մաս 21
Առավոտ, բավականին պարզ, անամպ, և մտզբաղ տղա, ում մտքերը չէին կենտրոնանում ամենակարևորի վրա, կամ ինքը չէր հասկանում ի՞նչն է հիմա ամենակարևորը։Օմեգայի պահվածքը իր համար անհասկանալի էր, ինչու֊ների հավաքածու էր առանց տրամաբանական պատասխանների։Փորձեց բարձրանա բայց որովայնի ցավը հետ գցեց անկողնուն։
-անիծվի ամենը _ ձեռքերը փաթաթեց որովայնին։
-իսկ քեզ ո՞վ էր ասում, որ միանգամից փախնես գրկիցս _ ձայնը լսվեց աչքերը փակ պարկած ալֆայից։
-ախխխ, ինչու՞ է ցավում, սատանան տանի _ գլուխը իջեցրեց։
Ալֆան մոտեցավ օմեգային գրկեց և գցեց անկողնուն, ինքն էլ փորի վրա պարկեց ձեռքը տղայի ուսով փաթաթեց, քիթը խրեց տղայի խիտ քաղցր շակալադե անուշահոտ մազերի մեջ։ինչ խոսք օմեգան հանգստություն գտավ ալֆայի կողքին։Բայց ինչն էր, որ այդքան վախեցնում էր նրան, ինչն էր գրողը տանի։
-Յունգի _ վախից շրթունքները դողում էին - խնդրում եմ։
-ի՞նչ ես խնդրում _ բարձրացավ տղայի վրա։
-մի՛ արա _ ձեռքերով անընդատ սվանից էր քաշում, նա այդպես իրեն զսպում էր, որ չլացի։
-ի՞նչ եմ արել _ հայացքը այրում էր իր կրքոտությունից։Հասկանալի էր որ ցանկանում է Թեին խոսեցնել։Ծաղրու՞մ է ինչ է։
-մի օգտագործի՛ր ինձ, ես խաղալիք չեմ _ աչքերը փակեց։
-խաղալիք չես _ քմծիծաղ - լավ, իսկ կասես այն ինչ եղավ բռնաբարություն էր, քո կամքով չի եղել, հ՜մմմ _ այնքան քնքշությամբ էր վարվում տղայի հետ։
Թեն հասկանում էր, որ տղան ճիշտ է, ինչու՞ պարտվեց, ինչու՞ թույլ տվեց, որ ամենը այսքան հեռու գնա, նա այնքան թույլ է, որ չկարողացավ կանխել այդ գիշերը։Ամենը կործանվում էր իր արջև, և ի՞նչ գրողը տանի, այդ ամեն ինչը այսպես ասած իր կյանքն է։Զզվում էր իրենից, նա հիմա կեխտոտ է, ինչ արե՞ց։Մտքերը սպանում են իրեն ակամայից։
-ատում եմ, ատում _ աչքերից գլորվեց հավաքված կծիկը։
-միայն չստես և ասես, որ քեզ դուր չի եկել, գիտես ինչ դիմադրեիր, հաճույք կստանայ միայն ես _ նրբությունը կամաց-կամաց զիջում է կոպտությանը։Մարմինը դանդաղ իջեցրեց դիմացինին մարմնի վրա։
Օրգանները դիպչեցին միմյանց, ալֆան սավանով ուղղահայաց սահեցնելով գրկեց տղայի մեջքից։
Օմեգայի մարմնով ցառը դող անցավ, ակամայից բացեց աչքերը։Ալֆայն քանի որ գռգռվել էր իր բարեկամը անընդհատ ճնշում էր օմեգային։
Ձեռքը կրծքավանդակով շոյելով իջեցրեց մինչ հասնելը օրգանին, որսաց հարմար պահը և բռնեց։
Օմեգան ձեռքը բարձրացրեց և բռնեց ալֆայի ուսերից։
-ի...ն..չ _ ձայնը կտրվեց, որովհետև ալֆան ուժեղ սեղմեց առնանդամը։
-փոքրիկ սա էլ նրա համար, որ ինձ անունովս դիմեցիր, և այլ խոսքերի համար _ ամելի էր ուժեղացնում սեղմումը։
-ո՛չ, ո՛չ դադարեցրու շա՜տ շա՜տ է ցավում _ եղունգները մխրճեց ալֆայի ուսի մեջ։
-չես համոզում _ ճնշում գործադրեց առնանդամի կլորիկ գլխի վրա։
-ՏՏՏ..եե...րրր՜՜՜դդադարեցրուու ցցավվում է _ աչքից գլորվեց արցունքը։
