"Արդյոք պետք էիր" 🔞🔞🔞

-Իսկ ինչ վերաբերում է սպանելուն ես դեռ հաճույքս չեմ ստացել քեզնից։ ենպես որ չերազես։
Իսկ հիմա խոսքերիդ պատիժը ստանալու ժամանակն է։ _ Յունգին առաջ եկավ և բռնեց Թեի ծնոտից, իսկ Թեն շարժում էր գլուխը Յունի ձեռքը իրենից հեռացնելու համար, Յունգին ուժեղ բռնեց Թեի ծնոտից, վերջինս այլևս չկարողացավ ոչինչ անել, Յունգին գլուխը առաջ բերեց, դեմքով մոտեցավ ականջին, մեկ անգամ կծեց։
-մ՜մմմմ տեսնում ես այո, այսօր ինչքան կարողացար կամակորություններ արեցիր, և նորից հիշեցի այն օրը _ բարձր հոգեկան ծիծաղ - այն օրը աղաչում էիր, որ թողնեմ _ նրա այդ հոգեկան ծիծաղից արցունքոթվեցին աչքերը։
Թեն......Թեն միայն ամեն ինչ նորից վերապրեց։

   Ֆլեշբեք

Փաքերի տուն, ոչ այդքան մեծ, և ոչ էլ փոքր։Մայր և որդի, նույն ինքը Սանան և Չիմինը։Պարզ է, որ սպասում էին տան տղամարդուն, բայց այս անգամ, հայրը ուշանում է այն էլ շա՜տ։Նա երբեք չէր ուշացել, միշտ գալիս էր ճիշտ ժամանակին ոչ շուտ ու ոչ էլ ուշ։

-մայրիկ ինչու՞ ես այդքան դռանը նայում _ ասաց 16 ամյա կրտսեր Փաքը։Նա նկատել էր մոր հայացքը ուղված դռանը։

-հայրիկին եմ սպասում, նա այսօր շատ է ուշանում, իրեն նման չէ _ ասաց անհանգիստ Սանան։

-ինչ-որ բան է հարկավոր հայրիկից, եթե կցանկանաս ես կանեմ_ մեղմ ձայնով ասաց Չիմինը։

-Ո՛չ որդիս, ոչինչ հարկավոր չէ,_ ժպիտով ասաց Սանան։

Շարունակեցին ընթրելը։

Դուռը բացվեց և ներս մտավ հայրը։
Բայց...կողքին ինչ-որ երիտասարդ տղա։Ոչ լավ հագուստով, թաղցոտ հայացքով, գեղեցիկ դիմագծերով, իսկ մնացած գեղեցիկ մասնիկները չէին երևում տղան գլուխը իջեցրել էր ներքև, այսպիսով չէր երևում։Բայց Չիմինը վստահ էր, որ կսիրի տղային, մի պահ նույնիսկ մտքով անցկացրեց, որ համակրում է այս երիտասարդին։ Դրանից կարմրեց, և հայացքը իջեցրեց ներքև։

-Յուկի ո՞վ է այս տղան _ հարցական հայացք ուղղելով ամուսնուն։

-նա այս ընտանիքի նոր անդամն է _ ձեռքը դրեց Թեի ուսին։

-ի՞նչ _ տեղից բարձրացավ մայրը։

Չիմինը միայն անսպասելի պատասխանից գլուխը բարձրացրեց, և երջանիկ ապուշի հայացքով նայեց իրեն նայող անծանոթ աչքերին։ Կարծես նա էլ անծանոթին դուր եկավ։ (քյութ🙁)

-ի՞նչն էր այդքան անհասկանալի_ բարկություն, որը նկատելի դարձան հոր աչքերում - նա մնում է այստեղ, անկախ քո՛ ցանկանալուց, և լինելու է իմ որդին նաև քո՛ _ հալչող հայացքով նայեց կնոջը _ հասկանալի է՞, իսկ եթե ոչ բարձրացիր ննջարան կգամ կբացատրեմ, ոչ տղաների մոտ։

Կինը անձայն բարձրացավ վերև։

-այդպես էլ գիտեյ _գլուխը աջ ու ձախ արեց - իսկ դուք ծանոթացեք մինչ իմ հետ գալը, ՁԵՐ մոր հետ։

Յուկին բարձրացավ վերև։

Տղաները նայեցին հոր հետևից որը, փոքրացավ, և ննջասենյակի փակվելու հետ անհետացավ։

Չիմինը հայացքը ուղեց դեպի իրեն անհայտ անձին։Փոքր քայլերով մոտեցավ տղային։

Թեն հայացքը դեռ չէր բարձրացրել, բայց երբ զգաց դիմացինի թույլ շնչառությունը, միանգամից բարձրացրեց։Հանդիպեց, գեղեցիկ դիմագծերով, հաստլիկ շրթունքներով(որոնք ի դեպ Թեն ցանակացավ փորձել, դրանք հյութալի տեսք ունեին)։

-արի ծանոթանանք, ես Փաք Չիմինն եմ _ ձեռքը մեկնելով։

-Կիմ Թեյհոն _ բայց պատասխան ձեռքը չսեղմեց։Երևի չէր վստահում.....ԵՐևԻ՞։

Չիմինը հետ տարավ ձեռքը։Բայց դեռ ժպիտը դեմքին էր։

-կարող ես ինձ վստահել, մենք կդառնանք լավ եղբայրներ, եթե ոչ եղբայրներ, ապա լավ ընկերեր _ վարաքիչ ժպիտով ասաց Մինը։

Թեն այդ խոսքերից հետո գլուխը բարձրացրեց վերև, և նայեց գրավիչ աչքերին, ապա փորձեց ինքն էլ ժպտա։

-գեղեցիկ ժպիտ ունես ՄԻՆԻ՜

-դու նույնպես գեղեցիկ ես _ երկու գրավիչ ժպիտներ հիմա անմոռաց ժպտում են մեկը մյուսին ուրախացնելու համար։
(կցանկանայ, որ յուրաքանչյուրտ ունենայք մեկին ում համար դուք կժպտայք։Կամ գուցե ՆԱ կժպտար ձեզ համար, ձեզ երջանկացնելու համար, Ո՛չ, ես հիմա խոսում եմ իրական ժպիտի մասին, Ոչ այն դիմակների, որ դնում են ու ասում, որ գիտենք ի՞նչ բան է ժպիտը, այո երբեն դիմակ ենք դնում թաքցնեու մեր տխրությունը, արցունքները, մեկին սպանելու ցանկությունը, ու դրանով հեռու ենք մնում զանազան հարցերից, որոնց պատասխանը նույնիսկ դիմացինին կվիրավորի։Բայց դրանից զատ մենք բոլորս պետք է գիտակցենք ժպիտի արժեքը։Մենք բոլորս ենք արժեքազրկել ժպիտը, Իրական ժպիտը.....թաքցրել ենք դիմակի տակ։Եվ գիտեք ցավալին որն է, որ մինչև հիմա իրական ժպիտը թաքցված է ինչ-որ հասարակ դիմակի տակ)....։

-քանի տարեկան ես Թե, ի դեպ կարող եմ չէ քեզ Թե ասել _ Մինը հիմա ամենից շատ վախենում է բացասական պատասխան ստանալուց։

-մ՜մմ իսկ դու դա ինձնից հարցնում ես, եթե չես նկատել ես քեզ Մինի՜ ասացի, ինչպես կցանկանաս այնպես էլ դիմիր, ես 18 տարեկան եմ _ ծիծաղելով ասաց Թեն, իսկ հետո լրջացավ։

-Օ՜ Թե դու ինձնից մեծ ես, քեզ կանվանեմ հյոն։

-ինչու քանի՞ տարեկան ես, ճիշտ է երևում է, որ փոքր ես, բայց կցանկանամ իմանալ տարիքդ։

-ես 15 տարեկան եմ _ քիթը վեր քաշելով ասաց Մինը։

-հե՜յ փոքրիկ Մինի, դու ինձնից չորս  տարի փոքրիկ ես ենպես, որ կլսես մեծ հյոնին, եթե իհարկե այս տանը մնամ _ Թեի մոտ զգացվեց տրամադրության անկում։

