"Արդյոք պետք էիր" 🔞🔞🔞

Դասը սկսվեց Չիմինը մտավ դասարան, բայց դասարանում միայնակ էր, աշակերտները դեռ չէին վերադարձել ընդմիջումից։Առաջացավ, նստեց տեղում, և որոշեց կրկնել դասը։
Դուռը բացվեց, և դասարան մտավ Չիմինի միակ գլխացավանքը։
-ֆիզիկայի տնայինը գրել ես ???_Չիմինի դիմացը կանգնելով ասաց Գուկը։
Չիմինը որոշեց չպատասխանել, ու լուռ դասը կրկնեց։
_հե՜յ խուլ ես, թե՞ համր_ բարկացած, բայց պատասխան ստացավ <լռություն> - հե՜յ, քո՛ հետ եմ _ Մինի ուսը ետ հրելով ասաց Գուկը։
-ես..., երբ եմ քեզ տնային տվել, որ հիմա ես ուզում, դասարանի աղջիկներից ուզիր ինչպես միշտ ես արել, նրանք հաստատ քեզ չեն մերժի _ Գուկի աչքերի մեջ նայելով ասաց Մինը։
-ես քեզնից եմ ուզում ուրիշի անուն մի տուր _ այդ վարյկանին դասարան մտան աշակերտները, նրանց ետևից նաև ուսուցիչը։
-չհասկացա ինձ ասել էին, որ Չիմինը ու Չոնգուկը բացակա են _ աթոռին նստելով ասաց ուսուցիչը - ինչու՞ առաջին ժամը չեք նստել _ հարցական հայացք, ուղղված տղաներին։
-մոռացել էի ձեզ ներկայացնել ցանկություններիս մասին _ նստած տեղից մի ունքը վերև հանելով։
-տղա ինչպե՞ս ես խոսում, և ոտքի կանգնիր, հարգանքը բացակայում է այս դասարանում _ ինչ խոսք, ուսուցիչը բարկացած էր - չափերտ լռիվ անցել ես _ տեղից վեր կենալով։
-ետ չափը երբ ես դրել, որ մի հատ էլ անցնեմ, և հիշիր ես եմ իմ չափերը դնում _ նորից նույն առհամարանքը, բայց մի բան փոխվեց, այս անգամ ձայնի տոնը մի փոքր բարձրացավ։
-ինչպե՞ս ես համարձակվում հակաճառել ինձ, նույն ես մնացել, նույն անդաստիրակը _ կրկին բարկանալով։
-իսկ համենայնդեպս դուք փոխվել եք, մի տեսակ թոշակի եք մոտենում, և այո ճիշտ եք ես կյանքում չեմ փոխվում, դա լա՜վ հիշեք _ այս անգամ հանգիստ ասեց Գուկը, բայց տեղից վեր կացավ։
-այդպե՞ս ա՜յո,դու՛ք երկուստ տնօրենի մոտ, արագացրեք _ մատները ուղղելով նրանց վրա։
-ինձ կարող եք չուղեկցել, ճանապարը հեռախոսիս համարի պես անգիր գիտեմ, իսկ այ կաղքինիս _ հայացք գցելով Մինի վրա - պետք կգաք։
-ուսուցիչուհի ես ի՞նչ եմ արել, ինձ ինչու՞ եք տարում _ ասաց Չիմինը փակելով ուսուցչուհու դիմացը։
-ուրեմ ի՞նչ ես արել, ինչու՞ առաջին դասին ներկա չես եղել, ուր էիր և իվերջո ինչու՞ ես միշտ ուշանում _ ուսուցիչը գիտեր որ Մինը ասելու է <ուշացած եմ եկել>, դրա համար միանգամից հարցը տվեց։ Չիմինը ճանապարհը ազատեց, և ուսուցչի ետևից քայլեց անիծելով իր կաղքին կանգնած 《հպարտին》, ում պատճառով հիմա պատժվելու են, չէ որ կարելի էր ուսուցչին հանգիստ բացատրել, կամ նույնիսկ խաբել , բայց ոչ հպարտի նման միանգամից վիրավորել, ոյյյյ~~~ Չիմիմը իսկապես բարկացած է, եթե ձեռքը սուր գործիք ընկնի վստահ է, որ հպարտին կսպանի առանց աչք թարթելու։

☆☆☆

Արդեն հասել էին տնօրենի դռան դիմաց։Թակեցին դուռը, տնօրենի դրական պատասխան ստանալուց հետո ներս մտան։
-Չոնգուկ էլի դու, ի՞նչ է պատահել, Չիմինն ի՞նչ գործ ունի այստեղ, կբացատրեք մի հատ _ բարկանալով ասաց տնօրենը, իդեպ ո՞վ չէր զայրանա, եթե անհասկանալի իրավիճակում հայտնվեր։
Ուսուցչուհին ամեն ինչ պատմեց, չնայած Գուկը խոսում և պնդում էր, որ նա ճիշտ է վարվել..։Իսկ այ Մինը, անձան լսում էր ուսուցչի, և Չոնգուկի ճակատամարտը տնօրենի միջամտությամբ։
-լռե՛ք, Չոնգուկ հերիք է պնդաճակատությունդ առաջ տանես, դու՛ք երկուստ հիմա(դասերը արդեն վերջացել էր) կգնաք, և կմաքրեք ձեր դասարանը, որպես պատիժ _ ասաց տնօրենը կանգնելով, և բարկացած նայելով այդ երկուսին - իսկ դու Չիմին, եթե ևս մեկ անգամ էլ ուշանաս, ազատման դիմումը կգրես, իսկ հիմա դուրս գնացեք, ազատ եք։
-ձեզ թվում է...... _ չհասցրեց ավարտել, երբ Չիմինը ձեռքը բռնեց, և դուրս բերեց տնօրենի սենյակից -ի՞նչ ես անում, քեզ թվում է պետք է դասարան մաքրեմ _ հարցական հայացքով նայեց Մինին։
-իսկ քեզ թվում էր, որ քո պատճառով պետք է դուրս մնայ դպրոցից _ Գուկի վրա գոռալով ասաց Մինը։
-ես քեզ երբ եմ թույլ տվել, որ իմ վրա ձայն բարձրացնես _ առաջ գնալով, իսկ Չիմինը հետ-հետ մինչև կպավ գրողը տարած պատին։Չիմինի շունչը արագացավ, ինքն էլ չհասկացավ, վախից թե անհարմարությունից։Գուկը հասկացավ, որ ինչ-որ բան կատարվեց Մինի հետ։
-սրանից հետո մի անգամ էլ ձայն բարձրացնես, նույն վարկյանին դժողքում կհայտնվես _ Մինը լուռ լսում էր ու կարծես թե հնազանդվում Գուկի ասածներին, գրողը տանի նա ոչինչ չի կարողանում ասել, չնայած շունչը չի կարողանում կառավարել, ուր էլ մնաց ինչ-որ բառ արտաբերեր։
-հեռու գնա, պետք է գնամ դասարան _ հայացքը բարձրացրեց, և նայեց Գուկի աչքերի մեջ։
-չլինի իմ փոքրիկը վախենում է ինձնից _ մի փոքր հեռու գնաց, որպեսզի Չիմինը կարողանա խոսի -հմ՜ ես լսում եմ սրտիտ արագ զարկը, այն շատ մեղմ է։
-հեռու գնա _ փորձեց ազատվել բայց չստացվեց, Գուկը ավելի ուժեղ էր։
-իսկ եթե չգնամ, ի՞նչ կանես _ աչքերի մեջ նայելով, ու նորից ցինուկության աստիճանի քմծիծաղելով, ասաց Գուկը։
-ի՞նչ ես ուզում, բաց թող, հիմա ուսուցիչը տնօրենի սենյակից դուրս կգա, ինչ կմտածի _Չիմինը հանգիստ էր խոսում, բայց ո՞վ գիտի, գուցե ներսում խառնաշփոթ է պատել։
-իսկ ինչ ես կարծու՞մ, ինչ կմտածի՞, ինչի՞ է նման _ ասաց Գուկը, և մի փոքր կարմրացրեց Մինին, իսկ վերջինս գլուխը իջեցրեց։
-Չոնգուկ բաց թող
-ոչ՝ չհամոզեցիր։
Չիմինի համբերություը հատվեց, ոտքը բարձրացրեց և հարվածեց Գուկի ոտքին, Գուկը ցավ զգաց, և բաց թողեց, իսկ վերջինս վազեց դասարան, նորից նույնը իրենց մոտ։

☆☆☆

-գրողը ձեզ տանի, այդ հիմարի պատճառով պետք է մաքրություն անեմ _ ասաց Մինը վրդոհված
-ինձ անվանեցիր հիմար, այո՞, հմ՜ փոքրիկ դու քեզ կարգին չես պահում։
Չիմինը իր հետևից ձայն լսեց, և շրջվեց, բայց այն ինչ լսեց, իրեն չգոհացրեց ավելին վախեցրեց։
-այդքան խոսելու փոխարեն, արի՛ և ինձ օգնի՛ր այստեղ մաքրենք, և տուն գնանք, չէ որ սա քո պատճառով եղավ _ ասաց Չիմինը դիմացինից պատասխան ակնկալելով։
-իսկ քեզ ի՞նչ է թվում, ես իմ գործերը թողնելու եմ ու դասարան մաքրեմ, եթե այո սխալ ես կարծում, ինքտ կանես _ շեղ հայացք նետեց Մինի վրա։
-իսկ քո՛ կարևոր գործերը որն են, ախխ ա՜յո հիշեցի, ակումբ գնա՞լը, ծխախոտ օգտագործե՞լը, խմե՞լ հարբե՞լը, ու տուն ուշ գնա՞լը, կամ ընդհանրապես չգնալը, դա է չէ քո՛ կարևոր գործերը, ճիշտ չե՞մ, հե՜յ պատասխանիր _ նա ինքը չգիտակցեց ինչպես անցավ սահմանը։
Գուկը նորից առաջ ենավ դեպի Մինը, իսկ վերջինիս ստիպելով ետ գնալ։
-հե՜յ հեռու գնա, արդեն սովորություն ես դարձրել ինձ չափից շատ մոտ լինելը _ բայց շարունակում էր հետ - հետ գնալը։
-իսկ դու շարունակում ես լեզուտ ատամների հետևում չպահելը, եթե
ինքտ չես կարողանում ես քեզ կօգնեմ _ մոտեցավ,  իր շրթունքով ծածկեց դիմացինինը։Չիմինը անակնկալ համբույրից շոկի ենթարկվեց։Նրան թվում էր, որ աշխարհը կանգ է առել և պտտվում է միայն իր շուրջը։
Նա իհարկե չէր պատասխանում համբույրին։Քիչ անց Գուկը կտրվեց համբույրից, և նայեց դիմացինի լցված աչքերին։Գուկը կոտրեց Մինի համառությունը, նրա արցունքները, Մինի հպարտություը, կարծես տեսներ իր ոտքերի տակ։
-ա՜խխխ ինչ քաղցր են շուրթերդ, սա թող քեզ պատիժ լինի _ դեռ աչքերի նայելով ասաց Գուկը։
Չիմինի աչքերից հոսում էր դառը արցունքներ, նույնիսկ վերջինիս չհարցնելով։
-ինչու՞ գողացար առաջին համբույրս, գրողը քեզ տանի, ո՞վ է քեզ թույլ տվել համբուրել ինձ _ վրդուհված էր, ինչպե՞ս կարելի էր չվրդոհվել, նա նախկինում ընկերուհի չեր ունեցել հետևաբար նաև չէր համբուրվել, այն էլ տղայի հետ, դա միայն ֆիլմերում էր տեսել։
-իսկ ի՞նչ է, ցանկանում էիր առաջին համբույրտ աղջկա հետ լիներ, միայն չխաբես ու ասես, որ քեզ դուր չեկավ համբույրս, և՛ այո գիտես ես և՛ աղջիկների, և՛ տղաների համար գրավիչ, ցանկալի եմ, համբույր իմ հետ դա երազանք է _ այս ինքնահավանությունը անտանելի, և անհանդուրժելի էր Մինի համար։
Չիմինը մի շատ գեղեցիկ ապտակ նվիրեց Գուկի այտին, և հեռացավ չմոռանալով խնդրել դպրոցում աշխատող հավաքարարներին դասարանը մաքրել պատճառաբանելով, որ իրեն այդքան էլ լավ չի զգում։Իհարկե կատարվածից հետո ո՞վ իրեն լավ կզգար։Եթե նույնիսկ ֆիզիկապես առողջ է, ապա հոգեպես ամբողջովին ջաղջախված է։Հավաքարարները չմերժեցին, որովհետև Մինին իրենց որդու պես սիրում են։Չիմինը պատվիրեց ավտոմեքենա, նստեց և հեռացավ։Իսկ Գուկը կատաղած դուրս եկավ դպրոցից, նստեց մեքենան և հեռացավ տուն, քանի որ մայրն էր խնդրել տուն գնալ։

☆☆☆

Չիմինը տուն հասավ տարբեր մտքերով, թե ինչու՞ համբուրեց, արդյո՞ք իրեն դուր եկավ, ինչպե՞ս է նայելու Չոնգուկի աչքերին, լավ ինչևէ պետք է մոռանալ, և թե ինչպե՞ս, նա ինքը չգիտի։Տուն հասնելուն պես հեռախոսին զանգ եկավ։
-ինչպե՞ս կարող եմ մի փոքր հանգստանալ _ ինքն էլ զարմացավ ասածից, վերցրեց հեռախոսը, գրված էր մայր, միանգամից պատասխանեց, այսօրվա կատարվածից հետո, երբ մոր հետ չգիտակցելով վատ խոսեց, իրեն մեղավոր էր զգում։
-լսում եմ մայրիկ, և ինչպե՞ս ես _ փորձեց հանգիստ խոսել նիարդային լարվածություը մեղմելու համար։
-ես լավ եմ, հայրտ էլ է լավ, քեզ գումար ենք ուղարկել քարդիդ համարին եմ գցել, հուսով եմ քեզ կբավարարի։
-մայրիկ ես գումարի կարիք չունեմ, բայց եթե գցել եք կօգտագործեմ _ արդեն բազմոցին էր նստել, և աչքերը փակ սպասում էր մինչև ավարտվի խոսաքցությունը։
-դա լա՜վ է տղաս, որ կարողանում ենք քեզ գումարով ապահովվել,
-լա՜վ մայրիկ պետք է անջատեմ, ցանկանում եմ հաց ուտել։
-լավ որդիս, բայց չես մոռացել չէ, որ դպրոցը ավարտում ես ու գալիս ես ԱՄՆ։
-դե՜, ոչ չեմ մոռացել, լավ բարի գիշեր։
-բարի որդիս_անջատեցին։
Չիմինը որոշեց մի փոքր հանգստանալու համար գարեջուր խմել, քչերը կհավատան բայց դա իսկապես հանգստացում էր Մինին, դրանից առաջ չմոռանալով զարթուցիչը միացնել, որ դպրոցից ուշանալու համար չհեռացվեր։Դասերը արեց,՝ 🔞 ֆիլմը միացրեց, Գարեջուրը վերցրեց, տան լույսերը անջատեց, խմեց, և նայեց ֆիլմը, վերջացնելուն պես քնեց հենց բազմոցին։

☆☆☆

Չոնը մեքենայով գնաց առանձնատուն։Կայանեց մեքենանա առանձնատան դիմաց, մեքենայից դուրս եկավ, մտավ առանձնատուն։Միանգամից իր շունը վազեց նրա մոտ, բարձրահասակ մի գեղեցիկ շուն էր, որին Գուկն էր գնել ամառային արձակուրդների ժամանակ, շան հետ շատ ժամանակ էր անցկացնում, իսկ դասերը խոչնդոտ դարձավ նրանց սերտ կապին։
-Բա՜մ իմ տղա ինչպե՞ս ես, շատ էիր կարոտել, ես նույնպես _ կքանստեց, և սկսեց խաղալ ԻՐ շան հետ, մոռանալով բոլորի մասին։
-նա քեզ շատ էր կարոտում, ամեն ավտոմեքենայի ձայնը լսելուն պես մտածում էր դու ես, բայց երբ տեսնում էր հորդ, կամ ինչ-որ անծանոթի, գլուխը կախ գնում էր պարկում իր տեղում _ Գուկը կտրվեց Բամից, հայցքը բարձրացրեց տեսավ մորը, միանգամից ընկավ մոր գիրկը - ա՜խխ իմ տղա, ես նույնպես շատ եմ քեզ կարոտել։
-մայրիկ մի գուցե ներս հրավիրեիր _ ծիծաղելով ներս գնացին, բազմոցին նստած էր հայրը։Հոր հետ նույնպես գրկախառնվեցին, նստեց հոր դիմաց գտնվող բազմոցին, և սկսեցին զրույցը։
-ինձ թվում է, որ վերջերս շատ ես բացակայում տանից, էլ չխոսեմ ինչ վիճակով ես գնում ամառանոց _ միջամտեց Գուկը։
- դե՜ հայրիկ, եկ դրա մասին հիմա չխոսենք, ավելի լավ է քեզնից պատմիր _ ինչ խոսք,Գուկի մոտ միշտ ամեն ինչ ստացվում է։
-լավ եմ, գիտես՝ չեմ մոռանում ստուգումների գնալ, մորտ էլ եմ ուղարկում, ես չեմ ցանկանում ջահել-ջահել անկին մնալ _ ծիծաղելով ասաց, և ծիծաղին միացրեց Գուկին։
-ծիծաղելը այն կողմ նետեք, և եկեք ընթրիքի _ ասաց մայրը սկուտեղը ձեռքին, վերջին բաղադրիչները սեղանին դնելով։Տանը սպասուհիներ չկան, և ոչ էլ հավաքարարներ, Գուկի հայրը չի սիրում երբ տուն օտար անձի ոտք է դրվում։ Ու՞ր էլ մնաց մտնի սենյակներ մաքրելու, կամ խոհանոց ուտեստ պատրաստելու, հայրը սիրում է իր կնոջ պատրաստած ուտեստները։Կինն էլ սիրով պատրաստում է ընտանիքի համար։
-կինս պարտադրում է, ինչպե՞ս մերժենք նրա առաջարկը արի արի _ ձեռքով կանչեց Գուկին։
Ընթրեցին՝ խոսելով, ծիծաղելով, հին ու նոր հիշելով։Գուկը ավարտեց ուտելը, և գնաց իր սենյակ, այնտեղ մաքրություն էր տիրում, կարևոր չէ Գուկը տանն է թե ոչ, մայրը հետևում է տղայի սենյակին։Պարկեց անկողնում, ընկավ մտքերի գիրկը։
-ինձ դուր եկավ նրա հետ համբյուրը, ես բազմիցս եմ աղջկա համբուրել, նույնիսկ ինտիմ հարաբերությունների մեջ եմ եղել, բայց ոչ մի անգամ չեմ զգացել այն ինչ այսօր։Թեպետ նա չէր պատասխանում, բայց մեկ է ես զգացի շուրթերի բաղձալի քաղցրությունը։Գրողի տարած Փաք, ես քեզ անկողնում եմ ուզում տեսնել։Ես վստա եմ, որ այն ինձ դուր կգա՜՜ _ նա ինքն էլ չի գիտակցել, թե՞ երբվանից է իրեն տղաները դուր գալիս, բայց որ Փաքի պատճառով է, դա հաստատ գիտի։Ճիշտ է վստա չէ սիրում է թե՞ ոչ, բայց համենայնդեպս ցանկանում է կյանքի շատ տեսնել Փաքին անկողնում, սեղմել փափուկ մարմինը անկողնուն, ցավեցնել ամեն հնարավորին դիրքով՝ այդքան ցանկալի լինելու համար։Գուկը այս մտքերով հաստատ չեր կարող հանգիստ գիշեր ունենալ, բայց համենայնդեպս փորձում է( թե՞ քնեց, թե՞ ոչ, հեղինակն ինքը չգիտի )։

Շարունակելի' մի փոքր ուշ եմ գցում, ինչ խոսք արժանի եմ պատժի։Բայց ես ձեզ սիրում եմ, վատ չէր լինի եթե կածիքներ տեսնեյ, բայց դա էլ երևի ժամանակի հետ։Սիրում եմ ձեզ❤❤