Եղիր իմը հավերժ

Յունգին արդեն տան ճանապարհին էր , հասնելով տուն տեսավ, որ տան դուռը բաց է, մի պահ մտածեց որ տուն հանցագործներ են մտել , որովհետև եղբայրը սովորաբար այս ժամին տանը չէր լինում, բայց ուժ հավաքելով շարժվեց առաջ , ոչ մի ձայն չկար, ստուգելով շուրջը հասկացավ որ տուն ոչ ոք էլ չէր մտել , հետևաբար դա պետք է լիներ եղբայրը, արագ բարձրացավ վերև , հասնելով եղբոր ննջասենյակի մոտ մի պահ վարանեց թակել, բայց մի քանի րոպե անց երկու անգամ թակեց , ձայն չեկավ , անհանգստության ալիք բարձրացավ և չսպասելով<<ներս մտեք>>սպասված արտահայտությանը ներս մտավ , Չիմինը քնած էր ,իսկ վրան ոչինչ չկար գցված, Յունգին մոտեցավ և ծածկոցով ծածկեց եղբորը։

Չիմինին տեսնելիս Յունգի մոտ համբուրելու ցանկություն է առաջանում, բայց ամեն անգամ փորձում է խորը թաղել այդ զգացմունքը, չդիմացավ, մոտեցավ և այտը համբուրեց , մեկ անգամ էլ նայեց քնած հրաշամանուկին և դուրս եկավ։

-Յուն,-արտաբերեց թախծոտ ձայնով,Յունգին միանգամից պտտվեց և եկավ աստվածային այդ էակի մոտ։

-ինչ է պատահել Չիմ, լացել ես?,-ուշադիր զննելով նրան ասաց Յունգին,-ինչ որ բան է եղել?
Չիմինը մոտեցավ և իր նուրբ ձեռքերով գրկեց եղբորը ,ամուր, այնքան ամուր որ Յունի շունչը կտրվում էր այդքան մոտ լինելուց ։

Յունգին փոխադարձ նրան գրկեց
Ինձ չես լքի չէ՞,-չդիմանալով Չիմը սկսեց փոքրիկ երեխայի պես հեկեկալ մեծի գրկում
-ոչ փոքրիկ ինչ ես ասում ինչպես կարող եմ , էլ նման բաներ չասես,-ձեռքերով մաքրելով փոքրի արցունքները որոնք իրար հերթ չտալով հոսում էին։

Այդպես մի քանի րոպե մնալուց հետո Չիմինը խնդրեց եղբորը պարկել իր կողքին , որն էլ վերջինս ենթարկվելով եղբոր հրամանին պարկեց և ամուր գրկեց փոքրին։

.....