մաս11
Գլխացավից արթնացավ շագանակագույն մազերով տղան և մի պահ հայացքը սառեցնելով նայեց դիմացի դռանը, իսկ հետո աղմուկով նորից պարկեց իր տեղում, աչքերը փակեց ցավից խոժոռվելով, բայց միայն մի քանի րոպե տևեց աչքերի առաջ հայտնվեց երեկվա սարսափ տեսարանը և միանգամից ցատկեց դեպի լոգարանի դուռը։
Փորձ կատարեց այն բացելու , բայց չհաջողվեց , շունչը կտրվում էր,մարմինը սկսել էր մեծ արագությամբ քրտնել, սիրտը այնքան արագ էր բաբախում որ քիչ էր մնում դուրս ցատկեր կրծքավանդակից, սկսեց ամբողջ ուժով հարվածել դռանը, ոչ ձայն կար, ոչ էլ դուռն էր բացվում, բայց ի ուրախություն Յունգի տանը ևս մեկ բանալի կար, որը նախատեսված էր այնպես որ կարող էր բացել տան ցանկացած դուռ, Յունգիին մի քանի րոպե անրաժեշտ եղավ բանալին գտնելու և դուռը բացելու համար, բայց տեսարանը զարհուրելի էր, տղա ով պարկած է ամբողջությամբ թաթախված արնաջրի մեջ, անգիտակից վիճակով, մաշկի գույնը փոփոխության ենթարկված, այդ տեսարանը անգամ վախենալու է հոգեկան շեղումներ ունեցող մարդկանց համար։
Յունգին ժամանակ չի կորցնում միանգամից վազում է տղայի մոտ և փորձում թեթև ապտակներով ուշքի բերել նրան, չի ստացվում։
Ստուգում է տղայի զարկերակը , իհարկե այն կար բայց շատ թույլ , Յունգին սիրտը այնքան արագ էր բաբախում, որ տղայինը չէր լսվում, իսկական քաոս է սկսվում Յունի մոտ, արագ տղային ջրից հանելով տանում է պարկեցնում մահճակալին, հագնվում և տղային էլ հագցնելով տանում հիվանդանոց։
Բժիշկները նրան դիմավորում են և արագ ուղեկցում հիվանդասենյակ իսկ հետո , խնդրում որ տղան դուրս գա։
Բժիշկները շոկի մեջ են, անբացատրելի է նրանց դեմքի արտահայտությունը երբ տեսան փոքրին, մարմնի գույնը նման էր դիակի, մարմնի վրա հետքեր կային, վերքեր կային ինչպես տղայի բերանում այնպես էլ հետանցքում, բժիշկները ամբողջությամբ տղային մշակելուց հետո , միացրին մի շարք սարքեր, դուրս եկան։
Յունգին սարսափելի վիճակում էր , աչքերից հոսում էին...<<ինչ արեցի պետք է սպասեյի ,որ բացատրեր, իսկ եթե նա մահանար,-սկսվում է նոպա,-ես կարող էի սպանել իմ Մինին ինչպես կարողացա նրան այդ օրին հասցնել,-ավելի ուժեղ է սկսում լաց լինել,-զզվելի արարած ,-սկսում է ամբողջ ուժով իրեն հարվածել, բժիշկները այդ պահին հասցնում են նրան հանգստացնող ներարկել և ուղեկցել մեկ այլ հիվանդասենյակ։
////
Ընտանիքի հայրը անհանգիստ քայլում է հյուրասենյակում, իսկ կինը համբերությունը կորցրած արտասվում է , սպասելով, որդիներից մեկի զանգին ։
1օր է ինչ չեն խոսացել իրենց զավակների հետ զանգում են, բայց այդպես էլ պատասխան չստանալով կրկին փորձում։
Հնչում է զանգ,զանգողը Նամջունն էր Փակի հոր տեղակալը։
-ասա Նամջուն
-ես ստուգեցի տանը չէին, իսկ հեռախոսները այնտեղ, ես կփնտրեմ նրանց հնարավոր տեղեկության դեպքում կզանգեմ։
-լավ Ջուն , կսպասենք։
-ինչ էր ասում,-անզգացմունք ձայնով արտաբերեց տղաների մայրը
-ոչ մի տեղեկություն , մնում է սպասել։
-սպասել,-հիստերիկ ծիծաղ,-սպասել ինչին,-ձայնը բարձրացնելով
-ժամանակ է պետք մինչև իմանանք ուրեն
-տոմս գնիր , վաղը մենք կգնանք Կորեա
-չենք կարող, ես անավարտ գործեր ունեմ
-գրողի ծոցը թող գնան քո բոլոր գործերը տղաներդ վտանգի մեջ են, իսկ դու միայն քո գործերի մասին ես մտածում,-ձայնը բարձրացնելով
-ձենդ, քեզանից շատ ես էլ եմ անհանգստացած , բայց սպասելուց բացի ուրիշ ոչինչ չենք կարող անել։
Ընտանիքի մեծը հեռացավ դեպի իր սենյակը, կնոջ այդպես տեսնելով շատ ծանր էր տանում ...
Հուսամ կհավանեք, կսպասեմ կարծիքների։