11
Жонгүг: Хён хэрвээ та намайг хазвал Жин Хён таныг Юнги ахыг яаж зодсон тэрэн шиг зодох уу... гэж асуугаад Тэхён руу харвал...
Тэхён: Хэрвээ чамайг хүчлээгүй бол зодохгүй ээ...
Жонгүг: Тэгвэл та намайг хазчихаж болохгүй юу? Тэгвэл би үүрд таных байх болно шүү дээ... өхөөрдмөөр ийн хэлэхэд нь ...
Тэхён: Бүжинхэн минь арай эрт байна... Чи минь нялх бидний хайр шинэхэн байна ... Тиймээс жоохон л хүлээчих...
Жонгүг: Тэр үед би бас таныг хазаж болох уу...
Тэхён: Тэгэлгүй яахав...
Жижигхэн хазалтын талаар ярисан яриа ийн өндөрлөв... Тэд ч нэг их удсангүй дотуур байр луугаа буцвал Юнги Хусог 2 түр хугацаагаар өрөөгөө сольсон байх аж... Яагаад гэдгийг нь асуух шаардлагагүй байх... Мэдээж Жимин Жонгүг тай нэг өрөөнд орчихвол түүнд хэцүү шүү дээ... Бас Юнгитэй нэг өрөөнд байгаад байх хэцүү ... Энэ бүгдийг Юнги хэнээс ч илүү ойлгосон учраас Хусогтой өрөөгөө солихоор болсон юм...
Жонгүг ийг аюулд орсноос хойш 14 хоног өнгөрлөө ... Бүх зүйл бахь байдгаараа Юнги Жимин 2ын харилцаанд өөрчлөлт ороогүй харин Жонгүг Тэхён хоёр нэг нэгэндээ улам л дурлаж байсан юм... Өөрчлөгдсөн зүйл гэвэл Жонгүг ийг ах нар нь байнга хаана ч хамаагүй дагаж явдаг болсон юм.... Энэ нь нэг бодлын төвөгтэй ч юм шиг нэг бодлын гоё ч юм шиг...
Жонгүг сургуулийн хашаанд зураг зуран тухтай нь аргагүй инээмсэглэн сууна... Тэр яг одоо ганцаараа байна...
Жонгүг зурсан зургаа харан инээмсэглэн суух бол түүнийг түрүүнээс хойш ажиглаж байсан нэгэн түүнд ойртон ирлээ...
@: Сайхан зурсан байна...
Жонгүг ард нь гэнэт гарсан дуунд цочин эргэж хараад л харандаагаа унагаж орхив...
У Сэүн...
Сэүн: Яасан... Гээд их л ёжлонгуй инээн Жонгүг т ойртох гэвэл Жонгүг чичирч салгалсаар босон ....
Жонгүг: Битгий ойрт... Гэж чичирсэн ч гайгүй чангахан дуугаран ийн хэлвэл...
Сэүн гэнэт чанга чанга инээн улам л ойртон гарнаас нь татаж өөртөө наагаад : Чамайг хамгаалаад байдаг ах нар чинь хааччихсан юм...Жонгүг түр ч болов ганцаараа байх гэсэн хүсэлдээ автан ах нараасаа бултан энд ирж зураг зурж байгаа билээ... Жонгүг бараг л өмдөндөө дусаах шахан зогсоно...
Сэүн: Ааахх... Жонгүг аа чи надаас яагаад ингэтлээ их айгаад байдаг юм... Зүгээр л надтай нэг таашаалтай шөнийг өнгөрөөхөд л бүх асуудал шийдэгдэх байхад ... Чи дэндүү тэнэг гэдэг ээ мэдэх үү... Гээд үнсэхээр ойртвол Жонгүг тийчигнэн амаа жимийн эсэргүүцэж гарав...
Гэнэт л хаа нэгтээгээс : Бузар гараа яг одоо ав... Дарангуйллын фермоноо цацруулсаар Ким Тэхён нэг гартаа гадилтай сүү баричихсан тэднийг чиглээд ирж байх нь тэр...
Сэүн ч уруулнаасаа мушийлтаа салгалгүй Жонгүг ийг зүгээр л тавичихав... Тэр зүгээр тавиад явуулах хүн мөн билүү... Ямар учраас ингэж хорон мушилзаад байгаа юм бол... Жонгүг ч Сэүн ээс мултарсан даа үнэхээрийн баярлаж шууд л Тэхён руу гүйн энгэрт нь наалдлаа ...
Тэхён: Зүгээр үү... гэвэл Жонгүг бүлтэлзсээр толгой сэгсрэнэ...
Сэүн: Ким Тэхён дээд зэрэглэлийн альфа... Киаххх Жон Жонгүг чамайг эдлэх яагаад ийм хэцүү юм бол... Зүгээр л чамайг хазах ёстой байсан юм болов уу... Гээд тэдэн рүү харвал Жонгүг тэр дороо л уйлчихав...
Тэхён: Чамд яасан ч тийм боломж олдохгүй ойлгосон уу... Би чамд тийм боломж олгохгүй... Муу хүний ад хөхүүрийн бүлээс минь ... Бараг л архиран дарангуйллын фермоноо улам бүр цацруулсаар уурлавал ...
Сэүн: Би уул нь нэг л шөнийг хүсэж байсан юмсан... Гэхдээ одоо яадаг билээ Жон Жонгүг ийг бүхлээр нь хүсээд эхэлчихлээ... Аан би хэлээгүй билүү... Хүссэн л бол авдаг гэдэгээ ... Гэж хэлэн бас л дарангуйллын фермоноо ялгаруулан уурсав...
Сэүний хувьд альфа мөн ч Ким Тэхёныг хэзээ ч гүйцэхгүй... Харин энэ их фермоны дунд Жонгүг л хэцүүдэж байсан юм...
Тэхён гэнэт л Жонгүг ийг санан... Хүзүүндээ зүүсэн алчуураа маск болгон зүүлгэж өгөөд...
Тэхён: Хараал идсэн наад сульдаа фермоноо ялгаруулахаа боль ... Чиний онцгой үнэр чинь угаадас нойлын өмхий үнэр байсан хэрэг үү... Хахахахаха... Тэгчихээд бас хамгийн тансаг үнэртэй нэгэн ийг шунах санаатай... Новшоо ийм үг мэдэхгүй юу... Шунал ихэдвэл шулам болно...Сэжгийн юм... Бөөлжмөөр юм... Ийм балиар үнэртэй новш түүнд минь хүрсэн гэж бодохо-... Үгийг нь таслан хорон үгэнд нь идэгдсэн Сэүн гар далайн Тэхёныг ирж цохих гэж оролдохдоо түүний бяцхан залууг цохичихлоо... Жонгүг Тэхёны урдуур орон үнэхээр хүчтэй цохилтонд өртөн газар пид хийн унах нь тэр ...
Сэүн: Чи харин арчаагүй юм... Бяцхан залуу чинь ганц цохилт даалгүй уначихлаа... Аваад явдаа... Гээд их л ёжлон цааш шүгэлдсээр алга болов...
Тэхён: Жонгүг яаж байгаа юм ... Яагаад урдуур орж байгаа юм... Гээд уурлан бараг л хашхирвал Жонгүг айдас өвдөлт хоёроо дийлэлгүй ухаан алдаж орхив...
Тэхён сандчин: Гүг аа... Жонгүг аа ... Гээд чанга чанга хашхирсаар өргөн сургуулийн эмч рүү хар хурдаараа гүйх нь тэр ...
Замд нь таарсан хүмүүс гайхах ч тоосонгүй...
Эмч дээр орж ирээд Жонгүг ийг хэвтүүлэн үзлэг хийлгэвэл... Жоохон цочирдсон төдий байна тайвшруулаад л болоо гэж хэлээд дусал залгаад гараад явчихав ... Бангтан ч үүнийг нь сонссон бололтой гүйхээрээ нэг орж ирцгээхэд ...
Жимин Тэхён ыг эмчийн өрөөнөөс дагуулж гарж ирэн: Би чамд хэлсэн ... Хамгаалж чадахгүй юм бол битгий дагуулж яв гэж хангалттай сануулсан... Тийм байхад дахиад тэр аюулд орчихлоо... Бүр болоогүй айж цочирдсондоо ухаан алдаад уначихлаа... Хамгаалж чадахгүй юм боль... Сал... коридороор дүүрэн ийн хашхичихад ...
Тэхён сал гэх үгэнд нь уурсан : Юу гэнээ... Сал гэсэн үү...
Жимин: Тиймээ сал гэж байна ... Чамгүйгээр тэр болоод л байсан болох ч болно... Гэвэл...
Тэхён: Чи юу мэддэг юм ... Юу мэддэг юм гэж байна ... Гээд Жиминийг заамдан тэр хоёр коридорт зодолдож эхлэв... Хоёулаа хамаг л дарангуйллын фермоноо ялгаруулан нүд нь улайн судас нь товойн дээр дээрээ гаралцан нүүр нүдгүй нэгнийгээ балбах аж ... Гагцхүү тэднийг салгах гэж оролдсон хэн бүхэн хоморгонд нь өртөж юу ч үгүй нүдүүлэхээ л мэдэж байлаа ... Хоёр хүчирхэг альфа зодолдож байхад тэдэнтэй эн тэнцүү хүчирхэг альфа нараас өөр хэн дундуур нь орж зүрхлэх билээ...
Намжүүн: Ким Тэхён .... Гээд их л чанга хашхирвал тэд тоосонгүй...
Юнги тэсэлгүй дундуур нь орон Жиминийг татаж аван арай гэж л тэднийг салгах аж ...
Жин эмчийн өрөөнөөс ууртай гарч ирэн: Юу болоод байгаа юм... Яагаад жоохон хүүхдүүд шиг зодолдоод байгаа юм...
Юнги: Ким Тэхён тэнэг новшоо ... Наад уур омгоо татаж явахад яадаг юм ... Харин Пак Жимин чи хэзээ болтол Жон Жонгүг ийн асуудалд хошуу дүрж хөндлөнгөөс оролцохоо болих гээд байгаа юм...
Жимин уурсан Юнги рүү харан: Хараал идсэн та намайг хазаагүй бол ийм зүйл болохгүй байсан юм... Миний бодох хугацаа энэ хүрээд дуусч байна... Би Жон Жонгүг ийг хайрлахаа болихгүй ... Хараал идсэн тань шиг эргүү новшийг хэзээ ч хайрлахгүй... Харин Ким Тэхён чи... Хамгаалж чадахгүй юм бол хайртай юм шиг жүжиглэхээ боль...гээд хаашаа ч юм бэ уурлан явах бол Юнги түүний араас нэрийг нь дуудсаар даган алга боллоо...
Жонгүг сэргэсэн бололтой дуслаа чирсээр гарч ирээд балмагдаж орхив... Ким Тэхён ы нүүр ам цус болоод уруул нь сэтрээд гарных нь үе нь шалбараад хөмсөг нь мөн адил сэтрэн хацран дээр нь жижиг зүсэлт шиг зүйл үүссэн байх нь тэр...
Жонгүг сандчин: Хён... Гээд Тэхён дээр гүйж очин хацранд нь хүрж үзээд ... Та яачихсан юм... Гэвэл ...
Тэхён худлаа инээн : Жиминтэй үл ойлголцоод л... болгоомжлонгуй ийн хэлвэл...
Жонгүг: Танаас цус гараад байна... Жонгүг уйлж орхив...
Тэхён балмагдан: Хө... Хөөе яагаад уйлаад байгаа юм бэ би зүгээр шүү дээ...
Жонгүг: Би гомдолтой байна за юу... Ийиии хүн цохиулахаас хамгаалаад урдуур нь орж өгж байхад өөрөө хүнтэй зодолдоод бэртчихсэн байх юм... Ийиии... Ингээд хоёулаа адилхан хавдартай нүүртэй болчихлоошд... Ийиии ... Гээд үнэнч юм шиг худлаа ч юм шиг гоншгонон уйлхад нь тэд ийм нөхцөлд ч хүүхдээрээ байх түүнийг бүр гайхаж орхив...
Энд уйлаан майлаан болж байхад...
Юнги: Пак Жимин... Яг одоо наанаа зогс ...
Жимин уурлан эргэж хараад: Гайтай новшоо яах гээд байгаа юм... Гэж уурлавал Юнги шууд л түүнийг үнсчихэв ...
Жимин нүдээ томруулан бантан юу хийхээ мэдэхгүй зогсвол Юнги уруулаа салгаад : Чи одоо ч над дээр ирэхгүй хэвээрээ юу ... Ийн асуухад нь Жимин өөрийн мэдэлгүй улайж орхив...
Жимин: Би түрүүн-... Яриаг нь таслаад дахиад л үнсэлт...
Жимин: Заа даа Заа...Би хамаг мэдрэмжээ үгүйсгээд тань дээр нэг очоод үзье болсон уу ...
Юнги ч бахархалтай нь аргагүй инээмсэглээд : Будааны боовоо одоо явж наад шалбархайг чинь цэвэрлье...
🍒💜