PART 1 <Առանց նրա>
༺Անավարտ մեղեդի༻
Սովորական օր? Ոչ այս օրը սեվորական չէր կնչպես վերջին մեկ շաբաթը անսովոր էր առանց նրա ներկայության, 💭մտածում էի թե նրան չեմ սիրում կարող եմ ապրել առանց նրա մեկ է նրա հետ այդքան կապված չի հանգիստ ապրում էի առանց նրա հետո նրա հետ իսկ հիմա նորից առանց նրա բայց ինձ տարօրինակ եմ զգում, կարծես մի բան պակասում է, բայց ինչ չեմ կարծում որ նրան սիրում էի, ամենը եղել է գործնական ֆիկտիվ ամուսնություն, նույնիսկ տարբեր ննջարաններում էինք քնում, բայց երբ իմ կամ նրա ծնողներն էին մեր տանը գիշերում ստիպված միասին էինք քնում չեմ կարծում որ մի քանի անգամ նրա հետ երկար մնալուց կարող էի կապվել չէ չեմ կարծում մի գուցե հիմա ուղակի անսովոր է որ ուրվականի նման ինչ որ մեկը հետևումս չի քայլում այս ու այն կողմ կարծում եմ շուտով կանցնի։
Արդեն մեկ շաբաթից ավել կլինի որ օմեգան լքել էր ամուսնու տունը, ամուսնու? Նրանց ստիպել էին ամուսնանալ իրենց իսկ շահի համար երկուսի ընտանիքներն էլ բավական ազդեցիկ և հարուստ էին նույնիսկ մտերիմ մինչև տղաների ծվելը որոշել էին եթե մեկինը տղա ծնվի մյուսինը աղջիկ ապա կամուսնացնեն ինչ խոսք երկուսն էլ տղա էին ծվել բայց դա նրանց չխանգարեց իրենց երեխաներին ամուսնացնել հաշվի չառնելով որ իրենք զգացմունքներ չունեն միմյանց հանդեպ, արդեն անցել է 3 տարի պատկերացնում եք 3 տարի մի տան մեջ ում չես սիրում, օմեգան ամուսնության առաջի մի քանի օրը փակված իր սենյակում լացում էր քանի որ հայրը կոտրեց իր բոլոր երազանքները և կարիերան որին օմեգան հասել էր իր ուժերով, իսկ այ ալֆայի համար միևնույն էր այդ ամենը սովոր էր հոր և մոր վերաբերմունքին դրա համար էլ առանձին էր ապրում։
Բայց հիմա ալֆան նստած իր տան աշխատասենյակում փորձում էր կենտրոնանալ աշխատանքի վրա կարծես թե ստացվեց սկսեց աշխատել այնքան մինչև չվերջացրեց անջատեց համակարգիչն ու նկատեց որ արդեն մթնել է իսկ ինքը ոչինչ չի կերել,
֊Չոնգու՜կ,,,, ձայն տվեց օմեգային մոռանալով որ նա այլևս տանը չէ հիշելով ուղակի վեր կացավ վերցնելով հեռախոսը ուտելիք պատվիրեց, նստեց բազմոցին ու սկսեց մտածել որ իրոք անսովոր է առանց փոքրի ով իրեն ատում էր ու առհամարում։
Առավոտյան նորից նույնը իջավ խոհանոց ու էլի մոռանալով որ մենակ է հարցրեց սուրճը պատրաստ է ? Բայց ոչ սուրճի անուշ հոտն էր գալիս ոչ էլ պատասխան որին նա սպասում էր։ մտավ խոհանոց դատարկ էր, ոչ թե խոհանոցը այլ հոգին սուրճ խմելու ցանկությունը կտրուկ անհետացավ, դուրս եկավ տնից ու գնաց աշխատանքի։Ծանր օր էր եկավ ննջարան պարկեց բայց էլի մի բան տանջում էր նրան ինչու տղան այդպես վարվեց եթե ցանկանում էր գնալ ինչու չէր գնում ինչու 3 տարի անց։ Մտքերը խառնվել էին իրար թե ուրախ թե տխուր, ուրախ հիշողությունները միայն նրա համար էր երևի բայց ոչ օմեգայի քանի որ հիշում էր թե ոնց օմեգան խոհանոցում ձեռքը այրեց ու սկսեց վազել իր համար ծիծաղելի էր բայց երբ նայեց իրեն նայող փոքրիկի աչքերին ժպիտը կորավ և կարծես այդ պահից ինչ որ բան այն չէր, հենց դա հիշելուց սիրտը սկսեց ավելի կոտրվել ինչ է իրոք սկսեց նրան դուր գալ ?
Չէր կարողանում քնել որոշեց գնալ տղայի ննջարան մի գուցե գտնի մի բան որը կհուշի թե ուր է գնացել չէ որ նույնիսկ հոր տուն չի գնացել ոչ ոք չգիտեր թե որտեղ է։ Իհարկե անհանգստանում էր նրա համար բայց իրեն համոզում էր որ չկա նման բան, ինքն իրեն ասում էր որ ուղակի ընտելացել էր տղային սովորություն էր նրան ամեն առավոտ տեսնելը խոհանոցում լայն շապիկով շորտով և գզգզված մազերով։
~~~~~~~~~~~~
Չոնգուկի ննջարանն այնպիսին էր, կարծես երբեք այն չի լքել: Սեղանին դեռ մնացել էին նրա նոթատետրը և մի բաց գիրք՝ էջը պատահականորեն բաց թողնված: Ալֆան ձեռքն առավ գիրքը՝ փորձելով գտնել որևէ հուշում, բայց էջի վրա նշվածը պարզապես մի քանի բանաստեղծություններ էին՝ գրված անծանոթ անունով: Մի պահ կանգ առնելով՝ նա նկատեց, որ էջի անկյունում ինչ-որ գրառումներ կան:
«Երբ հեռանամ, կիմանաս, թե ինչն էր պակաս քո կյանքում», - գրել էր Չոնգուկը՝ փոքրիկ տառերով:
Տողերն ավելի մեծ ազդեցություն ունեցան, քան Ալֆան սպասում էր:
Շրջեց սենյակով և անկողնու տակ, հին արկղում, նա գտավ մի փոքրիկ նամակ՝ Չոնգուկի ձեռագրով.
«Ներիր ինձ, որ ստիպված եմ քեզ թողնել: Սա իմ ճանապարհն է՝ գտնելու իմ երազանքներն ու ազատությունը: Ես ուզում եմ, որ դու էլ գտնես քո ազատությունը, նույնիսկ եթե այն իմ հետ չի կապված: Բայց երբ ժամանակը գա, հույս ունեմ՝ դու կհասկանաս, թե որքան կարևոր էր այս ամուսնությունը՝ հենց մեզ համար: Ես դեմ էի ամուսնությանը և ատում էի քեզ մտածում էի որ հենց դու ես մեղավոր դրանում բայց ես սիրահարվեցի.... քեզ։ Երբեմն մենք չենք գնահատում այն, ինչ ունենք, մինչև չենք կորցնում այն»:
Ալֆան երկար ժամանակ նստեց ննջարանում՝ նամակը ձեռքին: Նրա մեջ ինչ-որ բան գնալով կոտրվում էր կարծես սիրտը վերցրել էին նրանից և ձեռքում սեղմում էին ցավեցնելով նրան: Նա հասկացավ, որ Չոնգուկի ներկայությունն իր կյանքում ավելին էր, քան պարզապես ընտելացում կամ սովորություն: Բայց հիմա արդեն ուշ էր:
Ինչպե՞ս գտնել նրան: Ինչպե՞ս ցույց տալ, որ իրականում հոգում էր նրա մասին: