"Արդյոք պետք էիր" 🔞🔞🔞

-ինչու՞ եսպիսի հիմարություն արեցի՞ _ ձեռքը մոտեցրեց այրվածքին, թույլ կարելի է ասել չէր հպվում։Աչքերը փակեց, չէր ցանկանում լաց լինել։
Զարդասեղանի վրայից վերցրեց առաջի օգնության արկղը։
Լսում է դռան թակոց։Յունգին հաստատ չէր, նա առանց թակելու կմտներ, մնում է տան աշխատողները։Գլուխը բարձրացնում է, հայացքը դարձնում դռան կողմ։
-ներս մտեք _ տուփի միջից ման էր գալիս անհրաժեշտ քսուկը։
Ներս մտավ ինչ-որ աղջիկ։(Թեին ոչ ոք ծանոթ չէր)։
-պարոն _ հայացքը իջեցրեց բացված արնահոսող վերքերի վրա - տերը կանչում է ձեզ ճաշելու _ հայացքը դեռ վերքերին էր։
-պարզ է, քսուկը կքսեմ և կիջնեմ _ ծանր հոգոց հանեց, և շարունակեց իրեն հայելու մեջ նայել։
-լավ պարոն, ի..սկ _ դատելով նրա անվստահ տոնից կարելի է հասկանալ, որ Թեից ինչ-որ բան է խնդրելու - կարող եմ ձեր վերքերը մշակել _ լայն ժպիտով ասաց աղջիկը։
Թեն նույնպես լայն ժպտաց, այս օրերի ընթացքում նա առաջին անգամ ժպտաց։Այնքան անփույթ, կարծես ուժակի չէր ցանկանում տխրեցնել աղջնակին։
-իհակե _ նստեց անկողնուն։
Աղջնակը ինքնավստահ մոտեցավ դեղատուփին, ման էր գալիս քսուկ։
Դեղերը միմյանց կպչելով հանում էին տարօրինակ ձայն։Վերջապես գտավ այրվածքի համար անհրաժեշտ քսուկը մոտեցավ Թեին։Տղան միայն լայն ժպիտով նայում էր աղջնակին, Թեհյոնը միշտ երազել է քույր ունենա, և կարծես բախտը ժպտում է նրան առաջին անգամ։
-ի՞նչ է ձեր անունը պարոն _ վերցրեց բամբակը ձեռքը, նաև բացեց քսուկը։
-Թե _ երազկոտ ժպիտով պատասխանեց տղան։
Աղջնակը կանգնեց Թեի ոտքերի մջտեղում քսուկի պարունակությունը քսեց բամբակի վրա, նրանք շատ մոտ էին կանգնել միմյանց, ձեռքը մոտեցրեց, որ քսի այրվածքին, բայց լսվեց բարձր ձայն։Աղջնակը ձայնից ցնցվեց նա հասկանում էր ով էր բղավում, իսկ Թեն միայ շրջվեց, և զգաց ինչպես է կոկորդում հավաքվում վախը։
-ո՞վ է քեզ թույլ տվել մոտենալ նրան, քեզ ու՞մ տեղն ես դրել աղջիկ, գնա՛ գրողի տարած սենյակտ և պատրաստվի՛ր հեռանալուն _ գոռում էր կոկորդում գտնվող ողջ ուժով։
Սիմուն արցունքները մաքրելով դուրս վազեց սենյակից։
Թեն կանգնեց, և ոչինչ չարտահայտող հայացքով նայեց Սիմուի հետևից։
Յունգին առաջ գնաց և կանգնեց Թեի դիմաց։Ձեռքերը դրեց Թեի ուսին, նստեցրեց մահճակալին։Վերջինս միայն նայում էր Յունի աչքերի մեջ։Յունգին դեն նետեց Սիմուի բամբակը, նոր բամբակ վերցրեց քսուկը քսեց վրան, կքանստեց տղայի ոտերի արանքում։Թեհյոնը դրանից շփոթվեց։Մի փոքր կարմրեց, հայացքը իջեցրեց։Դա չվրիպեց Յունի աչքից, նա ավելի մոտ գնաց տղային, կարծես իրեն դուր էր գալիս Թեի այս վիճակը։
Բամբակը վերցրեց, և թույլ կարելի է ասել չէր դիպչում։Գլուխը մոտեցրեց կրծքին, փչեց այրվածքի վրա որից հետո բամբակը ամբողջովին դրեց այրվածքի վրա։Թեհյոնը միայն խորհը շունչ քաշեց, և շարունակեց հետևել ալֆայի հետագա գործողություններին։Յունգին բինտը վերցրեց արկղից, վեր կացավ տեղից , դարակներից մեկից վերցրեց մկրատ, կտրեց բինտը համապատասխան չափով։Կանգնեց Թեի դիմաց։
-կանգնի՛ր _ կես հրամայական տոն, կես պահանջ, և կես ցանկություն։
Տղան բարձրացավ ակողնուց կանգնեց Յունգիի դիմաց։Ալֆան օղակաձև պտտվում էր, իր հետ պտտելով բինտը։Այդպես մի քանի պտույտ և երբ վեջացրեց ծայրը կապեց մարմնին, նա իր բարակ մատերով անընդհատ դիպչում էր օմեգայի մերկ մարմնին։
-վերջ, հագի՛ր շորտ _ օմեգան հագավ իր վերնաշապիկը ինչպես ասել էր իրեն ալֆան։
Յունգին ձեռքերի ավելորդ բամբակը և բինտն էր տեղավորում տուփի մեջ։
-իսկ հիմա գնում ենք նախաճաշելու _ ալֆան պահում էր իր սառը տոնը։
Թեհյոնը առաջ գնաց բացեց դուռը և իջավ խոհանոց։Սեղանը պատրաստ էր, խոհանոց մտավ հպարտ կեցվածքով Յունին և նստեց իր տեղում։
-ինչու՞ չես նստում։
-կարո՞ղ եմ _ հանգիստ ձայնով։
-եթե եկել ես խոհանոց ուրեմն պետք է ուտես։
Թեն նստեց Յունգիի դիմաց։Այդ ընթացքում ոչինչ չխոսեցին։
-տանից դուրս չգաս, իսկ եթե փորձես փախչել վստահեցնում եմ լավ չի լինի _ Յունգին դուրս եկավ տանից նստեց մեքենան և ուղղորդվեց աշխատանքի։

