BU OLAMAZ!...33
Yoongi Joon ve Jin şokta bu haberi izlerken Kook ve Hopeden habersizdiler. Kook duyduğu isimlerden dolayı sadece boş boş ekrana bakıyordu. Donmuştu o an. Hiç bir şey hissetmiyordu. Kook bir an dizlerindeki gücün kabolduğunu anladı. O an bu canavar sadece dizleri üzerine çöktü. Jin hemen Kookun yanına gelip ona sarıldı. Dolmuş gözlerle Kooka bakarak kısılmış sesle.
"Kook iyimisin. Kendini kaybetme. Belkide bir yalnışlık vardır. Bir az bekle öğrenmeye çalışırız biz olurmu?"
O bu söylediği sözlere kendisi bile inanmaya güçlük çekerken Kook inanırmıydı? Sanmıyordum. Ama Jin Kooku nasıl teselli edeceğini bilmiyordu. Kook sadece boş boş Tv ekranına bakıyor hiç kıpırdamıyordu. Yaşlar süzülmeye başladı yanaklarından.
Hope ağlıyordu. Sanki içinde bir boşluk yaranmıştı. Sevdiği adam daha dün buradaydı. Ama şimdi yoktu artık. Hopenin o an boğazından çıkan hıçkırıkları odada yankılanmaya başladı. O an Taenin bir daha dönmeyeceğini anladı. O hıçkırarak
"Bu o...laaa....maa...aaaz. De....ğilll.....miiii. Jooo.....nnnn söy....leeee. nol...uuurrr....suuunnn. hıçk"
Joon sadece bu 2 adamın çöküşünü izliyordu. Arkadaşları adeta mahvoluyordu. Kook bir anda boğazında çıkan acılı sesle haykırarak
"OLAMAZ! BU DOĞRU DEĞİL! NE OLUR!.
Ne olduğunu söyleyin. Ölmemişlerdir. Değil mi Jin. Bu sadece bir rüyadır. Şimdi gözlerimi kapatıcam sonra açıcam. Uyannıcam Jimin sarı civcivim burada olucak. Yanımda dayanıcak Bana kızıcak. *Sana nefret ediyorum Kook* söyleyecek.
"HAYIR OLAMAZ! Jİ...Mİ....NNN HIÇK."
Kookun haykırışları odanın içinde yankılanıyordu. Ağlıyordu bu canavar. Canı yanıyordu. Hemde o kadar yanıyorduki onun Jimini, sevdiği artık yoktu. Onu burakıp gitmişti. Hemde son kez ona tokat atarak, ona nefret ederek gitmişti. Kook o an anladı. Jiminsiz artık yaşamağın anlamı yoktu. Jimin o bebek kokulu melek artık yoktu. Yaşlar süzülmeye başladı yine o ruhsuz yanaklarından. Kook göz yaşlarını durduramıyordu. Delirmişti sadece. O mırıltılı sesle tek bir şeyi söylüyordu.
"Hayır olamaz. Bu doğru değil"
Kook o an kendinden nefret etdi. Keşki ona söyleseydi onu nasıl sevdiğini. Onun arkasından gitseydi. Durdursaydı. Gitme seni seviyorum söyleseydi. Şimdi bebeği yaşıyor olucaktı. Ama artık herşey bitmişti. Jimin yoktu. O bir daha geriye dönmeyecekti hiç bir zaman. Kookun bacaklarında güç kalmamıştı. Vücudu titriyor, elleri esiyordu. Bu her kesi yakan adam, şimdi bir çocuk gibi sadece ağlıyordu. O hiç babası ve annesi öldüğünde bu kadar ağlamamıştı. Bu kadar canı yanmamıştı. Ama şimdi Kook nefessiz kalmıştı. Joon ve Jin bir şeyler öğrenmek için gitmiştiler. Bir şeyler öğrenmeleri lazımdı. Yoongise bu iki delirmiş arkadaşlarıyla kalması gerekiyordu. Arkadaşları artık yaşamıyordu sanki. Hope kırık sesle
"Yoongi bu doğrumu? Sevdiğim o insan yok artık öylemi? O bir daha gelmeyecek. Beni sevmeyecek. Bana sarılmayacak. Be..n bu..naa day...annn...aaaa..maaamm. Hıçk."
Hopenin kurumuş yanaklarında yeni izler açılmaya başladı. Yine hıçkırarak ağlıyordu. Yoongi sadece sarılıyordu bu titreyen vücuda. Diyecek bir söz bulamıyordu maalesef.
Kook Yoongiye bakıp boğuk sesle.
"Yoongi.. Onlar ölmüşse hepsi benim suçum. Ben yaptım. Ben etdim. Onları ben öldürdüm. Benn.....be...nnn. Lanet olsun. Ben pislik herifin tekiyim. Yapmadım! Sevdiğim adama sahip çıkmadım. Ben piçç herifin tekiyim."
Bu kelimeleri söylerken Kook bileklerini masaya o kadar vurmuştuki bileklerinde kan toplamış, artık kanamaya başlamıştı bilekleri. Yoongi Kookun yanına gelerek onun bileklerinden tutup durdurdu. Dayanamıyordu arkadaşlarının bu haline. Yaşlar süzüldü yanaklarından. Kısık sesle sadece bir söz söyleye bilmişti.
"İnşallah yaşıyorlardır. Ölmemişlerdir. Ne olur sakin olun. Jin ve Joonu bekleyelim."
Çektikleri acı yüzünden küçülen bu 2 adam Yoongiye baktılar. Onunda nasıl mahvolduğunu görüyordular. Sustular. Sadece gözlerindeki yaşları saklayamadılar. O an odaya adeta ölüm sessizliği çökmüştü.
Jin ve Joon gelmiştiler. Kapıda karşılaşıp içeri girmek için kendilerinde güç toplamalıydılar. Joonun babası polisti. Jinin babasıysa tren istasyonunun müdürüydü. Bu çocuklar ikiside aynı haberle gelmiştiler. Ama bu haberi iki yaşayan ölüye nasıl söylecektiler ki. Kendileride bilmiyordular maalesef. Jin Joona bakarak gözlerinden süzülenleri silerek elini uzatdı ve sevdiğinin elinden tutarak eve doğru yürümeye başladılar.
🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙
Her kese teşekkür ederim bu aşk hikayesinde yanımda olduğunuz, kitabımı okuduğunuz için.
🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓
ELA DENİZİM seni seviyorum iyiki varsın sen benim meleğimsin. Her şey için teşekkür ederim.