METANOİA...... JİKOOK

İşte o gün gelmişti. Jimin aynanın karşısına geçip aylardır hasretiyle kavrulduğu beden için özenle hazırlandı. Kendisine son kes çeki düzen verip odadan çıktı. O Taenin odasının önünde durup kapıyı tıklattı. Tae kısık sesle

"Gel minik kedi ben hazırım."

Jimin kapıyı açıp odaya geçti.

Tae Jimini görünce sırıttı ve kıkırdayarak

"Aahh Jimin neden bu kadar güzelsin?. Sen bir meleksin. Aman tanrım yardım et kkk. Eee kedicik hazırmısın canavarına kovuşmaya?"

Jimin yüzüne muzip bir gülümseme kondurarak fısıltıyla

"Evet hazırım. Ama bana diyorsun da sen daha harikasın. Sanki bir yunan tanrısısın kardeşim. Peki sen hazırmısın Hopeni affetmeğe?"
Tae sustu. Hala kalbinde bir acı vardı. Ama Jimine söz vermişti. Affedecekti Hopeni. Hem Jimin her defa unutduğunu söylüyordu. Taeyse sevdiğine şans vermek istiyordu. Tae mırıltıyla.

"Evet deneyeceğim canım kardeşim. Ama bir şeyi unutma. Bizi kimse ayıramaz. Ölüm bile. Ölene kadar seninleyim."

Jimin o an sarıldı can arkadaşına bir şey söylemedi.

Jimin Taeyle Kookun doğum günü partisine giderken, içinde korku ve heyecan vardı.

'Ya Kook onu kabul etmezse?. Ya ona yaşatdıkları yüzünden ondan nefret ederse?.'

Jimin düşünmeden edemiyordu. Parti düzenlenen mekana vardıklarında , Jimin bir az duraksadı. İçindeki korkuyu yenemiyordu. Tae ona bakıp kısık sesle.

"Kardeşim iyimisin her şey iyi olucaktır. Endişelenme ne olur. "

Jimin sakince kafasını salladı. Sonra derinden nefes aldı. Onlar içeriye geçib etrafa bakarken, Taenin gözleri solgun yanaklarla,nemli gözlerle masada mahvolmuş pastaya bakan Hopeye takıldı. Jiminse gözleriyle Kooku arıyordu. Ama Kook hiçbir yerde yoktu maalesef. Tae ve Jimini gören Jin bir anda sesli bir şekilde bağırmaya başladı.

"Aman allahım Hope! Onlar yaşıyor."

Hope anlamaz bakışlarla Jine bakarken Jinin gözlerinin kapıda takılı kaldığını fark etti.
O an Joon Yoongi Jin bakan tatafa baktılar. Hepsi şoktaydı. Tae ve Jimin yaşıyordular. Şuan kanlı canlı karşılarındaydılar. Hemde bu gün Kookun doğum gününde. Hope onlara yaklaştı. Ve kısık sesle.

"Ta..ee bu se...nn...sin de...ğil...mi?. Se..n yaş...ıyy...orr...sun. Hıçk."

Tae Hopeye baktı. Sakince yaklaştı ve dokundu o solgun yanaklara. Parmak uçlarıyla sildi sevdiğinin yanaklarından süzülenleri. Sonra kısık sesle.

"Evet sevdiğim benim. Seni özledim bebeğim seni seviyorum."

Hope o an sarıldı sevdiği adama. Onların ölüm haberini aldıkları günden artık 6 ay geçmişti. İnanmadı Hope inanamadı. Tae sarıldı sarmaladı sevdiği adamı. Jin Joon Yoongi sadece şokta bakarken Jimin ağlıyordu. Kardeşi sevdiğine kovuşmuştu. Jimin kısık sesle

"Hope Kook nerede? O neden burada değil?."

Hope Jiminin güzel sesini duyduğu an Taeden ayrılıp Jimine baktı. Sonra sarıldı bu minik adama. Hope öyle sarılmıştıki, her kes şoktaydı. Hope ağlayarak.

"Ji...min. Beni affet. Piş...ma...nnn...ım.
Ne ol...urr. Bu all...çakkk ad....aaa...mı. afff....ettt. Yal...var...ırı....yorrr...ummm."

Jimin gülümsedi sarıldı bu zavallıya. Biliyordu. Hope pişmandı. Sonra kısık sesle.

"Ben seni affetdim. Sen kardeşimi üzme başka bir şey istemiyorum. Ama Kook nerede? Neden burada değil?"

Yoongi sakince.

"O evdedir Jimin. Git ne olur sevdiğin adama git. O seni çok seviyor."

Jin yaşlı gözlerle.

"Minik adam Kook kendi canına kıymak istedi. Öldürmek istedi. Sensiz o bir ölüden farksızdır. Bizi affet."

O an Joon Jine sarıldı ve sakince.

"Evet Jimin affet bizi. Biz sadece konuşuyorduk. Eşşeklik etdik. Kooka git ne olur"

Jimin Taeye baktı. Tae sakince.

"Git artık minik kedi. Sevdiğin evinizdedir. Onun sana ihtiyacı var. Sen ona su kadar nefes kadar lazımsın. Onu bekletme."

Jimin sadece kafasını sallayıp mekanı terk etdi. Koşarak evlerine doğru gitmeye başladı.

🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙

Her kese teşekkür ederim bu aşk hikayesinde yanımda olduğunuz, kitabımı okuduğunuz için.

🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓

ELA DENİZİM seni seviyorum iyiki varsın sen benim meleğimsin. Her şey için teşekkür ederim.