PART 2 ~~ՀՈՒՇՈՒՄ~~ՈՐՏԵ՞Ղ ԵՍ~~
Հաջորդ օրը Թեհյոնը որոշեց գտնել Չոնգուկին՝ անտեսելով իր բոլոր աշխատանքային պարտականությունները: Նա սկսեց հարցնել ընդհանուր ծանոթներին, անգամ Չոնգուկի հորն ու մորը, բայց բոլորը միայն ուսերը թոթվում էին: Չոնգուկը կարծես անհետացել էր..
Թեհյոնը նստած էր խոհանոցում, որտեղ միայն լռությունն էր իշխում: Ամեն անկյուն կարծես հիշեցնում էր Չոնգուկի մասին՝ նրա ձայնը, քայլերի ձայնը, անգամ այն ջերմությունը, որ նախկինում չէր նկատել: Նամակը դեռ ձեռքում էր, կարծես դրա միջից պատասխանը դուրս կգա, թե ինչպես գտնել նրան:
Նրա ներսում մի բան կռվում էր: Մի մասը նրան ասում էր՝ «Թող գնա, նա միայն խանգարում էր», բայց մյուս մասը, ավելի ուժեղը, գոռում էր. «Ինչպե՞ս ես առանց նրա ապրելու»:
Նա վեր կացավ, վերցրեց բաճկոնը և դուրս եկավ տնից: Տեսնելով մթնաշաղի ներքո ծանոթ փողոցները՝ հիշեց, թե ինչպես Չոնգուկը առաջին ձյունը տեսնելուց ոգևորությամբ դուրս էր վազել, իսկ ինքը նրան հետևում էր՝ որ փոքրիկ օմեգան կսառչի: Այն ժամանակ նա չէր հասկանում, թե ինչու էր նման մանրուքները խորը տպավորում իրեն:
-Չե՛մ կարող նստել ու սպասել: Պետք է գտնել նրան, - ինքն իրեն ասաց Թեհյոնը՝ քայլերը դեպի մեքենան ուղղելով:
Հիմա նրան պետք էր մի վայր, որտեղից սկսել: Նա զանգահարեց իր օգնականին՝ խնդրելով հավաքել Չոնգուկի բոլոր հնարավոր հասցեները, բայց պատասխանը պարզ էր. «Չկա ոչ մի տեղ, որտեղ նա կարող էր գնալ»:
Դա ավելի շատ անհանգստություն առաջացրեց: «իսկ եթե նրան ինչ-որ բան է պատահել», - մտածում էր նա, բայց արագ կտրեց այդ միտքը: Չոնգուկը ուժեղ էր, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ իր ներսում ամենը կոտրված էր։ Նա միշտ գտնում էր ուժը առաջ շարժվելու համար։
Հաջորդ օրը Թեհյոնը որոշեց այցելել այն սրճարանը, որտեղ երբեմն միասին գնում էին։ Միգուցե ինչ-որ մեկը նրան տեսել էր։ Մուտք գործելով սրճարան՝ նա ակամայից նայեց այն սեղանին, որտեղ միշտ նստում էին: Դատարկ էր:
-Պարոն Կիմ, ինչպե՞ս եք, - բարեհամբույր հարցրեց մատուցողուհին:
-Լավ եմ, շնորհակալ եմ, - պատասխանեց Թեհյոնը: - Չոնգուկին տեսե՞լ եք վերջերս: Նա այստեղ եկել է?:
-Չէ, արդեն մի քանի շաբաթ է՝ չեմ տեսել, բայց նա թողեց այստեղ մի նամակ: Ասաց՝ եթե Դուք հարցնեք իր մասին, պետք է այն փոխանցեմ ձեզ:
Թեհյոնի սիրտը սկսեց արագ բաբախել, երբ նամակը վերցրեց: Դրա վրա գրված էր միայն մեկ բառ՝ «Թեհյոնին»: Նա բացեց այն, և ներսում գրված էր.
«Եթե ուզում ես ինձ գտնել, փնտրիր այնտեղ, որտեղ ես միշտ երազում էի լինել: Հույս ունեմ՝ կհասկանաս, թե որտեղ է դա»:
Նա կանգ առավ, մտածելով, թե որտեղ էր Չոնգուկը միշտ երազում լինել: Նրանց հարաբերությունների ընթացքում նա երբեք շատ բան չէր պատմում իր ցանկությունների մասին, բայց մի անգամ հիշեց, թե ինչպես Չոնգուկը խոսեց ծովի մասին, թե որքան էր ցանկանում հեռու լինել բոլորից, լսել ալիքների ձայնը և զգալ ազատությունը:
-Ծով... - շշնջաց Թեհյոնը:
Նա գիտեր, թե ուր գնալ:
Թեհյոնը գիշերը անցկացրեց առանց քնի: Նամակի բառերը կրկին ու կրկին հնչում էին նրա գլխում՝ «այնտեղ, որտեղ ես միշտ երազում էի լինել»: Հիշելով Չոնգուկի խոսքերը ծովի մասին՝ նա սկսեց փնտրել այն վայրերը, որտեղ նա կարող էր լինել: Չէ՞ որ օմեգան երբեք չէր թաքցնում, որ իրեն գրավում էին ծովափնյա քաղաքները:
Հաջորդ առավոտյան Թեհյոնը առանց հապաղելու վերցրեց մեքենան և ուղևորվեց դեպի ամենամոտ ծովափնյա քաղաքը: Ճանապարհին նրա ներսում տարբեր զգացումներ էին բախվում՝ խառնաշփոթ, մեղքի զգացում, անհանգստություն, բայց ամենից շատ՝ կարոտ: Նա պետք է խոսեր Չոնգուկի հետ, պետք է ասեր նրան այն, ինչը երբեք չէր համարձակվել ասել:
Երբ հասավ ծովափնյա քաղաք, սկսեց խնամքով զննել այն փոքրիկ սրճարաններն ու հանգստյան տները, որոնց մասին գիտեր, բայց Չոնգուկին չէր գտնում: Որոշեց պարզապես քայլել ծովափով՝ հույս ունենալով, որ կտեսնի նրան: Ծովի խոնավ քամին շոյում էր նրա դեմքը, և մի պահ նա մտածեց, որ միգուցե ուշացել է:
Նրա ուշադրությունը գրավեց ծովափնյա մի փոքրիկ արագ սննդի կետ՝ արևոտ դեղին տանիքով: Այն ուներ բաց պատշգամբ, որտեղ նստած էին մի քանի մարդիկ: Թեհյոնը կանգ առավ, երբ նրա հայացքը հանդիպեց ծանոթ կերպարին:Չոնգուկը այնտեղ էր՝ նստած պատշգամբում: Բայց նա միայնակ չէր:
Նրա դիմաց նստած էր մի երիտասարդ տղամարդ՝ լայն ժպիտով: Տղամարդը ինչ-որ բան էր ասում, իսկ Չոնգուկը ծիծաղում էր՝ անկեղծ և թեթև: Այդ ծիծաղը մի ժամանակ Թեհյոնի համար պարզ սովորություն էր, բայց հիմա այն կարծես մուրճով հարվածում էր նրա կրծքին: Նա տեսնում էր, թե ինչպես է տղամարդը թեթևակի հպվում Չոնգուկի ձեռքին՝ ժեստ, որը Թեհյոնը երբեք չէր արել։
Սիրտը կարծես սեղմվեց, կարծես ինչ-որ մեկը նրան զրկում էր օդից: «Նա երջանիկ է, առանց ինձ», - մտածեց Թեհյոնը, բայց այդ միտքը ավելի շատ ցավ էր պատճառում, քան մխիթարում:
Մի քանի րոպե կանգնած նայեց նրանց հեռվից: Չգիտեր՝ ինչ անել: Ներս մտնե՞լ և խոսե՞լ նրա հետ, թե՞ հեռանալ՝ թույլ տալով, որ Չոնգուկը շարունակի իր կյանքը: Բայց նրա ներսում արթնացավ մի բան, որ երբեք չէր զգացել այսպիսի ուժով՝ խանդ....
«Ո՞վ է նա, ի՞նչ կապ ունի Չոնգուկի հետ, և ինչու՞ է այդպես անհոգ ժպտում նրան»: Թեհյոնը բռունցքները սեղմեց, բայց չկարողացավ տեղից շարժվել: Մտքերի անընդմեջ պայքարից հետո, վերջապես, նա կամացուկ մոտեցավ՝ այնպես, որ նրանք չնկատեն: Նստեց մոտակա սեղանի հետևում և սկսեց լսել նրանց խոսակցությունը:
-Հիմա դու երջանի՞կ ես, - հարցրեց տղամարդը, նայելով Չոնգուկին:
-Այո, - պատասխանեց նա ժպիտով, բայց աչքերում կարծես մի փոքրիկ թախիծ կար: - Ես գտա այն, ինչ փնտրում էի... բայց երբեմն թվում է, թե դեռ ինչ-որ բան պակասում է:
Թեհյոնի սիրտը կանգ առավ: Ի՞նչ էր նշանակում դա: Չոնգուկը երջանի՞կ էր, թե՞ պարզապես փորձում էր համոզել իրեն, որ այդպես է:
Նա այլևս չդիմացավ: Ապրումներն այնքան ուժեղ էին, որ ստիպեցին նրան վեր կենալ և մոտենալ սեղանին: Չոնգուկը բարձրացրեց հայացքը, և նրանց աչքերը հանդիպեցին: Շփոթված, բայց հանկարծակի լցված հույզերով՝ Չոնգուկը ոտքի կանգնեց:
-Թե... Թեհյոն? Դու ի՞նչ ես անում այստեղ, - շշնջաց նա՝ ձայնը կոտրված:
-Ես... Ես փնտրում էի քեզ, - ասաց Թեհյոնը՝ կուլ տալով խռովքը: - Մենք պետք է խոսենք:
Չոնգուկը կանգնած էր՝ շփոթված ու լարված: Նրա դիմաց կանգնած Թեհյոնը կարծես ուրիշ մարդ լիներ՝ խիստ, բայց միևնույն ժամանակ տագնապած: Չոնգուկի կողքին նստած տղամարդը խեթ նայեց Թեհյոնին, բայց առանց որևէ խոսք ասելու տեղից վեր կացավ:
-Կհանդիպենք վաղը, - ասաց նա Չոնգուկին և գնաց՝ թողնելով նրանց երկուսով:
Թեհյոնը սպասեց, մինչև տղամարդը հեռանա, բայց խանդի զգացումն իր ներսում չէր մարում: Աչքերը Չոնգուկի վրա սառած էին՝ լի հարցերով:
-Ինչո՞ւ եկար, Թեհյոն, - վերջապես հարցրեց Չոնգուկը՝ խորը շունչ քաշելով: Նրա ձայնը հանգիստ էր, բայց նրա հայացքում ինչ-որ բան կոտրված էր թվում:
-Ինչո՞ւ... Ինչպե՞ս ես կարողանում հարցնել դա: Ես... ես մեկ շաբաթից ավելի տանջվում էի՝ մտածելով, թե որտեղ ես, թե արդյոք լավ ես, իսկ դու... դու այստեղ ես, ուրիշի հետ, կարծես ոչինչ չի եղել, - Թեհյոնի ձայնը թեթևակի բարձրացավ, բայց նա արագ փորձեց իրեն սաստել:
Չոնգուկը խորը նայեց նրա աչքերին:
-Իսկ ի՞նչ է եղել, Թեհյոն: Մի՞թե ինչ-որ բան եղել է մեր միջև: Մի՞թե մեր ամուսնությունը ավելին էր, քան ձևականություն:
-Դու կարծում ես, որ դա ձևականությո՞ւն էր ինձ համար: - Թեհյոնը մեկ քայլ մոտեցավ, նրա ձայնը ավելի ցածր դարձավ, բայց ավելի լարված: - Ես չգիտեմ, թե ինչ եմ զգում, Չոնգուկ, բայց գիտեմ մեկ բան. առանց քեզ այդ տանը, իմ կյանքում, ամեն ինչ սխալ է, դատարկ:
Չոնգուկը մի պահ լուռ նայում էր նրան:
֊Իսկ այդ երեք տարինե՞րը, Թեհյոն: Երեք տարի մենք ապրեցինք նույն տանը, բայց միաժամանակ՝ երկու տարբեր աշխարհներում: Դու երբևէ փորձե՞լ ես հասկանալ ինձ, թե՞ ես քեզ համար պարզապես մի պարտականություն էի:
Թեհյոնը խորը շունչ քաշեց, բայց չկարողացավ պատասխանել: Նրա լռությունը կարծես ամեն ինչ ասում էր:
-Գիտե՞ս, ես չեմ հեռացել, որովհետև քեզ ատում էի, - շարունակեց Չոնգուկը: Նրա ձայնը դողում էր, բայց նա ուժեղ էր: - Ես հեռացա, որովհետև այլևս չէի կարող ապրել մի կյանքով, որտեղ ինձ չեն նկատում:
-Ես նկատում էի քեզ, - շշնջաց Թեհյոնը, բայց նրա խոսքերը շատ թույլ էին:
Չոնգուկը թեթև ժպտաց, բայց այդ ժպիտը տխուր էր:
-Թերևս հիմա դու ինձ նկատում ես, երբ ես այստեղ չեմ: Բայց դա քիչ է, Թեհյոն: Ես քեզ սիրում էի, և դա կոտրեց ինձ, որովհետև դու երբեք չես սիրել ինձ:
Թեհյոնը մեկ քայլ էլ մոտեցավ, ձեռքը երկարեց դեպի Չոնգուկը, բայց վերջինս հետ քաշվեց:
-Ես սխալվել եմ, Չոնգուկ, - ասաց նա: Նրա ձայնը մեղմ էր, բայց լի անկեղծությամբ: - Ես չհասկացա, թե որքան կարևոր էիր իմ համար, մինչև չկորցրեցի քեզ: Խնդրում եմ, ինձ մի անգամ էլ լսիր: Ես չեմ ուզում այսպես ավարտվի:
Չոնգուկը կանգնած էր՝ բառերի ազդեցության տակ: Նրա աչքերը թրջվել էին, բայց նա փորձեց ուժեղ լինել:
-Ի՞նչ է փոխվելու, Թեհյոն: Եթե ես վերադառնամ, ինչի՞ վրա ենք մենք կառուցելու մեր կյանքը:
Թեհյոնը լռեց, մտածեց և, վերջապես, շշնջաց.
-Իմ սիրո վրա: Ես չհասկացա դա, Չոնգուկ, բայց հիմա գիտեմ: Ես... ես սիրահարվել եմ քեզ:
Չոնգուկի աչքերը լայնացան: Նա կանգնած էր՝ կարծես չհավատալով լսածին: Բայց նրա ներսում կարծես մի փոքր հույս արթնացավ:Չոնգուկը մի պահ լուռ կանգնեց, ասես մտածելով, թե արդյոք արժե հավատալ Թեհյոնի խոսքերին: Նրա ներսում դեռ կասկած կար, բայց Թեհյոնի աչքերում մի բան տեսավ՝ անկեղծություն, որը նախկինում երբեք չէր տեսել:
-Եթե դա իսկապես ճիշտ է, Թեհյոն, ցույց տուր ինձ, որ փոխվել ես, - շշնջաց նա, բայց ձայնում մի փոքր թուլություն զգացվեց:
Թեհյոնը մոտեցավ նրան, այս անգամ ավելի դանդաղ՝ կարծես վախենալով, որ ցանկացած սխալ քայլ կարող էր կոտրել այդ փխրուն պահը: Նրա ձեռքը տվեց Չոնգուկին:
-Տուր ինձ այս գիշերը, - ասաց նա: - Ուղղակի տուր ինձ հնարավորություն ցույց տալու, որ ես չեմ կորցրել քեզ:
Չոնգուկը երկար նայեց նրան՝ խորը շունչ քաշելով, ապա գլխով արեց:
֊Իմ տունը մոտ է, - ասաց նա: - Եկ... բայց ոչ այն պատճառով, որ ես արդեն վստահում եմ քեզ: Ես ուղղակի ուզում եմ հասկանալ՝ արդյոք քո խոսքերը որևէ արժեք ունեն: