METANOİA...... JİKOOK

Jin Kook ve Hopeye bakarak acı dolu kısık sesiyle.

"Dün gece onlar biletlerden birini iade edip yenisini almışlar. Onlar o trene binmişler. İstasyonda bazıları onları trene binerken görmüş bile. Onları tarif etdiler maalesef."

Joonsa sadece boğuk sesle

"Babama sordum bana söylediki

**Oğlum arkadaşların trene binmişlerse onların cesetleri bile yok. Trem büsbütün yanıp kül olmuş.**

Biliyorum çok yanıyor canınız ama başka bir şey öğrenemedim. Çok üzgünüm."

Her şey doğruydu. Jimin ve Tae artık yoktu. Onlar artık bir ölü bile değildiler. Ne bir mezarları vardı, nede cesetleri yoktu bu zavallıların.

O an Hopenin hıçkırarak ağlayışı, Kookun yere çökerek canlar yakan haykırışı mahvetmişti arkadaşlarını. Hiç bir şey yapamıyordular.

Zaman geçiyordu. 1 hafta geçmişti. Hopenin gözyaşları durmuyordu. Sadece ağlıyordu. Kooksa birşey söylemiyor, Jiminin kıyafetlerine sarılarak uyuyordu. O vanilya kokusunu içine çekiyordu. Bu minik civcivin gömleğini her kokladığında, bu canavarın yaşlar firar ediyordu yanaklarından.

Joon ve Jin her gün araştırıyordular. Ama maalesef bir iz bulamıyordular. Yoktular hiçbir yerde. Kook sadece deliriyordu. Arkadaşları her zaman yanında olsalarda, acısını dindiremiyordular. Hiç birşey yapamıyordular. Ellerinden bir şey gelmiyordu. Bu acıyla kendileri baş etmeliydiler.

Kook karanlıkta gözlerini yere dikmiş yürüyordu. O bu yolun nereye gideceğini bilmiyordu. Aslında hiç merak bile etmiyordu yürüyordu işte. Yaşlar süzülüyordu buz kesmiş yanaklarından. Kook kaç saat yürüdüğünden habersizdi maalesef. Kookun canı çok acıyordu. Kafasını kaldırıp baktığında, anladıki yeniden oraya gelmiş.

Park Jimin anısına

Kim Taehyung anısına

Ayakları yine onu oraya getirmişti. Jimin ve Taenin anısına yapılan çiçeklerle dolu o mekandaydı yine. O hissiz ve duygusuz halde o yere yaklaştı. Kook dizleri üstde çökerek resmine baktı miniğinin. Neden o yaşıyordu. Minik civciviyse yoktu artık. Bu küçük adamın bir mezarı bile yoktu. Kook o an sadece ölmek istiyordu. Yaşlı gözleri, ruhsuz hali, solgun yanakları buna anlatıyordu. Kookun canı son hissine kadar yanıyor, acıyordu. O an Kook derin bir iç çekmişti. O bu iki arkadaşın resimlerine bakıyordu. Jimin artık yoktu. Neden bu acı... Neden gitmişti. Onu bırakmıştı hemde sonsuza kadar gitmişti. Kookun bütün vücudu ruhu o gece ölmüştü. Göz yaşları durmadan süzülüyordu yanaklarından. Jimin her zaman onun yanındaydı. Jiminle tanıştıklarında sadece 11 yaşındaydı. Sevmişti Kook Jimini. Evet Kook Jiminin canını çok yakmıştı. Ama Jimin her zaman onun yanındaydı. Onu burakmazdı hiç bir zaman. Ama şimdi yoktu. Bu vanilya kokulu sarı civciv yoktu artık. Kook artık yalnızdı. Jiminin sesi Kookun kulaklarında yankılandı.

****"Sen canavarsın Kook...."

"Senden nefret ediyorum JeonJungKook"....

