մաս 33
Փոքր քայլերով առաջ գնաց նա կարծում էր, որ սիրելին քնած է բայց երբ սկուտեղը ձեռքից դրեց անկողնու կողքին փոքրիկ պահարանին Չիմինը դանդառ աչքերը բացեց։Այնքան գունատ տեսք ուներ, աչքերի տակ սև փոսիկներ էր առաջացել, իսկ երբ նացեց նրան, Չոնը աչքերում տեսավ դառը հիասթափություն։
Չոնը կանգնել էր իր տեղում անհասկանալի իրավիճակ էր ստեղծվել տղայի գլխում։Համենայնդեպս մոտեցավ անկողնուն նստեց ծայրամասում Չիմինի՝ սառը, հետապնդող հայացքի շուրջ։
-Թեյ եմ դրել կողքիդ, քեզ հիմա դա է պետք, խմիր _ տղայի փոքրիկ ձեռքը վերցրեց ափի մեջ, Չիմինը ձեռքը առհամարական հետ բերեց և աչքերը փակեց, արցունքի մի կաթիլ ընկավ աչքից բայց դեմքը մնում էր նույն անտարբերությամբ լցված։
-Չիմին եթե ցանկանում ես, ես դուրս կգամ սենյակից, միայն թե խմիր թեյդ և կեր նրբերշիկները _ ձեռքը մոտեցրեց և ցուամատով մաքրեց տղայի արցունքը, որից հետո արագորեն հոսեցին արցունքները։Չոնի սիրտը ավելի ցավեց սիրելիի այս անմխիթար վիճակից։
-խոսիր, ավելի լավ է նախատես, գոռաս վրաս, ապտակես բայց ոչ այս ձևով պատժես, խնդրում եմ խոսիր _ աչքերում հավաքված արցունքները թափվեցին։Չիմինից պատասխան չլսվեց դա արդեն հարազատ հոգևիճակ էր դարձել։
-թեյտ խմիր _ արագ դուրս եկավ սենյակից։
☆☆☆
-իսկ հիմա ինչ գնու՞մ ենք _ պատրաստվում էր նստել իր տեղում, բայց Յունգիի ձեռքերը գրկեցին որովայնից խոչնդոտելով հեռանալուն։
-իհարկե կգանք, բայց ոչ այսօր մութը ընկնում է իսկ ես հոգնած եմ ուզում եմ քնել, վաղը երբ վերադառնամ աշխատանքից միանգամից կգնանք _ գլուխը դրել էր տղայի կրծքավանդակին։
-լավ, բայց չստես անպայման պետք է գնանք։
-հիշեցրու ինձ մի դեպք երբ ինչ-որ բան խոստացած լինեմ և չկատարեմ։
-ըըը՜, Թեհյոնա մի հարց պետք է տամ _ դեռ նույն դիրքով էին, ինչ խոսք հաճելի էր։
-հարցրու _ ձեռքերով սկսեց խաղալ տղայի մազերի հետ։
-առավոտյան ինչի անունս գոռալով մտար խոհանոց։
-հետաքրքրու՞մ է։
-ըհն։
-երբ կողքիս չտեսա քեզ մտածեցի հեռացել ես, բայց հետո հիշեցի, որ երբ հոգնես ինձնից կամ ոչպիտանի լինեմ նոր կհրաժարվես ինձնից,
այս ամենը իմանալով հանդերձ չեմ ուզում բաց թողնես, երևի մտածում ես գժվել եմ _ քմծիծաղ տվեց։ Յունգին ամուր գրկեց Թեհյոնին այնքան ամուր, որ շնչելը թվում էր անհնարին։
-դադարիր մտածել այդ մասին, փոխվել է ամեն ինչ նույնիսկ եթե խնդրես բաց չեմ թողնի քեզ, լավ հիշիր մենք նույն օրն ենք մեռնելու։
-Յունգի չե՞ս ստում _ Յունգին մեկ թույլ համբույր թողեց տղայի շուրթերին, որպես հաստատում ասածի։
-իսկ հիմա գնում ենք քնելու _ տեղից բարձրացավ գրկում գտվող տղայի հետ առաջ շարժվելով երկրորդ հարկ նրանց ննջարանը։
Յունգին տղային պարկեցրեց անկողնուն ծածկոցով ծածկեց նա էլ պարկեց կողքին, գիրկն առավ տղային, քիչ անց նրանց սենյակից ոչ մի ձայն էլ չլսվեց
☆☆☆
Բժիշկը հանգստացնող հաբերներ էր նշանակել և մի քանի վիտամիններ, Չոնգուկը դուրս էր եկել տանից դրանք գնելու համար և ինչու՞ ոչ նա ցանակնում էր փախչել տանից տղայի այդ վերաբերմունքը իր հանդեպ չտեսնելու համար, այդ ոչինչ չասող թախծոտ աչքերը որը փակել էր չցույցտալու համար։
Գնել էր անհարաժեշտ դեղերը, գրպանում անհանգիստ զանգում էր հեռախոսը թքած՝ Չոնգուկին դա բացարձակ չի հետաքրքրում, տան ճանապարհին կանգնեց պատահական շենքի դիմաց հենվեց պատին։Ծոցագրպանում փնտրում էր "ծխախոտը", նա երբեք չի ծխել իրեն թվում էր, որ իր մեծ շրջապատում եթե նկատեն, որ տղան չի ծխում դա մեծ ամոթ կլինի, այդ պաճառով իր մոտ միշտ բոլորի աչքից հեռու պահում էր ծոցագրպանում։Այսօր փորձելու ժամանակն է, վերցրեց ձեռքը մի հատիկ վառեց, ցուցամատի և միջնամատի արանքում դնելով շրթունքներին մոտեցրեց։Առաջինը քաշելուց հետո դեն նետեց, երկրորդը, երրորդը, այդպես մինչև նա էլ հաշիվը կորցրեց։Տուփը նետեց քիչ հեռու գտնվող աղբամանը։
Առաջ քայլեց դեպի տուն, երկար ժամանակ չպահանջվեց տուն հասնելու համար ոտքերը ազատեց կոշիկներից, պիդջակը հանեց, դեղերը ձեռքին անվստահ քայլեց դեպի սենյակ։
Դուռը բացելուն պես ինչ-որ մեկը ընկավ գիրկը։Երեք անգամ նայեց տղային, որից հետո հասկացավ, որ դա երազ չէ Չիմինը ամուր գրկել էր նրան։Չոնն էլ պատասխան ամուր գրկեց ձեռքինը հատակին գցելով։
-ներիր, որ չէի խոսում, ես...ես _ Չոնգուկը շարունակեց։
-ես ինձ ավելի եմ մեղավոր զգում, եդպես մի խոսիր, միակ մեղավորը ես եմ _ գլուխը իջեցրեց և համբուրեց տղային, Չիմինը միանգամից գլուխը հետ բերեց։
-ծխե՞լ ես, չեմ հավատում, ինչու՞... ինչու՞ ես օրգանիզմդ այդ աղբը լցրել, գժվել ես ի՞նչ է _ տղայի ուսերից հրում էր հետ։
-ես ուզու էի հանգստանալ։
-այդքան թույ ես, որ այդ աղբի մեջ ես հանգստությունդ գտել, ես եսպիսի Գուկի չեմ ճանաչում, առողջությունդ վտանգի տակ մի դիր դու ինձ պետք ես, չփորձվես մյուս անգամ այդ աղբը օգտագործել, հասկացա՞ր _ եսպես ասած Չոնին նրա այս համարձակ պահվածքը ծանոթ չէր այդ պատճառով այլ ընտրանք չունենալով լուռ ենթարկվեց։
-լսիր պարկիր անկողնում դու դեռ լիարժեք ապաքինված չես, ես կօգնեմ քեզ _ բռնեց սիրելիի ձեռքը և օգնեց պարկել։
-իսկ հիմա վերցրա այս դեղը _ դրեց տղայի ափի մեջ փոքր կոճակը նաև ջուր, Չիմինը երկուսն էլ խմեց։
Չոնգուկը պարկեց անկողնուն գիրկն առնելով տղային, մի փոքր զրույցից հետո քնեցին։......
Շարունակելի՝ հանգիստ գիշեր այն հետևորդներիս ովքեր ինձ հետ են և այս ուշ ժամին են ընթերցում պատմությունը🙌