Таслалын Учир [COMPLETED]

Бид хоёр гэр лүүгээ чимээгүй харьцгаасан бол, Ноён Ли-д тайвшруулах тариа тарих хэрэг гарсан юм...

- Уучлаарай, - Тао аяархан хэлэх нь тэр. - Бодоогүй л...

- Тао минь, толгойн доторх зүйл чинь ийм юманд л ашиглагддаг юм шүү дээ.

Сэүн аль хэдийнээ гэртээ ирчихсэн байлаа.

Түүгээр ч барах уу, тэр бид хоёрыг гэрийн үүдэнд хүлээж байсан.

Бүр дэлгэрэнгүй яривал, өрөөний минь үүдэнд сандал тавиад суучихсан байв.

- Би орох хэрэгтэй байна, - түүний өмнө зогслоо.

- Эхлээд ярилцацгаая, - дээрээс доош харцаа гүйлгэсээр хэлнэ.

- Тэнэг новш, - Тао үрчийсээр өрөөндөө орох нь тэр.

- Амаа татаад, хаашаа ч юм хэдэн өдөр алга бол! - Сэүн түүн рүү үхлийн харц шидэх үед, Тао өрөөндөө орохоосоо өмнө "Мөрөөдцийн, илжиг чинь" утгатай зүйл хэлчхээд хаалгаа хаалгаа чангаар хаачхав.

- Би өөрийнхөө өрөөнд орччихож болох уу?

- Чи бүгдийг нь буруу ойлгочихсон!

- Хамаагүй ээ.

- Соин намайг номын нээлттэй болохыг мэдээд аав ээжтэй зууралдчихсан! Тэр гурав хамтдаа ирсэн.

- Надад хамаагүй.

- Тэр гурав хамтдаа ирсэнд нь би өөрөө ч гайхсан!

- Сайхан өнгөрсөн гэж найдъя.

- Юу ч сайхан байгаагүй! Жимин, - бэлхүүсэн дээр минь гараа тавина. - сонсооч, би...

Надад хүрэх боломжийг нь хязгаарлана, арагш алхлаа.

- Бурхан минь, би Тао та хоёрыг ирнэ гэж бодоогүй бас...

- Бид хоёр түүнийг чинь ойлгочихсон.

- Энэ нь намайг баярлаагүй гэсэн үг биш! Тэнд, танихгүй хүмүүсийн дунд ойр дотнын минь хүмүүс байгаасай гэж хүссэн!

- Тэд тэнд байсан.

- Би чиний тухай ярьж байна! Тийм ээ, Таог хүртэл хармаар байсан!

- Хэрэггүй ээ, Сэүн...

- Үнэн шүү дээ! Соин, хатагтай У, миний төрсөн эцэг ч миний баярыг чимээгүй! Та хоёрыг үлдээсэй гэж хүссэн...

- Би чамайг сонсчихлоо, одоо өрөө лүүгээ орж болох уу?

- Үнэн шүү, Жимин! Чиний харсан зүйл чинь юу ч биш! Тэр зүгээр л номын нээлтэд маань баяр хүргээд тэвэрсэн юм! Би ямар аав ээж хажууд байхад Соиныг...

- Мэдээж үгүй. Хаалганаас холд.

- Жимин.

- Би - зүгээр л гэрээт эхнэр чинь. Тао - миний дүү. Бид - чиний гэр бүл биш, өөрсдөө ч үүнийгээ мэдэж байгаа. Яг үнэндээ эргэлзэх зүйл байсан ч... одоо бол байхгүй ээ. Тийм болохоор, чи надад юу ч тайлбарлах ёсгүй ээ.

- Ёстой! Чамд тайлбарлахын тулд зөв үгээ олж чадахгүй байгаагаас тархи минь задрах нь! Би та хоёрт үнэхээр их талархаж байна...Чамд! Ирсэнд чинь баярлаж байна.

- Уучлаарай, дуудаагүй байхад нь гүйгээд оччихлоо.

- Би... Би үнэхээр та хоёрыг дуудаагүй нь үнэн л дээ. Та хоёрт сонирхолгүй байна гэж бодсон юм. - тэр ичингүйрэн харцаа буруулна. - Ер нь ямар номын нээлт байж болох гэж, хэдхэн хоногийн өмнө чи эмнэлгээс... Зүгээр л ном шүү дээ, ямар хорт хавдрын эм бүтээчихсэн биш. Хэвлэлийн газар биш л бол, би ийм нээлт хийх хүн биш ээ. Ийм их анхаарал шаардагдах зүйл биш.

- Хэрэггүй л хэлж байна даа... Миний бодлоор үнэхээр чухал зүйл. Надад өөр таньдаг зохиолч байхгүй. Тийм болохоор өөрийнхөө номыг гартаа барьж үзэх ямар байдгийг ч мэдэхгүй.

- Хэрвээ би чамайг урьсан бол чи ирэх байсан уу? - толгойгоо өргөв.

- Би уриагүй байхад чинь ч очсон.

- Би чамайг хүсэхгүй байх гэж бодсон. Уучлаарай...

Бид хоёр хоёулаа дуугүй болцгоосон юм.

- Дуудаагүйд л буруутай! - Сэүн бодож байснаа яриагаа үргэлжлүүлнэ. - Бусад зүйлс зүгээр л... Соин бас... Бүх зүйл тийм биш!

- Бусад нь - миний хэрэг биш.

- Чинийх! - Сэүн сандалнаасаа бослоо. - Би чиний нөхөр.

- Гэрээт.

- Өчигдрөөс хойш - үгүй.

- Өчигдрийн болсон зүйл юу ч өөрчлөөгүй. - эрүүгээ өргөлөө.

Тэр хэлэх үгээ ололгүй байрандаа гацчихав.

- Бид хоёр... Одооноос нөгөө... - гараараа агаарт тойрог зурж эхлэх нь тэр.

Энэ бүхэн гэрийн хонх дуугарахад өндөрлөсөн юм.

Жунин үүдэнд зогсож байлаа.

- Бүгдээрээ сайн уу! - орж ирээд шууд л чанга дуугаар орилно. - Та хоёрын царай яагаад ийм "баяртай" байгаа юм? - эхлээд над руу, дараа нь таг уурлачихсан Сэүн рүү харав. - Хайртууд хэрэлдээд байгаа юм уу даа? - залуу инээд алдана.

- Юу хэрэгтэй юм? - Сэүн бүдүүлгээр шууд л асууна.

- Төрсөн ах минь ингэж мэндлэх гэж дээ, - Жунин яг л өндөр зэрэглэлийн жүжигчин мэт нүдээ эргэлдүүлнэ. - Би Жиминыг авахаар ирлээ.

- Юу?

- Хоёулаа дэлгүүр хэснэ гэж тохиролцсон биз дээ? Хэн нэгэн надад бикини шоу амласан юмсан. - Тэр босго даваад, миний кетуудыг авлаа. - Ойрын хоёр цаг би бүхэлдээ чиний мэдэлд!

- Тэр чамтай хаашаа ч явахгүй. - Сэүн бугуйгаас минь чанга татна.

- Яагаад?

- Хоёулаа ярьж дуусаагүй байна.

- Миний бодлоор бүгд ойлгомжтой байна, - кедээ Жунинаас аваад, өмсөж эхэллээ.

- Үгүй ээ, - Сэүн сүрдүүлж буй мэт дүү рүүгээ харах нь тэр.

- Хоёулаа том хүмүүс байна даа, охины төлөө зодолдохгүй биз дээ? - Жунин инээд алдана. - Тэр өөрөө сонгочихно. За тэгэхээр Жимин, ойрын хэдэн цагийг хэнтэй нь өнгөрүүлмээр байна?

- Мэдээж чамтайгаа. - Жунин руу инээмсэглээд, Сэүний гарнаас бугуйгаа эрс татчихлаа.

- Мэдээж? - Сэүн гайхсаар ард үлдэв.

- Хамт явъя! - Тао өрөөнөөсөө үсрэх нь холгүй гарч ирлээ. - Авах зүйл бас байна.

- Хөөе би яах юм?! - Сэүн дургүйгээ илэрхийлж доороо хөлөөрөө дэвслээ.

- Харин чи гэртээ үлдээд, хийсэн бүх алдаагаа ухаантай хүн шиг тунгаан бод. - гарахаасаа өмнө хэлээд амжлаа.

- Ү-ү-ү, үймүүлээд амжчихсан хэрэг үү? - Жунин Сэүнийг албаар өднө. - Бод-бод, тэр хооронд чинь би охин зугаацуулж байя.

- Бас намайг! - Тао орилов.

- Чамайг ч гэсэн, нусан буу минь. - Жунин санал нийлсээр, толгой дохино.

- Би нусан буу биш!

- За тийм ээ, тийм, алив гаръя, - Таог орц руу гаргана. - Чи чинь бүр дүүрчихсэн тэнэг юм байна шд, Сэүн минь. - гарахаасаа өмнө ахыгаа шоолж инээсээр, түүнийг гэрт нь үлдээгээд гарлаа.

🦋 2020. 07. 06. - 16:31 PM 🦋