-ապրես, իսկ հիմա կորի՛ր աչքիցս _ հետ պարկեց իր տեղում աչքերը փակեց։
☆☆☆
Գուկը առավոտյան արթնանում է իր տակ անհարմարություն զգալով։Սկզբում վախենում է և աչքերը բացում, ցանկանում է տեսնել ո՞վ է, կամ ի՞նչ։
Բացելուն պես տեսնում է Մինի խոշոր աչքերը։Բարձր բցավելով ընկնում է հատակին։
-այդքան վախենալու՞ եմ _ շրթունքները հավաքում է։
-ինչպե՞ս ասեմ, այո, կամ անսպասելի էր _ բարձրացավ հատակից և նստեց անկողնուն, նայեց ձեռքի ժամացույցին 05։30 էր, միանգամից դժգոհ դեմքի արտահայտություն ընդունեց։
-Չիմինա~, ինչու՞ ես այսքան շուտ արթնացրել _ պարկեց անկողնուն։
-ես պետք է գնամ տուն, և՛ ուզում եմ, որ ծնողներդ չիմանան եստեղ եմ եղել, և՛ խնդրում եմ չմերժես։
-դրա համար ես արթնացրել _ փնփնթաց տղան։
-գիտես ես հեշտ եմ արթնացել, ոչ, ինձ համար էլ էր դժվար, բայց ոչ այնքան, որ հանդուրժեյ ծանրությանդ _ նախատեց ալֆային։
-Փաք _ ձեռքերը անցկացրեց մազերի մեջ, փորձում էր զսպել ծիծաղը։
-և՞ ինչն էր ծիծաղելի _ օմեգան բարկացած է։
-մի ընդհատիր _ քրքնջում էր քթի տակ։
-ասա՛ _ անհանգիստ գոչեց տղան։
-ինչ անհամբերն ես Մինիի, մայրս այս ժամերին արթնանում և ընթրիք է պատրաստում մեզ համար այնպես, որ աննկատ դուրս գալդ չի ստացվի _ ծիծաղը ադեն չափազանց բարձր էր։
-գրողը տանի _ ձեռքերի մեջ վերցրեց գլուխը - լավ, ուրեմն ինձ պետք է օգնես _ հարմար դիրք ընդունեց անկողնուն։
-ապա _ ուշադրություն սևեռեց տղայի շուրթերին։
-դու կիջնես ներքև մայրիկիդ կասես մմմ՜՜ _ հարմար տարբերակ էր մտածում - ցանկանում ես, որ այսօր միասին ճաշ պատրաստեք ու այդպես կտանես խոհանոց այդ ընթացքում ես դուրս կգամ տանից, այդքանը _ լայն ժպիտով։
-Մին այդ մտքերը դուրս հանիր մտքիցդ, մենք կասենք, որ առանձին ենք քնել, որ խոսելու բան ունեինք, դե նրանք կհասկանան մեզ _ նստեց Մինի կողքին, լուրջ հայացքով խոսում էր։
-ո՛չ _ նույնպես լուրջ հայացքով պատասխանեց։
-ինչպես կցանկանաս, անիմաստ է քեզ համոզելը _ կանգնեցին և միասին դուրս եկան սենյակից։Գուկը արագ դուրս եկավ, մայրը նախասենյակում փոշիներն էր սրբում։
-մայրիկ այսօր որոշել եմ, որ միասին նախաճաշ պատրաստենք _ գիրկն առավ մորը, Չիմը այնպիսի տեղ էր կանգնել որ ինքը տեսնում էր իսկ իրեն ոչ։Լայն ժպիտով էր նայում, "լավ որդի է ինչ խոսք" այս միտքը հետևում էր իրեն։
-ի՞նչ է պատահել քեզ որդիս _ մորը հաճելի էր այս ամենը, և մեկտեղ զարմանալի որդին երբեք խոհանոց չէր մտել պատրաստելու նպատակով այն էլ իր հետ, ծիծաղելի է։
-դեմ ես տիկին Չոն _ բրձր ծիծաղով։
-ոչ, ընդհակառակը կողմ եմ, գնանք _ լայն ժպիտ, և գեղեցիկ աոռա։
Գնում են խոհանոց, Գուկը ձեռքով մոր աչքին աննկատ ցույց տվեց, որ հեռանա։
Չիմինը աստիճաններով իջավ ներքև, արդեն հասել էր դռանը երբ թիկունքից լսեց կոշտ ձայն։
-ո՞վ ես դու, և ի՞նչ ես անում իմ տանը....
Շարունակելի՝, մասը դուր եկավ ?