☆☆☆

Գուկը աստիճաններով իջնում էր ներքև, քայլում էր և մի միտք ծագեց գլխում։
-Չիմինը լվացվելու՞ էր գնացել _ նա նույնպես գնաց այնտեղ, այո չէր սխալվում Մինը լվացվում էր։
Օմեգան գլուխը բարձրացրեց և հայելու մեջ նկատես ալֆայի արտացոլանքը։Միայնգամից շրջվեց։
-ինչ է պատահե՞լ Չոնգուկ _ կախիչից անձեռոցիկ վերցրեց։
-Մինի՜՜՜ ես ցանկանում եմ, որ միասին տեղ գնանք _ համարձակ ասաց ալֆան։
-Ի՞նչ, իսկ դասերը՞, կամ ու՞ր _ շփոթվեց տղան։
-Մինիա՜՜ եթե այսքան հարցի պատասխանեմ, մենք այսօր այստեղից չենք շարժվի, դա թող լինի անակնկալ։
-Չոնգուկ ես տրամադրություն չունեմ անակնկալների _ պնդեց տղան։
-Իսկ ես քեզ չհարցրի՛ _ մոտեցավ բռնեց Մինի ձեռքից և դուրս հանեց դպրոցից, իհարկե պահակը տեսավ այդ ամենը, բայց Չոնը երբ է նրան մարդահաշիվ տվել, որ այս անգամ աներ։
Օմեգային հանեց դպրոցից դուրս, նստեցրեց իր մեքենան։
-Չոնգուկ ես քեզ ասացի չե՛մ գալիս _ ձեռքը իջեցրեց բռնակին, որ բացի բայց Չոնը հենց նույն վարկյանին փակեց դռները։
-Չիմին ես քեզ ասացի որ քո կամքով գաս բայց դու չուզեցիր, իսկ ինձ ի՞նչ է մնում, այո..., ստիպողաբար տանել քեզ հաճելի վայր _ միացրեց մեքենան։
-Հաճելի վա՞յր _ աչքերը այնքան խոշորացան - Չոնգուկ միայն ոչ դա ես պատրաս..... _ չհասցրեց ավարտել ալֆան իր ձեռքով փակեց տղայի բերանը։
-Մինչև դու ինքդ դա չցանկանաս ես չեմ կպնի քեզ, իսկ սա ուղակի լավ երեկո համարիր _ լայն ժպտաց։
Ճանապահին լուռ էին ալֆան փորձառու վարորդ էր և կարելի էր նրան վստահել ճանապարհը, իսկ Մինը հաճախ նայում էր Չոնգուկին, հետո հայացքը դարձնում ճանապարհին, մտածում էր անընդհատ մտածում։
-ի՞նչն է քեզ, այդքան տանջում մի գուցե....

Շաչունակելի՝ այո ադմինը ունի շաաատ բարձր տրամադրություն💚💚💚💚💚💚💚, ձեզ մնում է վայելել եւ չմոռանալ մեկնաբանության մասին հաբիբիիիիիի ❤❤❤❤❤