༺Անավարտ մեղեդի༻

Տարիներն անցան, երբ Հանինը մեծացավ 'մի երիտասարդ, ով կրում էր ոչ միայն իր հայրիկի սերը, այլև երազանքները: Նա որոշեց քայլել իր հայրիկի' Չոնգուկի հետքերով՝ դառնալով դիջեյ և երաժշտության աշխարհում ստեղծելով իր սեփական անունը: Բայց դա պարզապես սկիզբն էր:
Հանինը դարձավ մեծ բեմերի և հանրահայտ անունների ուղեկից, իր ելույթներով գրավելով հազարավոր մարդկանց սրտերը: Նրա յուրաքանչյուր երգում զգացվում էր Չոնգուկի ոգին, իսկ Թեհյոնը, ով միշտ առաջին շարքերում էր կանգնում, տեսնում էր, թե ինչպես է որդին կատարում այն, ինչ իր սիրելին չի հասցրել:
Հանինը գտավ Չոնգուկի թողած հին ձայնագրությունները, էսքիզներն ու երգերը: Նա որոշեց դրանք մշակել և ավարտել: Չոնգուկի երաժշտությունը, որը ժամանակին մնում էր միայն նրանց տան պատերի ներսում, այժմ տարածվում էր աշխարհով մեկ՝ հուզելով մարդկանց սրտերը: Հանինի կատարումները դարձան համաշխարհային հիթեր:
֊Այս ամենը քեզ համար է, հայրիկ, - մտածում էր նա յուրաքանչյուր ելույթից առաջ:

~~ՀԱՐՑԱԶՐՈՒՅՑ~~
Մեկ այլ բարձունքի վրա Հանինին հրավիրեցին հայտնի թոք-շոուի՝ խոսելու իր հաջողությունների և երաժշտության աղբյուրի մասին: Հարցազրույցի կեսին լրագրողն անսպասելի հարց տվեց.
֊Հանին, ինչպե՞ս են ձեզ աջակցել ձեր ծնողները: Ձեր երգերում շատ հաճախ զգացվում է կորստի և սիրո խառնուրդ: Ինչպե՞ս է այդպես: Ձեր մա՞յրը կամ հայրը օգնել են ձեզ:
Հանինը խորը շունչ քաշեց:
֊Ես... մոր մասին չգիտեմ... որովհետև ես ունեի երկու հայր: Նրանք իմ ամեն ինչն էին: Չնայած... հիմա նրանցից միայն մեկն է կողքիս: Մյուսը... երկնքում է:
Հանինի ձայնը դողաց, և նրա աչքերից արցունքները սկսեցին հոսել: Նա փորձեց ժպտալ, բայց չէր կարողանում զսպել հույզերը:
֊Այս երգերն իմ հայրիկի՝ Չոնգուկի հիշատակին են: Նա ինձ ուժ տվեց, թեկուզ հիմա կողքիս չէ...
Տանը Թեհյոնը նստած էր հեռուստացույցի դիմաց՝ ձեռքը սեղմած Չոնգուկի նկարի վրա: Լսելով որդու խոսքերը, արցունքներն ակամա սկսեցին հոսել նրա աչքերից: Նա ժպտաց միջամտությամբ, բայց այդ ժպիտը տառապանքով էր լցված:
֊Ես ու Չոնգուկը քեզ միշտ կհպարտանանք, Հանին, - շշնջաց նա:
Հանինի հարցազրույցի վերջում նա դիմեց տեսախցիկին.
֊Ես պարզապես ուզում եմ ասել, որ սերը ունի հազարավոր ձևեր, և ես՝ որպես երկուսի որդի, միշտ կհիշեմ, որ նրանցից ամեն մեկն ինձ սովորեցրեց ուժեղ լինել և երբեք չդադարել հավատալ սիրուն:
Ամբողջ սրահը ծափահարեց, իսկ Թեհյոնը, որ նստած էր տանը, ձայնի մեջ շշնջաց.
֊Չոնգուկ, տեսնու՞մ ես: Մեր տղան հրաշալի է...
Չոնգուկի հոգին այժմ ապրում էր Հանինի միջոցով, և նրանց սերն ու կապը մնացին անսահման, նույնիսկ կյանքից դուրս: Հանինը, լինելով իր հայրերի հպարտությունը, ստեղծում էր այնպիսի աշխարհ, որտեղ սերը, երաժշտությունը և հիշողությունը երբեք չէին մարում: