան:
***
Դեկտեմբերը, թարսի պես, հոսում է շատ դանդաղ: Հետաքրքիր է՝ ինչու՞ է ամառն այդքան կարճանում, փոքրանում, բայց նույնքան տևող ձմեռն անծայրածիր ու անվերջանալի է թվում: Հատկապես այն ժամանակ, երբ նեղացած ես նրանից: Արևի ծվենը, որ մի կերպ դուրս է թռել ամպերի տակից, մի քիչ փորձում է տաքացնել: Լավ չի ստացվում, բայց դե փորձում է, էլի լավ է:
Գիտակցումը, որ շատ բան իրականում անել չես կարող ու հոսանքի ուղղությամբ շարժվելը հեշտացնում է կյանքը: Անկախ ամեն ինչից, երևի երեկվա Յունգիի զրույցից հետո, եթե կարելի է էդպես անվանել, մի տեսակ թեթևություն կա: Կամ էլ, երևի, անտարբերություն: Ինչ լինի, այն էլ կլինի: Սեբյոլ տատիկն ասում է՝ ամեն մարդու ճակատին ինչ գրված է, այն էլ լինում է: Այսօր նա կարրի է պատրաստելու, պետք է արագ տուն հասնել: Թող ների արտադասարանական խմբակ ունեցող Թեհյոնը:
Հեծանիվը, որ իր տեղում է կայանած, մի տեսակ չի փայլում արևից: Դե, հա, մի կերպ ամպերից փախած լույսի թելը նրան գրեթե չի դիպչում: Ոչինչ, բայց հո ձմեռը կանցնի ու այն գարնանն ու ամռանն էլի կփայլի: Ջիմինն անհամբեր է էդ առումով, Ջիմինը գարուն է ուզում ու մի քիչ շատ ամառ: Ամառը լավ բան է:
Բայց հեծանվին նստել չի հասցնում.
- Փաք Ջիմին:
Բայց հասցնում է անհանգստանալ:
Ջիսուն, սակայն, նայում է ժպիտով: Հանգիստ, հաստատուն ժպիտով.
- Բարի օր:
Ջիմինը գլխով է անումը. Ջիսուն հաստատ շատ լավ է նկատում նրա լարվածությունը, բայց ցույց չի տալիս.
- Միայն երկու բառ: Փոխանակենք ու ազատ ես, խոսք եմ տալիս, - ժպիտը չի կորչում: Ու դա, եթե անկեղծանանք, հանգստացնող է: Ու Ջիմինն էլ, երևի, հասկանում է՝ ինչ պիտի ասի: Իսկապես, երևի ամեն բան լավ է, բայց դե թեման... թեման բարձրաձայնելը դեռ մնում է Ջիմինի թույլ կողմը:
Թուլությունը, երևի, ինչպես վախերը, հաղթահարել է պետք:
Ու Ջիմինն էլ է մի թեթև ժպտում: Նրանց քայլերն ուղղվում են ճանապարհով դեպի Ջիմինենց թաղերը: Երևի դեպի Ջիսուենց խանութն ու ապա Ջիմինենց թաղը: Դեռ երկար ճանապարհ կա:
Երանի այն կրճատվի.
- Կներես, - Ջիսուն նայում է ուղիղ, առջևում տարածվող ճանապարհին, - ես անցած անգամ շատ կտրուկ սկսեցի, վախեցնելու ոչ մի միտք չեմ ունեցել: Դու լավ մարդ ես, Ջիմին-ա: Կարևորը դա է: Ու դա տեսանելի է անզեն աչքով:
Ջիմինը մի պահ կանգ է առնում, կանգ է առնում նաև հեծանիվը, որ քարշ է տալիս իր կողքին: Մնացած ոչինչ կանգ չի առնում, սիրտը գժի պես չի բաբախում: Հա, անհանգիստ է մի քիչ, բայց ոչ առաջվա պես կրծքավանդակից դուրս թռչելու չափ: Չէ, ամեն ինչ դեռևս չափի մեջ է.