-հյոն ես հայրիկին կասեմ, ու դու կմնաս եստեղ, պետք լինի չեմ ուտի, որ քեզ հետ բերեն։

-հիմարիկ չանես այդպիսի բան _ ծիծաղելով ասաց Թեն - ես ոչ մի տեղ էլ չեմ գնա։

-հյոն որտեղից է հայրս քեզ եստեղ բերել _ հարցական հայացքով ասաց Մինը։

-մանկատնից _կարճ, հստակ, առանց ավելորդ միմիկաների։

-վերջ... հյոն ես էլ քեզ բաց չեմ թողնի _ մոտեցավ և գրկեց Թեին։

Թեն նույնպես, բայց հետ քաշվեց։

-Մինի՜ հագուստս փոշոտված է, կփոխվեմ նոր ինչքան կուզես կգրկես _ մի փոքր նեղվելով ասաց Թեն։

-լավ, բայց անպայման պետք է գրկեմ _ բարձր ծիծաղ։

Աստիճաններով իջան ամուսինները։

-տեսնում եմ հասցրել եք ծանոթանալ, Չիմ Թեն այսօրվանից այստեղ է ատրելու։

Չիմիը երեխայի նման սկսեց թռչկոտել, հետո գնաց և գրկեց հորը։

Թեին տրամադրեցին Չիմի սենյակը, նրանք երկուսով այդ սենյակում էին գիշերելու.........

3 տարի հետո

-Թե բարձրացի՛ր սենյակտ _ բղավելով ասաց հայրը և, ձեռքը բարձրացրեց, որ ապտակի..բայց ՈՉ չապտակեց, միայն զզվելի հայացքով նայեց որդուն։

-ցանկանում էիր հարվածել, Օ՜ հայրիկ ինչու՞ չարեցիր, ինչու՞_ բղավեց հոր վրա։

-Թե հաբերությունս մի չափի՛ր բարձրացի՛ր սենյակտ _ ձեռքը սեղանին հարվածեց։

-Ո՛չ ինչու՞ բարձրանամ, ցանկանում եմ լսել ինչքան ես ատում ինձ _ քմծիծաղելով։

-գրողի տարած, ինչու՞ փչացրի՛ր եղբորդ ծննդյան օրը, հիմա էլ եկել ես քեզանից գոհ խոսում ես, կորի՛ր աչքիցս _ մայրը կանգնեց բարկացած ամուսնու դիմաց, իրավիճակը փրկելու համար։

-երբվանից ես օգտածործում այդ աղբը _ հանգիստ, բայց և սաստող տոնով ասաց մայրը։

-չեմ օգտագործել, չգիտեմ էլ որտեղից է ինձ մոտ հայտնվել _ գլուխը կախեց մոր առաջ։

-ստում ես _ գոռալով ասաց հայրը։

Չիմինը ով կանգնած լսում էր այդ ամենը, որոշեց իրավիճակը փրկելու համար խառնվել։

Չիմը մոտեցավ, և Թեին գիրկը առավ։Իսկ Թեն եղբոր գրկում, սրտում կուտակված արցունքներին ազատություն տվեց։հեղուկները թափվում էին Չիմի ուսին։Չիմը շոյում էր Թեի գլուխը, հանգստացնելու համար։

-հայրիկ, եթե հյոնը ասում է ուրեմն պատահական է հայտնվել։

-Չիմին ինչու՞ ես պաշտպանում նրան, նրա պատճառով ծնուննդդ փչացավ _ փորձեց հանգիստ պատասխանել բայց երևում էր, որ Թեն նրան չափից շատ է բարկացրել։

-ինձ համար ծնուննդս կապ չունի, կարևորը եղբորս կյանքն է _ դեռ պահում է Թեին գրկում, նույնիսկ վախենում էր բաց թողնել։

-Թեին բարձրացրա սենյակ _ ասաց մայրը։

-լա՜վ, գնացինք հյոն _ Թեն ոչինչ չասաց, իսկ Չիմը դա ընդունեց, որպես դրական պատասխան։

Բարձրացան վերև Չիմինը սենյակի դուռը բացեց, և ներս մտան։Թեին պարկեցրեց անկողնուն, փորձեց դուրս գալ գրկից, բայց չստացվեց Թեն պինդ գրկել էր Մինին։Թեն Մինին նստեցրեց գիրկը։

-փոքրի՜կ ինձնից չես նեղացել, որ հարամեցի ծնունդդ _ իրեն մեղավոր հայացքով նայեց Մինին։

-Թե՞ ինչ ես խոսում, ամեն ի՞նչ կարգին է _ ժպիտ։

-Մինի՜ ինձ հավատում ես չէ, գիտես թե հայրիկը կամ մայրիկ, կհավատան թե չէ, այն ինձ համար հիմա կարևոր չէ, ինձ համար դու ես կարևոր, քո հավատալը _ փոքրի դեմքը առավ ձեռքերի մեջ։

-"ես հավատում եմ քեզ նույնիսկ երբ, որ ամբողջ աշխարհը դեմ լինի "։

Թեն գրկեց Մինին ավել ու ավելի ուժեղ, սեղմեց կրծքին։

-ԴՈՒ ԼԱՎԱԳՈՒՅՆ ԲԱՆ ԵՍ ՈՐ ԿԱՐՈՂ ԷՐ ՊԱՏԱՀԵԼ ԻՆՁ ՀԵՏ.......

Անկարագլելի սեր եղբայրների մեջ, դա մի ուրիշ սեր է, այն սերը, որ կփրկի աշխարը.....գուցե կործանի....Ո՛չ միայն կփրկի։

Թեն պարկեց անկողնում, իսկ Մինը դուրս եկավ սենյակից, ջուր խմելու նպատակով։

Ծնողները նույնպես բարձրացել էին իրենց սենյակ։Մինը ջուրը լցրեց բաժակի մեջ, արդեն խմելու վարկյանին մի տարօրինակ ձայն լսեց կարծես մի բան ջարդվեց։

Այդպես էլ չխմեց, ամբողջ տնով մեկ շրջեց բայց ամեն ինչ կարգին էր։Նա վստահ էր, որ ինչ-որ բան եղել է, ա՜յ թե ի՞նչ, դա հաստաժտ չէ։

Մի փոքր վախեցած բարձրացավ իր սենյակ, անընդհատ աջ ու ձախ էր նայում, կարծես հետևից ալմորորակայիններ էին ընկել։

Բացեց դուռը, ներս մտավ և շուրջը նայեց։Պատուհանը բաց էր, իսկ ամենավատը.... Թեն չկար։

Մինիը մի պահ սառած կանգնեց, փորձեց հասկանալ, այն ինչ կատարվում է, ցնորք է՞, կամ վատ երաց, կամ Թեն է ուղակի կատակ անում։Բայց Ո՛Չ, ոչինչ էլ լավ չէ, կամ ավելին, ամեն ինչ ավելիքան վատ է։

Միանգամից գնաց ծնողների սենյակ։Առանց թակելու ներս մտավ, ինչ ամոթ, ծնողները սիրով էին զբաղվում։Մինը դրանից կարմրեց և շրջվեց հակառակ կողմ։

Կինը բարձրացել էր ամուսնու վրա, ու երբ ամուսինը տեսավ որդուն միանգամից կնոջը իջեցրեց, իսկ կինը խառնված նայում էր ամուսնուն չհասկանալով ինչ է կատարվում։

-ի՞նչ է պատահել Մինի, ինչու՞ ես առանց թակելու եկել _ հայրը սկսեց հագուստը հագնել, հասկանալով, որ որդին անիմաստ չէր մտնի իրենց սենյակ։

-հայրիկ շտապ իջի՛ր ներքև, ես քեզ այնտեղ եմ սպասում........

Շարունակելի՝ ի՞նչ վերաբերվում է ուշ տեղադրելուն, համաձայն եմ։Բայց եվ երկար բացակայելուց հետո, ձեզ եմ ներկայացնում երկար մաս։Այս եվ հաջորդ մասերին ուշադրություն դարձրեք։Կփորձեմ հաջորդ մասը շուտ գցել։ 👣