22
Сэүн: Харин одоо байхгүй болчихлоо... Усгүй худаг гэж байдаггүй юм ... Гэсээр Хусог руу гунигтайхан ширтвэл...
Хусог: Гэхдээ худаг бүр ундаргатай " Нэг ундарганы ус нь татархад нөгөө ундарганы ус булиглана" юмс бүхэн гарах гарцтай шүү дээ гол нь хүлээцтэй л хандах хэрэгтэй ... Гээд аргадах мэт инээмсэглэх аж...
Маргааш нь эмч Жонгүг ийг эмнэлгээс гарч болно. Харин сайн амрах хэрэгтэй гэснээр тэд яг одоо эмнэлгээс гарахдаа бэлдэнэ...
Жонгүг: Бурхан минь би бүр итгэж чадахгүй байх юм. Миний гэдсэн дотор Тэхён ах бид 2-ын хүүхэд байгаа гэхээр бүр цаанаасаа догдлоод одоо ч хамаагүй хүүхэд ээ гаргаж ирээд харчихмаар санагдаад байх юм аа... Гээд их л хөөрхөн царай гаргавал...
Жимин: Чи намайг яаж тэсч байгаа гэж бодож байна. Би ч бас яг одоо хүүхэд ээ ухаж гаргаж ирээд хармаар байна за юу... Гэвэл...
Юнги нүдээ байдгаар нь бүлтийлгээд: ПАК ЖИМИН ЧИ ЧИНЬ СОЛИОРОО ЮУ? Гэж уурсвал...
Жимин бондгос хийтэл цочоод: Би зүгээр л хүүхэд ээ хурдан хармаар байна гэсэн утгаар нь хэлсэн юм за юу... Гээд хошуугаа тээр доор унжуулан зогсоно...
Тэхён гаднаас сүр сар хийж орж ирээд: За одоо явцгаая эмнэлгийн төлбөр тооцоо бүгд болчихлоо. Гарцгаая... Гэснээ... Өө нээрээ маргааш угаасаа Бямба гариг тэгэхээр Жонгүг бид 2 манайх руу явлаа... Гэвэл...
Жимин нүдээ бүлтийлгэн юуг ч юм буруу ойлгосон бололтой: Чи арай ... Гэснээ... Жонгүг ийг амраах хэрэгтэй гэсэн шүү дээ...
Тэхён бас л нүд ам нь бүлтийж ангайгаад: Жимин аа чи ямар заваан юм аа бодоод байгаа юм бэ... Би зүгээр л Жонгүг ийг тухтай газар аваачиж амраана гэдэг утгаар нь яриж байна...
Жимин инээд алдсаар : Аан тийм байлгүй дээ. Би чамайг 3н долоо хоногийн эрч хүчээ нөхөөд Жонгүг ийг гэртээ аваачиж байгаад юу яах гэж байгаа юм байх л гэж бодлоо... Гэвэл...
Юнги Тэхён 2 зэрэг зэрэг : ПАК ЖИМИН!!? Гэж орилох нь тэр...
Жонгүг: Жирэмсэн байхад тийм зүйлийг хийж болдог хэрэг үү...
Жимин: Бололгүй дээ. Хамгийн гол нь зөөлхөн байх хэрэгтэй. Гацааж болохгүй. Юнги бид 2 намайг жирэмсэн болсноос хойш олон удаа тэр зүй--- гэж хэлж амжаагүй байтал нь Юнги амыг нь дарсаар...
Юнги: Та 2 эртхэн явж амардаа. Бид 2 бусаддаа хэлчихье... Гээд худлаа инээсээр Жимин ийг мөрөн дээгүүрээ үүрсээр гаран явав...
Тэхён: Явцгаах уу...
Жонгүг: Мхн...
Тэд Тэхён ы машинаар явсаар Тэхён ы гэрийн гадаа ирэх аж... Тэхён орсон даруйдаа л " Утсаа унтраахгүй бол гай л болно" гэсээр өөрийнхөө утсыг Жонгүг ийн утастай унтрааж орхив...
Тэхён: Маш их... Маш их санасан шүү...
Жонгүг: Би ч бас маш их санасан... Бас таныг санаад маш их өвдсөн...
Тэхён: Уучлаарай бас баярлалаа... Эргээд ирсэнд...
Гэртээ ч оролгүй үүдэндээ нялууран зогсох тэд нэг нэгнээрээ маш их дутжээ... Энэ 3 долоо хоног тэдний хувьд юутай ч зүйрлэж болмооргүй аймшигтай байсан аж... Амьсгалж буй амьсгалынхаа тоогоор нэгнийгээ үгүйлж ... Нүднийхээ цавчлах тоогоороо нэгнийгээ харуулдсан тэд одоо л бүтэн амьсгаа авахтайгаа болох шиг...
Тэхён тэсэлгүй Жонгүг ийг үнсэж орхив ... Жонгүг ч эсэргүүцэл үзүүлэлгүй хариуг нь барих аж. Тэхён уул нь өөрийгөө тэснэ гэж бодсон ч Жонгүг хажууд нь байгаа цагт хэзээ ч үгүй бололтой... Маш удаан маш халуухнаар үнсэлцэж буй тэд өөрсдөө ч мэдэлгүй хувцсаа нэг нэгээр нь тайлцгаана.
Түрхэн зуур үнсэлтээ салгахад тэд дээгүүрээ аль хэдийнээ нүцгэрсэн байх аж...
Тэхён: Тэсч чадна гэж бодсон ч чадахгүй бололтой. Гэхдээ хэрвээ чи боль гэвэл би өөрийгөө барих болно. Хэрвээ чи зөвшөөрвөл би зөөлхөн байна гэж амлъя... Гэвэл Жонгүг хариу ч үл хэлэн амьсгаадсаар үнсэх нь тэр ...
Тэд үүднээсээ холдох бодолгүй байгаа бололтой тэр байрандаа зогссоор л байх аж... Тэхён Жонгүг ийг хөлнөөс нь дээш өргөн үнссээр л... Харин Жонгүг Тэхён ы хүзүүгээр гараа оруулан хариу барина. Тэхён түүнийг үүдэнд түлхүүр түрийвч бас бус зүйл тавьдаг өөрийнх нь ташаа хэрийн өндөртэй тавиур дээр суулгасан байх бөгөөд тэр Жонгүг ийг бараг л идэж байв... Хацрыг нь хазаж хүзүү эгэм хэсгийг нь ямар амттайг нь мэдэх гэсэн мэт долоолон хааяа хааяахан сорж шимсээр Жонгүг ийг байж суух аргагүй болгоно...
Жонгүг дуу алдсаар: Ах аа би тэсэхгүй нь... Гэвэл сая нэг Тэхён түүний өмдийг мулт татан тайллаа. Өөрийнхөө өмдийг ч мөн үл ялиг шувталсаар том мунаа гаргаж ирэн доош тонгойн Жонгүг ийн гэдсэн дээр хөөрхөн гэгч нь үнсчихээд хайртынхаа жижигхэн ертөнцөд зөөлхөн нэвтрэв...
Яг энэ үеэр хаалганы хонх дугаран хэн нэгэн ирэх нь тэр... Тэд хоёул үүдэндээ том нүдэлсээр хаалга руу гаа харвал Хонхны камерт Жимин Юнги болон бусад нь зогсож байх юм гэнэ...
Тэхён Жонгүг т нэвтэрсэн хэвээр: Чшш... Тэд жоохон байж байгаад хүн гарч ирэхгүй бол явчихна. Хайрт минь зөөлхөн дугарах хэрэгтэй шүү баригдаж болохгүй... Гэж Жонгүг т л сонсогдохоор хэлчихээд Жонгүг ийг зөөлхөн өргөсөөр цааш явав...
Тэд одоо унтлагын өрөөнд байх бөгөөд өнөөх үүлэн борооны ажлаа үргэлжлүүлнэ. Тэхён Жонгүг ийг зөөлхөн хэвтүүлээд дахин нэг нэвтрэхдээ хязгаарын цэгийг нь онож орхив...
Харин үүдэнд байсан хэд: Сонин юм аа ... Яах аргагүй энд ирнэ гэсэн дээ... Гэсээр буцах гэж байтал...
Жимин: Байз энэ үнэр чинь... Гэж толгойгоо гэлжийлгэн тэдэн рүү харвал...
Жин нэг зүйл ойлгосон бололтой: Заа явъя аа. 3н долоо хоног муудалцсан юм чинь болзоонд явсан юм байлгүй ... Хэдүүлээ оройхон ирье... Гээд тэднийг чирсээр алга болов ...
Харин гэр дотор тэдний ажил ид үе дээрээ явж байх аж... Арьс цохилцох Жонгүг ийн гийнах дуу... Тэд ч үнэхээр халуухан байгаа бололтойдог...
Тэхён хүчээ улам нэмсээр Жонгүг ч эрээ цээрээ алдсаар тэд нэгэн зэрэг тавирлаа...
Жонгүг Тэхён ы дээр нуран унаад: Ядарчихлаа... Гэвэл ...
Тэхён хөлс болсон духан дээр нь үнсээд ; Одоо амардаа... Гэсээр тэд хоёул нойрмоглон нэг мэдэхэд унтаад өгчээ...
Hvye snu ahaha 😆🥺