- Այսինքն դա... դու... բացասակա՞ն չես տրամադրված: Դա ատելի չէ՞: Զզվելի չէ՞:
Ջիսուի ժպիտը կորչում է.
- Ինչ-որ մեկը քեզ զզվելի՞ է անվանել:
Ջիմինը ոչինչ չի պատասխանում, բայց մտքերում պտտում է բոլոր հիշողություններն ու... էդպիսի բան չի գտնում:
Ներշնչանք: Գրողի տարած ներշնչանք: Որովհետև երբ սկսում ես ուսումնասիրել ու կողքից լսում ես մարդկանց կարծիքները, որոնք չես էլ հարցրել, երբ տեսնում ես փոքրիկ հոլովակներն ու քո նմանների կողմը նետած հայացքները, սուր խոսքերը, ապա սկսում ես մտածել, որ քեզնից էլ հեռու չի, ուրեմն բոլորի ճակատագիրն է նույնը, ուրեմն քեզ էլ էդպես կվերաբերվեն: Այդ ամենի արդյունքում քո մեջ արթնանում է վախ: Թեկուզ և քեզ ոչ ոք ոչինչ չի ասել, թեկուզ չեն վիրավորել, թեկուզ սուր հայացքներ չեն նետել: Դու ուղղակի սկսում ես մտածել. բա որ իմանա՞ն: Որ իմանա հաստատ նույն կերպ կվարվեն. ատելությամբ:
Ջիմինը բացասական է շարժում գլուխը: Ջիսուն հոգոց է հանում.
- Ուրեմն էլ ի՞նչ կա: Բոլորին մի արշինով մի չափիր, Ջիմին-ա: Մարդիկ իրենց կողքին ունենում են այլ մարդկանց, որոնք կընդունեն իրենց այնպես, ինչպիսին կան: Դրա համար է մարդը մարդ:
Ջիմինը լսում է ուշադիր, լսում է հանգստանալով, լսում է, ասես հազար տարվա ծանոթներ են: Լսում է ու հերթական անգամ հիանում. մտքերը դեռ չեն փոխվել: Ջիսուն առաջվա պես գեղեցիկ է, առաջվա պես խելացի, առաջվա պես համարձակ: Ոչ թե իր՝ Փաք Ջիմինի նման:
Ջիսուն, լինելով իրեն ոչ հարազատ, անգամ փոքր ինչ հեռավոր մեկը, թևեր է տալիս:
Իսկապես որ: Երկու մարդ դրական են տրամադրված: Հարազատ և ոչ հարազատ երկու մարդ: Ու դա պրոգրես է: Ու դա թեթևացնում է: Մնացածն աստիճանաբար.
- Մենք ընկերներ չենք, Ջիմին-ա, - ու Ջիմինը առարկել չի կարող, դա էդպես է: Նրանք կիսելու բան ունեն, ու չեն կարող կիսել: Էդպես չի լինի: Կամ ամբողջը, կամ ոչինչ, - բայց ես քո դեմ ոչինչ չունեմ: Հուսամ դու էլ իմ դեմ: Չնայած դա ինձ համար ոչ տաք, ոչ սառը, - քմծիծաղով:
- Սոնբե, շնորհակալ եմ: Ու... կներես, - կներես զգացմունքներիս համար, - ես ուղղակի շոկի մեջ էի: Ու իհարկե, ես էլ քո դեմ ոչինչ չունեմ: Պարզապես, - մոլորվում է, բառերը կուլ են գնում, երբ խոսքը հասնում է Յունգի հյոնին, - ուղղակի... Յունգի...
- Ջիմին-ա, ոչ ոք չի ընտրում՝ ում սիրահարվել, իսկ ում՝ ոչ: Դա հիմար և սպոնտան պահի առաջացող զգացում է: Էնպես որ: Ճիշտ է նա իմ նախկինն է, ինչը բավականին բարձրաձայն է հնչում, - ժպիտով, - բայց դա քո զգացմունքներն են ու պարտավոր չես արդարանալու:
Ու ինչի՞ համար էր էս ամբողջ դրաման: