մաս 22
-ո՞վ ես դու, և ի՞նչ ես անում իմ տանը _ ձայնի տոնը բավականին լուրջ էր։
Մինը քարացավ տեղում, վախի դավաճան զգացողությունը հավաքեց իր թույլ մկանները, չգիտեր շրջվեր թե ոչ, բայց համենայնդեպս դանդաղ շրջվեց։
-ե..սս
-նա իմ ընկերն է _ լսվեց հետևից մոտեցող տղայի ձայնը։
Երկուսն էլ շրջվեցին անսպասելի ձայնի կողմ։
-իսկ ինչու՞ ես այսպես հեռանում տղաս _ նա դեռ պահում էր իր սառը տոնը։
-հայրիկ, մի հարցաքննիր նա հյուր է պատք չէ այսպես խոսես _ փնթփնթաց տղան։
-Չիմինը երեկ է եկել, տղաները միանգամից բարձրացան վերև, իսկ դու ուշ գիշեր եկար և նրանց չտեսար, բայց ես չգիտեյ, որ Չիմինը մեր տանն է մնացել _ խոհանոցից դուրս եկավ գոգնոցը հագին մայրը։
-պարզ է _ մի հոնքը վերև հանեց։
-մեք կարևոր խոսելու բան ունեինք _ միջամտեց Գուկը։
-Լավ տղաներ, նախաճաշը քիչ հետո պատրաստ կլինի դուք պետք է դպրոց գնաք իսկ Դահյոն աշխատանքի _ նորից հեռացավ խոհանոց, ջեռոցի մեջ ուտելիք էր դրված։
Հայրը նույնպես գնաց կնոջ հետևից։
Գուկը բազմոցի կողքին կանգնած իրեն զսպում էր, որ չծիծաղեր։
-Չոնգուկ _ մեղմ ձայնով։
Գուկը չդիմացավ և բարձր ծիծաղեց, ձեռքը դրեց գլխին և շարունակեց ծիծաղը։
-ես չեմ հասկանում ծիծաղիդ իմաստը _ բարկացած։
-մի ծիծաղա, հեյ չես լսու՞մ, քեզ հետ եմ _ նա անպատասխան խոսում էր։
-տղաներ եկեք հաց ուտելու _ խոհանոցից բղավվեց մայրը։
-Չոնգուկ ես պետք է գնամ տուն, պետք է լողանամ հագուստս փոխեմ, պայուսակս գրքերս տանն են _ մոտեցավ Գուկին։
-հաց կուտենք, ես քեզ կտանեմ ձեր տուն, կպատրաստվես միասին կգնանաք դպրոց _ միանգամից լրջացավ, իր ձեռքերի մեջ վերցրեց տղայի ձեռքը։
-լավ _ թույլ ժպտաց։
Միասին գնացին խոհանոց։
☆☆☆
Ջուրը անձրևի պես թափվում էր տղայի մերկ մարմնին։Հաճույք էր, բայց ոչ, տղան չէր կարողանում վայելել պահը։Նա միշտ կարծել է, որ ջրի տակ լացել հնարավոր չէ։Բայց հիմա թափվում են իր աչքերից հեղուկները, միանում ջրի կաթիլների և անհետանում։Ի՞նչը սխալ գնաց իր կյանքում, ինչու՞ ամեն ինչ ավերվեց, ինչու՞ չի կարողանում տեսել եղբորը, մահու չափ կարոտել է, հարցեր, որը ջրի հետ տեղաց գլխում։
Ալֆան շատ է ցավեցրել նրան, մինչև հոգու խորքը, ցավը և՛ ֆիզիկապես է և՛ հոգեպես։Ինչե՞ս կարողացավ տղան իրեն այդպես ցավեցնել։
Գիշերը՝ Թեի համար ամենը ոչ իրական էր, անկարագրելի մի պահ։Նա այդ գիշեր իրեն հույս էր տվել, որ ալֆան կփոխվի նույնիսկ մտածել էր, որ նրանք համատեղ կյանք կսկսեն միասին։
Բայց ո՛չ, ո՛չ ալֆան, նրան ծաղրեցին այդ գիշեր, նրան նվաստացրեցին, ո՛չ..., նա ինքը իրեն նվաստացրեց։Ինչպե՞ս մենակ էր այդպես էլ մնացել է, այս կյանքում փոփոխություններ լինում է, լավ և վատ։Իսկ իր կյանքում ամեն ինչ նույնն է մնացել նույն միայնակությունը։
