Սեքս ու Ոչ Մի Պարտավորություն

Եվգենյան առավոտյան յոթին արթնացավ: Դա վաղ արթնացած նրա առավոտներից լավագույններից էր: Արթնացավ ու զանգեց Արամին:

-Արթնացել ես,-զգույշ ու շատ կամաց ասաց նա Արամին, որը կարծես թե դեռ չէր էլ արթնացել:

-Բարև...,-քնկոտ ձայնով ասաց Արամը:

-Դու դեռ քնա՞ծ ես:

-էլ չէ:

-Արամ,-բարկացած ասաց աղջիկը:

-Ես արդեն արթնացել եմ, բացի այդ դու ասացիր, որ տասին ենք շարժվելու: Ես կյանքում առաջին անգամ ութ ժամից ավելի եմ քնել, պատկերացնում ես:

-Լավ է, քնիր, այսօր դու չես կարողանալու քնել:

-Ի՞նչ, ինչո՞ւ:

-Հենց այնպես,-հանկարծակի ասաց Եվգենյան, նա դա չպետք է բարձրաձայն ասեր,-ուղղակի ասում եմ,որ մեքենա ես վարելու, կհոգնես:

-Ես մի ժամից քեզ մոտ կլինեմ:

-Լավ, ես գնամ նախաճաշելու:

-Եթե ինձ համար էլ ինչ-որ բան պատրաստես, ես ավելի շուտ կգամ:

-Այո՞,-ուրախացած ասաց Եվգենյան,-ի՞նչ ես ուզում, որ պատրաստեմ:

-Դե, բլիթներ, թթվասեր, կակաո :

-Լավ պարոն, Ձեր պատվերը շուտով պատրաստ կլինի: Դուք երբ կժամանեք:

-Դե, Ձեր սպասարկման արագությունից է կախված:

-Մենք չափազանց արագ ենք ամեն ինչում:

-Դե,-ծիծաղելով ասաց Արամը,-ես շուտով կգամ, սիրելիս: Տեսնենք' համեղ ես պատրաստում, թե ոչ:

-Եկեք և տեսեք:

Արամը անջատեց հեռախոսը, արագ վեր կացավ, լոգանք ընդունեց եւ քսան րոպե հետո նա արդեն պատրաստ էր:

Եվգենայի մոտ առաջին բլիթները այնքան էլ լավ չստացվեցին, բայց վեցերորդ փորձը հաջողությամբ պսակվեց:

<<Ինչո՞ւ են մարդիկ այդքան քիչ դեր հատկացնում սեքսին>>:

Նորից այս միտքը խուժեց Եվգենյայի միտք, որովհետև նա հիշեց, թե որքան լավ ստացվեցին իր բլիթները Արամի տանը' առաջին անգամից հետո:

Իր անհաջողությունը նա կապեց սեքսի բացակայության հետ:

Նա արդեն յոթ նորմալ բլիթ էր պատրաստել, երբ դռան զանգը հնչեց: Արամն էր:

-Եկա՞ր:

-Այո ու որքան կարող էի արագ' քո բլիթները համտեսելու համար:

-Ուղի՞ղ իմաստով, թե փոխաբերական:

-Եվգենյա,-ինձ ուշքի բերելու ակնկալիքով ասաց Արամը:

Այսօր ես շատ ուրախ էի:

-Լավ, արի փորձիր, բայց դրանք այնքան էլ լավ չեն, որովհետև ես բաղադրիչներից մեկը չունեի:

-Ասեիր, ճանապարհին կգնեյի:

-Դա դու պետք է տաս, խանութում դրանից չկա:

-Այո՞ եւ ի՞նչն է դա:

-Դե, հենց դու: Պատրաստելուց ես հիշեցի մեր առաջին անգամը, դու այնքան քնքուշ էիր ինձ հետ...Այդ օրը ինձ մոտ հիանալի բլիթներ դուրս եկան:

Արամը բարձրաձայն ու անզուսպ ծիծաղում էր:

-Պետք չէ ծիծաղել,-նեղացած ասացի աղջիկը Արամին:

Արամը տեսավ իմ դեմքը եւ մոտեցավ ինձ:

-Դե մի տխրիր, ուղղակի քո պատճառաբանությունը շատ ծիծաղելին էր,-նկատեց Արամը ու մի կտոր փորձեց բլիթից:

-Դե, ինչպե՞ս է...

-Կհավատաս, ավելի լավ, քան առաջին անգամ,-Եվգենյան նայեց նրան:

-Անգամ չգիտեմ ուրախանամ, թե տխրեմ :

-Ես սիրում եմ քեզ:

-Դա կհիշե՞ս այսօր, ամբողջ օրվա ընթացքում:

-Ես չեմ էլ մոռանում:

-Շատ լավ, գնալու ժամանակն է:

Եվգենյան վերցրեց իր պայուսակը,մտածված բարձրացրեց առանց այն էլ կարճ շրջազգեստը ավելի վեր ու առաջ գնաց:

Արամը դա նկատեց, հասկացավ նրա ծուղակը, բայց միևնույն է' նա ընկավ դրա մեջ:

Նա նայում էր նրա ոտքերին եւ ուղղակի ցանկանում էր նրան: Նա արդեն երկար ժամանակ է, ինչ <<սոված>> էր:

Նրանք նստեցին մեքենան ու շարժվեցին: Եվգենյայի ծնողները դեռ քնած էին:

Նրանք արդեն կես ժամ է ինչ ճանապարհ էին ընկել:

-Ես ուզում եմ երաժշտություն լսել,-ասաց աղջիկը:

-Ո՞ր երգը:

-Դե, Էստրադառադայի Բյուստը:(Estradarada-Бюст всемогущий)

Դա շատ գրգռիչ երգ է, Արամը դրա անունը լսելով միանգամից հասկացավ նրա մտադրությունները:

-Լավ:

Երաժշտությոնը իսկապես գրգռում էր, իսկ եթե բառերն էլ էիր հասկանում, ապա դա ուղղակի հրաշք էր:

Կրկներգի ժամանակ Եվգենյան ոտքերը դրեց դիմապակու տակ' խաչած: Նրա շրջազգեստը ավելի վեր բարձրացավ, համարյա ամբողջովին մերկացնելով նրա ոտքը: Նա աչքերը փակել էր և ձեռքերով պարային շարժումներ էր անում, դանդաղ ու եթերային: Արամը չէր կարողանում նրանից աչք կտրել, բայց զսպելով իրեն չէր դիպչում նրան:

Արամը վերցրեց կողքի շիշը ու փորձեց մի քանի կում անել' կիրքը հանգստացնելու համար:

-Ես էլ եմ ուզում խմել,-հանկարծ լսեց նա կողքից :

Արամը շիշը փոխանցեց.նրան: Աղջիկն այն վերցրեց ու մի քանի կում արեց, բայց շիշը Արամին փոխանցելիս ընկավ նրա ձեռքից ու համարյա ամբողջ շրջազգեստը թրջված էր:

-Fuck

-Կանգնեցնե՞մ մեքենան:

-Ոչ, ես տեղափոխվեմ հետևի նստատեղին ու փոխվեմ, դու վարիր :

Եվգենյան առջևի նստատեղերի արանքով տեղափոխվեց հետև, այնպես, որ Արամը տեսավ նր վարտիքի գույնը:

Արամը էլ չէր դիմանում, առավել ևս այն բանից հետո, երբ նա սկսեց դանդաղ հանվել հետևում: Նա հանել էր շրջազգեստը ու քամում էր այն պատուհանից: Ոտքերը դրել էլ նստատեղի վրա, մազերը մի կողմ էր արել: Վերջ...

Արամը հանկարծակի կանգնեցրեց մեքենան այնպես, որ Եվգենյան քիչ էր մնում ընկներ: Դուրս եկավ մեքենայից ու տեղափոխվեց հետևյալ նստատեղ:

Աղջիկը վախեցած էր, նա դա Արամից դա չէր սպասում:

-Հերիք է...,-ասաց Արամը ու քաշելով Եվգենյայի գոտկատեղից նրան պառկեցրեց նստատեղին, ամբողջ երկայնքով:

Նա հարձակվեց նրա շուրթերի վրա ու սկսեց ագահորեն համբուրել: Եվգենյան ոտքերով գրկեց նրան : Նա հաղթեց, նրանք հաղթեցին:

-Ես կարոտել եմ քեզ,-շշնջաց Արամի ականջին նա:

-Չես պատկերացնի, թե ես որքան եմ կարոտել,-քմծիծաղով ասաց Արամը ու դանդաղ սկսեց հանել նրա վարտիքը,իսկ Եվգենյան հանեց նրա վերնաշապիկը:

Նա մի պահ կանգնեց ու պարզապես նայում էր նրա որովայնին, դեմքին,իսկ հետո ուղղակի գրկեց նրան:

Արամը համբուրեց նրա ճակատը ու իջեցրեց իր տաբատը:

Նա բռնեց Եվգենյայի գլուխը ու շեշտակի նրա քարացած անդամը մտավ նրա մեջ:Եվգենյանբբարձրացրեց գլուխը նրան զգալով և բացեց բերանը, որքան կարող էր մեծ, որպեսզի կարողանար շնչել:

Արամը դանդաղ շարժվում էր նրա մեջ: Եվգենյան բարձր տնքում էր, ավելի շուտ ճչում: Արամին դա ավելը էր գրգռում:

-Դու նորից իմն ես...

-Միշտ

Արամը արագացնում էր շարժումները ու նրանք միասին ավարտեցին: Բայց նրա անդամը դեռ նրա մեջբէր, իսկ նրանք կողք կողքի պառկած: Նրանք նայում էին իրար դեպքի, Արամըբշոյում էր նրա մարմինը: Նա ձեռքը տարավ նրա շապիկի տակ ու սկսեց շոյել նրա կուրծքը: Եվգենյան փակեց աչքերը ու այնքան հոգնած էր, որ չդիմացավ ու քնեց:

-Սիրում եմ քեզ,-ասաց արդեն քնած աղջկան Արամը ու նրա միջից դուրս գալով' ծածկեց նրան: Նա նույնպես հոգնած էր ու քնեց' առանց կուրծքը բաց թողնելու: