MY FAİRY ❤ ጋጎጕዐዐጕ💙

Jungkook çok hassas biriydi. Perini gördüğü an gece olanları hatırladı. Gece bu minik onun odasındaydı. Ama şimdi o burada ve neden şuan o çok kötü görünüyordu ki? Jungkook onu eline alarak kendi vücudunun ısısıyla onu ısıtmaya başladı. Sonra onu evine götürmek için oradan ayrıldı. Jimin çok zayıflamıştı. Soğuktan vücudu beyazdı. Jungkook onu odasına götürdü. Ama bu miniklerin nasıl yaşadıklarını, nasıl hayatta kaldıklarını bilmiyordu. Ne yeyerdiler, ne içerdiler bu minikler? Ama Jungkook bu minik kanatlı perinin yaşamasını istiyordu. Hemde tüm kalbiyle istiyordu. Jungkook bu miniği kendi yatağına bırakıp, üstüne uyucak minik ve sıcak battaniye bulup onun üstünü örtdü.

Aşağıya inip bir bardak süt, su ve meyveler getirdi. Onlarıda odasına bırakıp annesinin yanına gitdi. O annesine seslenerek telaşla

"Anne Anne sana,soru sorabilirmiyim? O adam gelene kadar cevap verermisin? Lütfen"

Jungkook babasına o adam diye hitap ederdi. Jungkook onu hiç sevmiyordu. Annesini ve onu döven adamdı işte o adam. Annesi oğlunun telaşını anlamasada kısık sesle

"Sor bebeğim. Ne soracaksın ki?

Jungkook kısık sesle

"Annem o adam minik insanların evini yıktı değilmi? Peki onlar nasıl yaşayacaklar? Ya ölürlerse? O zaman nasıl olacak? Ne yeyecekler? ne içecekler?"

Bayan Jeon oğlunun telaşını anlıyordu. Jungkook hasas çocuktu. O oğlunun titreyen ellerini tutarak sakince

"Bak kuzum onlar taşınırlar. Korkma öyle birini görürsen bana söyle olurmu?"

Jungkook kafasını salladı. Ama yapmayacaktı. Sonra sakince annesine baktı. Annesi devam ederek kısık sesle.

"Onları görürsen sıcak bir yere götürüp sıcak battaniyeye sarmak lazım. Onlar soğuktan korkarlar. Meyve suyu ve çorba yiyiyorlar. Birde onlar insanların göz yaşlarıyla yaşarlar. Onlar insanların gülüşünden doğarlar. Yani onların yaşaması için insanlar lazımdır. Başka birşey soracakmısın yavrum?"

Jungkook kafasını hayır anlamında salladı. Sonra ona sarılıp odasına kalktı. O Jimine yakınlaşıp kanadındakı yaraya yara bandı yapıştırdı. Sonra mutfaktan getirdiği çorbayı soğutmaya başladı. Jungkook çorbayı çok severdi. O yüzden annesi her zaman ona çorba yapardı.
Jungkook çorbayı soğutup minik Jimini avuçlarına aldı. O küçük kaşıkla çorbayı Jiminin ağzına damlatmaya başladı. Bir az meyve suyu da damlattıktan sonra Jimini tekrar yatağına bıraktı. Kendisi de yanına uzanıp ağlamaya başladı.

Bu vakit Jiminin vücudu bir anda canlanmaya başladı. Jungkook o an halsiz halde uykuya teslim etti kendini. Sabah uyandığında Jimin artık iyi gözüküyordu. Jungkook Jimine bakıp sakince ona dokundu. Jimin uyanınca korksada Jungkook ağlayarak kısık sesle.

"Ne olur benden korkma ben o adam gibi değilim. Seni asla üzmem söz veriyorum. Sadece nefes alıyormusun diye bakmak için dokundum"

Jimin ağlayan çocuğa baktı. Sonra sakin sesle

"Peki kaçmayacağım. Ağlama ne olur. Sen üzgünken bende iyi olamıyorum"
Jungkook o an göz yaşlarını sildi. Sonra kısık sesle.

"İsmin ne peri? Bak sıcak çorba var. Meyve suyu. Su da var. Bir az ye ve güçlü ol. Çok zayıflamışsın sen. Bu zaten anlaşılıyor. Kaç gündür benim evimi gözetliyorsun. Ve havalar çok soğuk. Üşümüşsündür mutlaka. Acsındır ye olur mu?"
Jimin kısık sesle

"Ben Jimin teşekkür ederim. Hayatımı kurtardın. Yemek yemem gerekiyor. Bana yardım edermisin?"

Jungkook başını evet anlamında salladı. O Jimini alıp masaya götürdü. Sonra kaşıkla çorbayı alıp, Jimine içirdi. Jimin tam doyduğunda artık yemek istemediğini söyledi.

Jungkook sakince Jimini yatağa götürdü. Sonra kendiside yanında oturup sakince

"Benim kim olduğumu biliyorsundur. Ama yine söyleyeceğim. Ben Jungkook. Annem bir büyücü. Ama çok iyi biri. Baba dediğim varılık kötü biri. Senin evini yıktı. Mahvetti. Senin ailende seni burada unuttular. Biz buluruz onları. Ama önce bir az iyileş. Uçabilmen için güçlü olmalısın"

Jimin kafasını salladı. Jungkook haklıydı. Jiminin iyileşmesi gerekiyordu.

Yeni bölümle sizleyim. Teşekkürler okuduğunuz için
ELA DENİZİM SENİ ÇOOK SEVİYORUM