-ի՞նչ է, այս կյանքում մենակ եմ մնալու _ բազմաբովանդակ քմծիծաղ։
-որպտեղ ես հայրիկ, խնդրում եմ փրկիր ինձ, եղբորս հետ եկեք և տարեք ինձ, ես այնքան վիրավորված եմ զգում ինձ _ գլուխը կախեց, ինքն իր արցունքներից խեղդվում էր, դանդաղ իջավ ներքև նստեց սալիքին, ոտքերը ծալեց կրծքավանդակի հատվածում այս անգամ վայելում էր պահը մտքերը իրեն հանգիստ չէին տալի, բայց նա փորձում էր հանգստանալ։(Իսկ թե օգնեց, թե՞ ո՞չ միայն գիտի Թեն 👈)
☆☆☆
Բարձրակարգ կահավորում, մեծ և շքեղ առանձնատուն, մի խոսքով այն ինչի մասին երազում են բոլորը, "կատարյալություն"։
Սեղանի շուրջ նախաճաշում էին երիտասարդները միմյանց կողք նստած, իսկ ծնողները մեկը մյուսի դիմաց։
-Չիմին մի փոքրը պատմիր մեզ քո մասին _ լռությունը խաղտեց Գուկի մայրը։
-Փաք Չիմին 18 տարեկան, դրոցում լավագույն աշակերտն եմ, երբ ազատ եմ լինում երբեմն պարում եմ, ունեմ ծնողներ և _ դադար - նաև եղբայր _ կուլ տվեց կոկորդում հավաքված կծիկը։
-պարզ է իսկ ընկերուհի ունես _ խոսաքցությանը միացավ հայրը։
Մինը մի պահ շփոթվեց, և կրկնապատկվեց իր վիճակը, երբ իր ոտքին զգաց Գուկի ձռքը, այդ ամենը ծնողների աչքից աննկատ։
-դեռ ոչ _ խորհը շունչ քաշեց։
Բան այն է, որ իր ոտքին դեռ կար անծանոթ ձեռքեր։
-այս ինչ երիտասարդությունը է, դուք դպրոցը ավարտում եք ու դեռ ընտրյալ չունե՞ք, ի՞նչ է սպասում եք, որ աղջիկը իր ոտքով գա ձեր մոտ _ նախատեց նրանց հայրը։
-դե լավ Դահյոն երեխաներին ամաչեցնում ես, ես վստահ եմ նրանք կգտնեն իրենց կեսին _ լայն ժպիտով ասաց մայրը։
Մինը իրեն այնքան վատ էր զգում, որ պատրաստ էր հենց հիվա վազել տանից դուրս է գնալ հեռու բոլորի աչքից աննկատ մի տեղ։
Վերցրեց պատառաքաղը աղցանը ափսեի մեջ էր, մեկ փոքր պատառ մոտեցրեց շուրթերին, Գուկը ձեռքը բարձրացրեց վերև շալվարի վրայից կոպից շոյեց տղայի օրգանը։Չիմինը մի բարձր տնքոց հանեց, Գուկի ծնողները անհանգստացած նրան նայեցին։
-ի՞նչ պատահեց տղաս _ անհանգստացավ մայրը։
-ի՞նչ պատահեց Չիմին _ կծեց շրթունքը և խորամանկ ժպիտով նայեց տղային։Ձեռքը բարձրացրեց տղայի ոտքից։
-ամեն ինչ կարգին է՞ _ զարմացած ասաց Դահյոն։
-ա..յո կարգին է, աղցանը կծու էր, իսկ ես չկարողացա դիմանալ _ առաջին բանը, որ եկավ մտքին ասաց, հայացքը իջեցրել էր ներքև, բարեկամը արթնացել էր, գրողը տանի, ինչ է անելու՞։
-ես չգիտեյ, որ կծու չես սիրում, ներիր տղաս _ մեղավոր հայացքով ասաց մայրը։
-ամեն ինչ կարգին է _ մեղմ ժպտաց, ինչ լավն են նրա ծնողները, ինչպե՞ս է նա այսքան վատը ծնվել, մտածեց նա և այրող հայացքով նայեց իր կողքին նստած հպարտին։
Գուկը աչքով տվեց և ուղիղ նստեց ուտելիքը շարունակելու։
-ես արդեն ուշանում եմ _ տեղից վեր կացավ հայրը։
-կգաս ճանապարհելու _ խոսքը ուղղված է կնոջը։
-լավ _ ամուսնու հետ դուրս եկան տանից։
Չիմինը հականալով, որ տանը մենակ են մեկ հարված հասցրեց տղայի դեմքին։
-ինչ է՞, հիմար ես, չես հասկանում ինչ ես անում, իսկ եթե չհավատային, ի՞նչ էիր անելու հիմար _ բարկացած նախատում էր հպարտին։
-իսկ քեզ ո՞վ ասաց, որ հայրս հավատացել է _ բռնեց այտը - ի՞նչ հիմար բան մտածեցիր։
-իսկ դու ինչ գիտես, որ չի հավատացե՞լ
-մայրիկին ասաց, որ ճանապարհի իրեն, այսինքն դրսում հիմա քննարկում է թե ինչու՞ այդպես գոռացիր _ նորից բարձր ծիծաղ։
-գիտես ինչ ընտանիքիդ կբացատրես թե ինչու՞ այդպես եղավ, և գրողը քեզ տանի, ո՞վ թույլ տվել քեզ անցնել քո սահմանից _ զայրութը պատել էր ողջ մամինը։
-սիրելիս ես ուղակի չդիմացա _ առաջ եկավ և թույլ համբույր թողեց դիմացինի շուրթերին։
-ինչ զգայուն ես Չիմին, լոգարանը այնտեղ է _ տեսնելով տղայի վիճակը ցույց տվեց լոգարանը։
Չիմինը վազեց այնտեղ, մայրը ժպիտը շուրթերին մտավ տուն։
-մայրիկ տեսնելով ժպիտդ կարելի է եզրակացնել, որ հայրիկը չի մոռացել իր սովորության մասին _ քմծիծաղ տվեց։
-աշխարհն էլ քանդվի հայրդ այդ համբույրը կտա ինձ, որտեղ է Չիմինը _ նկատեց տղայի բացակայությունը։
-Մտել է լոգարան _ քթի տակ ծիծաղելով։
-մմմ՜ պարզ է, այնպես վատ եմ զգում ինձ _ նստեց իր տեղում։
-մայրիկ դրա կարիքը չկա դու սեղանը հավաքիր, իսկ ես ու Չիմինը գնանք դասի, և մի մոռացիր այդ աղցանը ես էի պատրաստել _ ծիծաղելով բարձրացավ աթոռից։
Չիմինը այդ պահին դուրս եկավ լոգարանից։
-լավ ես _ խորամանկ հայացքով։
-գնա գրողի ծոցը _ հաջողությսւն մաղթեց և դուրս եկավ նստեց տղայի մեքենան։
Գուկն էր ծիծաղելով նստեց իր տեղում այսօր իր ծիծաղի օրն էր։
☆☆☆
Յունգին խոհանոցում ջուր էր խմում երբ հեռախոսին զանգ եկավ։
-ջուր խմելու իրավու՞նք էլ չունեմ _ փնթփնթաց տղան, վերցրեց գրպանից հեռախոսը՝ Նամջունն էր։
-սա ինչի՞ է ինձ հիշել _ պատասխանեց։
-պարոն Յունգի ինչպե՞ս եք _ նախ սկզբից հարցրեց որպիսությունը։
-Ջուն ի՞նչ է պատահել _ նա իսկապես ձևականությունների տրամադրությունը չուներ։
-Յունգի երեխա եմ ունեցել, իմ հրաշք Լիան, մեծ խնջույք է վաղը լինելու, ես կապերս կխզեմ քեզ հետ եթե չգաս _ այնպես երջանիք էր խոսում։
-շատ ուրախ եմ քեզ համար, չեմ խոստանում որ կգամ, ներիր _ մեկ կում վերցրեց բերանը։
-այդպես այո, ուրեմն լսի՛ր ես պահանջում եմ, որ դու գաս, ինձ թվում է իմ բաժինը վաճառեմ _ շանտաժ արեց։
-լավ կգամ, միայն մի վախեցրու _ նա ծիծաղեց իր իսկ ասածի վրա մի փոքր չհամընկավ իրականության հետ։
Սուլելով բարձրացավ վերև .....
Շարունակելի՝ բարի կեսօր բոլորին, նախկին մասը երկար չէր, իսկ այս մասը բավականին երկար արեցի 💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚💚