༺Անավարտ մեղեդի༻

Տունը փոքր էր, բայց շատ հարմարավետ: Դրա ինտերիերը լի էր երաժշտական գործիքներով՝ պատին կախված կիթառներ, սինթեզատոր, նույնիսկ մի քանի ձայնագրիչներ: Լույսերը մեղմ էին, և ամեն անկյունը կրում էր Չոնգուկի էներգիան՝ ստեղծագործական ու կենդանի:
Թեհյոնը զգուշորեն նայեց շուրջը: Ամեն ինչ այստեղ խոսում էր Չոնգուկի մասին, նրա իրական «ես»-ի մասին, որին նա չէր ճանաչել իրենց ամուսնության ընթացքում:
֊Դու... շատ գեղեցիկ տուն ունես, - շշնջաց Թեհյոնը:
֊Այո, - պատասխանեց Չոնգուկը՝ մի կողմ դնելով բաճկոնը: - Սա իմ կյանքն է, Թեհյոն: Այն կյանքը, որ ես կառուցեցի, երբ ինձանից խլեցին ամեն ինչ:
Թեհյոնը մոտեցավ պատին կախված կիթառներից մեկին, ձեռքը սահեցրեց դրա կողքով: Նա զգում էր, որ դա ավելին է, քան պարզապես գործիք. դա Չոնգուկի հոգու արտացոլումն էր:
֊Ես երբեք չեմ մտածել, թե ինչքան բան եմ բաց թողել, - ասաց Թեհյոնը՝ նայելով Չոնգուկին: - Բայց ես ուզում եմ դա փոխել:
Չոնգուկը հառաչեց ու նստեց բազմոցին՝ հենվելով: Նրա աչքերը վառվում էին մի խառնուրդով՝ ցավից, կասկածից և թաքնված հույսից:
֊Դա այդքան էլ հեշտ չէ, Թեհյոն: Ես չեմ կարող մեկ գիշերում մոռանալ այն ամենը, ինչ եղել է:
Թեհյոնը մոտեցավ, նստեց նրա կողքին: Մի պահ նրանք պարզապես նայեցին միմյանց, մինչև Թեհյոնը կամացուկ մոտեցավ, նրա ձեռքերը հենելով Չոնգուկի ծնկներին:
֊Ես չեմ խնդրում, որ մոռանաս, - շշնջաց նա: - Ես միայն խնդրում եմ, որ թույլ տաս ինձ սկսել զրոյից:
Չոնգուկը, կարծես, փորձում էր իրեն հեռու պահել, բայց Թեհյոնի խոսքերը հալեցնում էին նրա պաշտպանությունը: Նա դանդաղ բարձրացրեց ձեռքը և սահեցրեց այն Թեհյոնի դեմքին:
֊Ես վախենում եմ, որ կրկին կկոտրվեմ, - ասաց նա:
Թեհյոնը նայեց նրան ուղիղ աչքերի մեջ, ձայնը ավելի ցածր դարձնելով.
֊Եթե ես նորից քեզ ցավ պատճառեմ, խոստանում եմ, որ կգնամ ու այլևս երբեք չեմ վերադառնա: Բայց հիմա, այս գիշեր, ես ուզում եմ լինել քեզ հետ, ամբողջությամբ:
Չոնգուկի շունչը դադարեց մի պահ, և հետո նա ձգվեց դեպի Թեհյոնը: Նրանց շուրթերը հպվեցին, սկզբում դանդաղ ու անշփոթ, բայց արագորեն կրքի վերածվեցին: Թեհյոնը զգաց, թե ինչպես են Չոնգուկի ձեռքերը բռնում նրան, ինչպես է իրենց միջև եղած ամեն պատ կոտրվում:
Այդ գիշեր նրանք առաջին անգամ իսկապես միասին էին՝ առանց ձևականությունների, առանց կեղծավորության: Չոնգուկի երաժշտական աշխարհը և նրա ներսի ազատությունն ամբողջությամբ բացվեցին Թեհյոնի առաջ: Երաժշտության գործիքները լուռ վկաներ դարձան մի բանի, ինչը վերջապես կարող էր կոչվել սեր:
Չոնգուկի շունչը դադարեց մի պահ, երբ Թեհյոնը դանդաղ մոտեցավ նրան։ Նրանց շուրթերը հանդիպեցին, սկզբում թեթև ու անսպասելի, բայց այնուհետև ավելի խորը, ավելի համարձակ։ Չոնգուկը կասկածում էր՝ այս ամենը իրական է, թե հերթական երազը, բայց Թեհյոնի ձեռքերն արդեն նրա մարմնին էին, ջերմությամբ լցնելով այն։
֊Թեհյոն, - շշնջաց Չոնգուկը՝ մի պահ հետ քաշվելով։ Նրա ձայնը թեթևակի դողում էր: - Դու համոզվա՞ծ ես, որ սա այն է, ինչ ուզում ես:
Թեհյոնը նայեց նրան՝ աչքերում վճռականություն և կրակ:
֊Կասկածում եմ միայն մի բանում, Չոնգուկ, թե ինչու այսքան ժամանակ քեզ չեմ գնահատել։
Չոնգուկն էլ թույլ չտվեց նրան խոսել։ Նա մոտեցավ, այս անգամ ավելի վստահ, և նրանց շուրթերը նորից միացան։ Թեհյոնի ձեռքերը սահեցին Չոնգուկի մեջքով, իսկ Չոնգուկը հենվեց, թույլ տալով, որ իրենց մարմինները մոտենան իրար: Նա զգաց, թե ինչպես է Թեհյոնի շունչը տաքացնում իր պարանոցը, իսկ նրա շուրթերը դանդաղ իջնում էին դեպի ուսերը։
֊Դու միշտ այսքա՞ն համարձակ ես եղել, - հարցրեց Չոնգուկը կիսատ ժպիտով, բայց նրա ձայնը լի էր կրքով։
Թեհյոնը պատասխանեց՝ տաք շշուկով.
֊Ես միշտ համարձակ կլինեմ, երբ խոսքը քեզ է վերաբերում։
Չոնգուկը նրան տարավ իր ննջասենյակ, որը շատ հարմարավետ էր և լի էր նրա ոճին համապատասխան մանրուքներով. անկողինը ծածկված էր մաքուր սպիտակ վերմակով, պատերին կախված էին փայտե դեկորացիաներ և լուսանկարներ։ Մի կողմում կիթառն էր, մյուսում՝ սինթեզատոր, բայց նրանց աչքերը միմյանցից չէին կտրվում։
Չոնգուկը կանգնեց անկողնու մոտ՝ նայելով Թեհյոնին, ով արդեն նրա մոտ էր։
֊ Սա իմն է, իմ տարածքը, - շշնջաց նա՝ մի քիչ անվստահ։
Թեհյոնը ձեռքը մեկնեց, դանդաղ հանելով Չոնգուկի վերնաշապիկը։
֊ Հիմա սա նաև իմ տարածքն է, եթե թույլ տաս:
Նրանց միջև լարվածությունն ավելի էր խորանում, բայց դա հաճելի և ցանկալի էր։ Չոնգուկը նրան հրեց դեպի անկողին՝ վայելելով պահի զգացողությունները։ Նրա ձեռքերն արդեն սահում էին Թեհյոնի մաշկով՝ ուսումնասիրելով ամեն մանրուք, մինչ Թեհյոնը նույնը անում էր նրա հետ:
֊Դու կարծես երաժշտություն լինես, - շշնջաց Թեհյոնը՝ զգալով նրա մարմնի յուրաքանչյուր շարժում։ - Քեզ հետ ամեն ինչ այնքան ներդաշնակ է:
Չոնգուկը ժպտաց, բայց հետո լրջացավ՝ կիսաբաց աչքերով նայելով նրան։
֊ Դու նույնիսկ չգիտես, թե ինչ կարող է լինել, երբ վերջապես թույլ տաս ինձ ամբողջությամբ լինել քո կողքին։
Այդ գիշեր նրանք բացեցին իրենց հոգիներն ու մարմինները, մոռանալով բոլոր կասկածներն ու վախերը: Չոնգուկի սենյակում օդը լի էր կրքով, սերը նրանց միջև վերածվեց փոթորկի՝ ազատ և անկաշկանդ։ Նրանք չխոսեցին, բայց նրանց մարմիններն ասացին ավելին, քան կարող էին բառերը։
Գիշերն անցավ՝ թողնելով նրանց երկուսին միասին, անկողնում փաթաթված՝ հանգիստ շնչառությամբ, բայց նրանց սրտերը բաբախում էին նոր ռիթմով, որ կոչվում էր սեր։
Կարծիքներ գրեք, շարունակեմ ֆֆն?