Եղիր իմը հավերժ

Անցել էր երկու օր, Չիմինը դեռ ուշքի չէր գալիս, Յունգին ամբողջ օրը նրա կողքին էր, միայն օրվա մեջ երկու ժամ էր հեռանում, տուն գնում, լողանում և վերադառնում։
Հերթական օրերից մեկը Յունգին զանգ է ստանում, հայրն էր,չէր ուզում պատասխանել բայց երկար սպասեցնել չէր կարելի չէ որ իր հոր հետ արդեն մեկ շաբաթ է կապ չէր հաստատել ։

-լսում եմ,-լսվեց Յունգին թույլ ձայնը , որը ավելի շատ շշուկի էր նման
-ինչ ,Յունգի վերջապես պատասխանեցիր, ինչ է եղել ինչի ոչ մեկդ չէիք պատասխանում զանգերիս,-հայրը սկզբում հանգիստ էր խոսում , բայց չդիմանալով հուզվեց և մի փոքր ձայնը բարձրացրեց։
-հայրիկ Չիմինը հիվանդանոցում է,-մի կերպ արտաբերեց , իսկ հետո սկսեց լաց լինել ,բայց ամեն գնով չպետք է հորը պատմեր կատարվածի մասին
-ի՞նչ,-ծնողները շոկի էին ենթարկվել,-ինչ է եղել, խի ես դրա մասին նոր ասում ։
Յունգին չդիմացավ միանգամից անջատեց և ձեռքերը ծալելով կրծքին սկսեց լաց լինել արդեն հատակին նստած։

Լսվեց ոտնաձայներ, որոնք մոտենում էին իրեն, հայացքը բարձրացրեց և տեսավ նրան ում ամենաքիչը կուզեր տեսնել, տեղից վեր ցատկեց և բռունցքով հասցրեց դեմքին ։
Հոսոկը ընկավ, ապա բարձրացավ և շուրթերի արյունը մաքրեց։
-ախ դու վիժվածք,-միանգամից վրա տվեց Յունը,-ինչպես կարող էիր աչք դնել նրա վրա , հն պատասխանիր,-այնքան բարձր գոռաց որ բժիշկները և ոչ միայն բժիշկները այլ նաև այդտեղ գտնվողը մարդիկ մոտեցան նրանց։
Տեսարանը այսպիսինն էր, Յունգին նստել էր մի տղայի վրա և բռունցքներով հարվածում էր տղայի դեմքին, արյունը հոսում էր ոչ միայն շրթունքներից , այլ նաև ամբողջ դեմքի տարբեր մասերից, Հոսոկն էլ հետ չէր մնում , մի քանի անգամ լավ հասցրել էր տղայի դնչին ։
Բժիշկներից մեկը կանչեց անվտանգության աշխատակիցներին և խնդրեց նրանց տանել, դժվար եղավ նրանց բաժանել,երկուսնել արյան մեջ կորած էին, թիկնապահները կարողացան տանել Հոսոկին , բայց Յունին չհաջողվեց։

Չիմինի պալատից դուրս եկավ բուժքույրը և մոտեցավ ամբոխի մեջտեղում կանգնած բժշկին ։
-նա արթնացել է,-ասեց գրեթե շշուկով , որ միայն բժիշկը լսի ,բայց Յունգին հենց լսեց միանգամից վազեց սենյակ , բժիշկների մի խումբ էլ նրա ետևից։

Ներս մտավ , անգույն դեմքով մի տղա նայում էր ուղիղ իր աչքերի մեջ, առանց որեւէ զգացմունք արտահայտելու, նրա ետևից ներս մտան նաև բժիշկները։
Մոտեցան և զննեցին նրան, հետո գլխավոր բժիշկը մոտեցավ Յունին բռնելով ձեռքից դուրս տարավ ։
-ինչ եք անում բժիշկ,-արդեն միջանցքում
-նա որոշ ժամանակ չի կարողանա խոսել
-ի՞նչ,-Յունգին շոկի մեջ էր
-նա վերքեր ունի կոկորդի հատվածում , մինչև դրանք չբուժվեն նա չի կարողանա խոսել, եկեք իմ ետևից ես ձեզ դեղեր կտամ , և կհետևք , որ խմի։
-ըմ լավ բժիշկ,-իսկ որքան ժամանակ է մնալու այստեղ
-երկու օր, եթե իրեն լավ զգա միգուցե ավելի շուտ։
-լավ, բժիշկ շնորհակալություն
-ուշադիր եղեք նրա նկատմամբ,-տմբտմբացրեց տղայի ուսին և հեռացավ....

Շարունակելի 🦋🌼
Սխալներին ուշադրություն չդարձնեք👀