"Artık senin sürtüğün olmak istemiyorum"****

O an Kook bir az daha sindi kendine. Biraz daha küçüldü bu aciz adam. Canı öyle yanıyorduki sanki nefes alsa ölecekmiş gibi oluyordu. Bir az geçti. Kook sakin olmaya çalışırken Jiminin gülüşünü hatırladı. Jimin her zaman gülerdi. Kook her defa Jiminin gülüşüne hayran oluyordu. Annesinin babasının üzülmesini istemezdi bu minik adam. O yüzden her zaman gülerdi, her zaman neşeliydi. Kookun babası bile Jimini çok seviyordu. Kook çocuk olduklarında Jiminin gülüşünü her zaman görürdü. Hayranlıkla bakardı. Ama her şey Kookun 17 yaş gününden sonra bitdi. Kook o geceden sonra Jimini hiç güldüğünü görmedi. Jimin onla olurken hiçbir zaman gülmedi. Kook o an anladı. Jiminin gülüşünü o almıştı elinden. Keşke yaşasaydı. Arkadaşlarına gülseydi. Kook razıydı. Yine ona nefret etdiğini söyleseydi. Kook her şeye razıydı.

Kook hıçkırarak baktı o mekana. O solgun resimlere. Sadece 2 hafta önce yaşıyordu o sevgi dolu bebek. Ama artık bu minik civciv yoktu maalesef. Bir mezarı bile yoktu bu iki gençin. Kook derin bir iç çekti sakince çöktü resimlerin önünde.

Artık 3 ay geçmişti. Kook her gün buraya geliyor, her gün sessizce ağlıyordu. Jiminin canını yakan bu canavar yine buradaydı. Kook yine güllerle gelmişti. Acılar boğuyordu bu canavarı. Yaşlı gözlerle çiçekler olan mezar gibi yere yaklaştı. Yaşlar süzülüyordu yine yanaklarından. Kookun solgun yanakları, titreyen elleri, kurumuş dudakları artık 3 aydır doğru düzgün bir şeyler yemediğinin içmediğinin göstergisiydi. 3 ay oluyordu ki Kook doğru düzgün uyumuyordu bile. Kook son nefesini vererek bağırdı.

"J..Jİ..JİM..İNNN.!GERİ GEL! NE OLUR DÖN! YALVARIYORUM BENİ BURAKMA..SEN YOKSAN BEN BU HAYATI NE YAPIYORUM. BU SİKİK HAYAT NEYİME GEREK. SEN BANA SÖZ VERMİŞTİN. HER ZAMAN YANIMDA OLUCAKTIN. BENİ HİÇ BİR ZAMAN BIRAKMAYACAKTIN. NEDEN GİTDİN. Jİ..JİM...İNNNN!. NE OLUR DÖN BENİMLE KAL. SÖZ VERİYORUM SENİ BİR DAHA ASLA ÜZMEYECEĞİM. SEN BENİM NEFESİMSİN SARI CİVCİV. HIÇKK...."

Hıçkırıklar tıkanmıştı Kookun boğazında. Haykırışlarını durduramıyordu. Hope Kooka yaklaştı. Ona sarılarak kısık sesle.

"Kook sakin ol ne olur. Keşke yaşasaydılar. Dönseydiler. Sarılsaydık onlara. Ama onlar artık yoklar. Geri gelmeyecekler."

Yaşlar durmadan akıyordu Hopenin yanaklarından. Ne kendi acısına ne arkadaşının acısına çare yoktu. Bitmiyordu onların acısı. Bitmeyecektide sonsuza kadar sürücekti maalesef. Çünki suçluydu ikiside. Hem Kook hem Hope biliyordular sevdikleri insanların ölüm sebepleri onlardı. Jimin ve Tae artık hayatta değildi. Bu sadece onların suçuydu. Bu masum çocukların bir mezarı bile yoktu bu iki akılsız yüzünden. Kook sadece duygusuz halde sarıldı Hopeye. Sonra en kısık sesiyle fısıldadı

"Affet beni minik civciv. Ne olur beni bırakma geri dön. Seni özledim. O van...illl....ya koo...kuuu....nuuu öz....lee....dimmm. hıçk...."

🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙🌙

Her kese teşekkür ederim bu aşk hikayesinde yanımda olduğunuz, kitabımı okuduğunuz için.
🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓🌓

ELA DENİZİM seni seviyorum iyiki varsın sen benim meleğimsin. Her şey için teşekkür ederim.