Մաս 10
-Ի՞նչ ես ուզում ուտել,-հարցրեց Արամը Եվգենյային:
-Ե՞ս: Չգիտեմ, արի ես ուղղակի ասեմ, թե ինչ չեմ սիրում, իսկ դու ընտրիր, թե ինչ ենք ուտելու:
-Լավ,-Արամը ժպտում էր: Նա երբեք նրա նման աղջկա չէր հանդիպել: Լիլուն միշտ կրեպե էր ուտում, այն էլ ինքն էր թելադրում, թե ինչպես պատրաստեն, որքան ջեմ լցնեն վրան ու հանկարծ, եթե այն տաք չլինի, նա դա ստիպում էր հետ տանել:
-Լավ:
-Ես չեմ սիրում ավելուկով ճաշ, վարսակի փաթիլներ, խաշ եւ այն ամենը, ինչը իր տեղում չէ:
-Այսի՞նքն իր տեղում չէ:
-Դե, օրինակ' մրգերով աղցան չեմ սիրում: Միրգը աղանդեր է, ոչ թե սառը ուտեստ: Օրինակ' բադրիջանով մուրաբան: Դա ուղղակի զզվելի է....
<<Գրողը տանի, նա չի սիրում այն ամենը, ինչ ես: Բացի խաշից իհարկե>>.մտածեց Արամն ու ասաց:
-Լավ, այդ դեպքում արի պիցցա պատվիրենք, սպագետտի եւ գինի: Կարծես այն քեզ շատ դուր եկավ:
Եվգենյան չկարողացավ զսպել ծիծաղը: Նրանք երկուսով սկսեցին ծիծաղել:
-Այո, նույնից:
Երեսուն րոպե հետո դռան զանգը հնչեց:
-Երեւի առաքիչն է,-ասաց Արամն ու գնաց դուռը բացելու:
Նա հագնվեց ու գնաց դռան մոտ:
-Արամ Սարգսյա՞ն:
-Այո:
-Ձեր պատվերը: Ստորագրեք եւ վճարեք:
Արամը ստորագրեց ու սկսեց գրպանում փնտրել դրամապանակը, վճարեց առաքչին ու վերցրեց,պատվերը:
-Արի պատշգամբ, Եվգենյա:
Նա արդեն նստել էր ու բացել էր պիցցան:
-Իսկ ես որտե՞ղ նստեմ,-պատշգամբ գալով հարցրեց Եվգենյան :
-Այնտեղ, որտեղ մի ժամ առաջ,-նա խորամանկ ժպտաց:
-Քո բախտը բերել է, որ ես սոված եմ, թե չէ դու արդեն այդ աթոռին նստած չէիր լինի,-ասաց նա ու նստեց նրա ծնկներին,-դու դեռ պատասխան կտաս այս լկտի վերաբերմունքի համար,-աչքերը փոքրացնելով ասաց նա ու մի կտոր պիցցա վերցրեց:
-Տեսնենք:
Եվգենյան կերան առաջին կտորը ու վերցրեց երկրորդը: Նա, կարծես ուղղակի սկսեց դանդաղ ճոճվել' ուժեղ սեղմվելով նրա ծնկներին: Արամը հասկացավ, թե նա ինչ է մտածել:
-Լա՞վ ես մտածել,-նրա մտադրություններում համոզվելուց հետո հարցրեց Արամը:
-Ինչը՞...ես ոչինչ չեմ մտածել,-միամիտ հայացքով ասաց Եվգենյան:
-Ոչինչ չես մտածել, հա՞...,-Արամը սկսեց նրան խուտուտ տալ, Եվգենյան չդիմացավ, կանգնեց ու սկսեց ծիծաղել,-ոչինչ չես մտածե՞լ...
-Լավ, լավ: Ներիր, ես. ..ես...չէի ուզում,-ծիծաղը զսպել չկարողանալով ու հազիվ Արամից սենյակ փախչելով ասաց նա:
Նրանք ընկան մահճակալին ու նայում էին առաստաղին:
-Քեզ հետ ես ամեն ինչ մոռանում եմ...
Արամը նայեց նրան ու ասաց.
-Դա լավ է,-ու մատներով ձեռք տվեց նրա շուրթերը:
Աղջիկը ժպտաց:
-Ես քեզ մի առաջարկ ունեմ:
-Ի՞նչ առաջարկ: Այս մեկին համաձայնելուց հետո ես վախենում եմ քո առաջարկներից:
Արամը ծիծաղեց: Նրան դուր էին գալիս նրա կատակները: Ոչ մի աղջիկ նրան այդքան չէր ծիծաղեցնում:
-Սա ցենզուրայի մեջ է... Այսօր ինձ հրավիրել են երեկույթի, ուր ես չէի ուզում գնալ, բայց եթե դու գաս, ապա ես կգնամ: Դա կարող է լավ լինել բիզնեսիս համար, բայց դրանք հիմնականում չափազանց ձանձրալի են լինում: Ի՞նչ կասես:
-Սա ժամադրությո՞ւն է...պարոն Արամ...
-Եթե ուզում ես, ապա այո:
-Բայց մենք մի մեեեեծ խնդիր ունենք: Ես պետք է տուն գնամ, երեկոյան զգեստ գտնեմ...կարծես ես համար բան չունեմ....
-Ուրեմն, դու համաձա՞յն ես,-երջանկացած հարցրեց Արամը:
-Այո, ինչո՞ւ ոչ: Ես չեմ ուզում տանը նստել:
-Այդ դեպքում, մենք հիմա կիջնենք խանութ, դու քեզ համար զգեստ կընտրես, հետո մենք կգնանք քո տուն, դու կփոխվես ու մենք միասին գնանք այնտեղ:
-Իսկ դու փոխվելու կարիք չունե՞ս:
-Իհարկե ունեմ: Ես մեքենայիս մեջ կոստյում ունեմ: Այստեղինը կհագնեյի, եթե դու վերնաշապիկը վերցրած չլինեիր:
-Իսկ դու հագիր այն ու հիշիր, որ այն իմ հագին է եղել...,-նա վեր կացավ, խորամանկ ժպտաց ու գնաց հագնվելու:+
Արամը մտածում էր, որ դա այնքան էլ վատ գաղափար չէ ու նա այդպես էլ արեց: Նրանք պատրաստվեցին, սնունդի մնացորդները տեղավորեցին սառնարանում ու դուրս եկան տանից:
-Ես հիմա կգամ,-խանութի մոտ ասաց Եվգենյան,-դու կարող ես այստեղ սպասել:
-Լավ, չգա՞մ:
-Ես վաղուց մի զգեստ էի տեսել, միանգամից դա կվերցնեմ ու կգամ:
-Լավ:
Նա գնաց ու հետ եկավ տասնհինգ րոպե հետո:
-Վերջ, գնացինք տուն:
Ճանապարհին Եվգենյան մի փոքր հուզված էր, տեղը չէր գտնում: Արամը մի անգամից հասկացավ, թե բանն ինչում է:
-Վախենում ես, որ նա տա՞նը կլինի:
Եվգենյան զարմացած նայեց նրան:
-Երեւում է, որ վախենում ես:
-Ես վախենում եմ նրա պահվածքից, երբ նա քեզ տեսնի:
-Ինչո՞ւ:
-Դե, նա կկատաղի, երբ իմանա, որ ես քնում եմ իմ փաստաբանի հետ,-նրանք սկսեցին ծիծաղել :
-Հաա, մի վախեցիր: Ես կարողանում եմ կանանց հմայել,-ասաց Արամը ու մի անգամից փոշմանեց: Եվգենյան կարծես թե տխրեց' հիշելով նախորդ դեպքը:
-Ես դա չէի ուզում ասել...
-Ոչինչ: Ես արդեն լաց չեմ լինում այդ սրիկայի համար: Հիմա միայն ափսոսում եմ, որ ամեն ինչ այդպես դասավորվեց հենց մորս հետ:
-Դու ներե՞լ ես նրան:
-Չգիտեմ...նա...նրանք ինձ չափազանց մեծ ցավ են պատճառել...Ես չեմ ուզում այդ մասին խոսել: Արի ավելի ուրախ բաների մասին խոսենք:
-Այո, իսկ ինչի՞:
-Դե, երեկույթին ովքե՞ր են լինելու:
-Դե, ձանձրալի մարդիկ: Իրավաբաններ, դատախազներ, գործարարներ ու նրանց ընկերուհիները:
-Նրանց ընկերուհիները՞,իսկ նրանք կին չունե՞ն:
-Շատերը' ունեն, բայց դա եղանակ չի փոխում...
Նրանք արդեն տան մոտ էին:
-Ես կգամ քեզ հետ:
-Հարկավոր չէ:
-Ոչ, կգամ: Դու կասես, որ ես պարզապես ընկերդ եմ:
-ՊԱՐԶԱՊԵՍ ԸՆԿԵ՞Ր:
-Այո, ինչ է եղել որ...
-Լավ,-ծիծաղելով ասաց Եվգենյան,-գնանք ՊԱՐԶԱՊԵՍ ԸՆԿԵՐ:
Նրանք մտան տուն, այն կարծես դատարկ էր:
-Տանը կարծես ոչ ոք չկա:
-Այո, ես գնամ փոխվեմ: Իմ սենյակը երկրորդ հարկում է:
-Օգնության կարիք չունե՞ս,-կասկածելի ժպտալով հարցրեց Արամը:
-Ոչ, ես գլուխ կհանեմ,-Եվգենյան, կարծես թե երջանիկ էր:
Նա բարձրացավ վերեւ ու սկսեց պատրաստվել: Նա հորդորեց մազերը, շպարվեց ու հագավ մինջև հատակ ձգվող սեւ, էլեգանտ զգեստը:
Այն հիանալի ընդգծում էր նրա կազմվածքը, դուրս ցցված հետեւը : Զգեստը առանց թեւերի էր, նրա պարանոցը բաց էր, այն նեղ ձգվում էր մինչեւ ծնկները, դրանից հետո այն լայնանում էր: Զգեստը մաքուր սեւ էր, առանց ավելորդթյունների, ինչպես սիրում էր նա: Մազերը հավաքված էին անկյունում, կոկիկ հարդարված:
Աչքերը գեղեցիկ ընդգծված էին: Շուրթերը նա ցանկացած մարմնագույն քսել, բայց հետո փոշմանեց ու ընտրեց կարմիրը:
Նա փորձեց կոճկել զգեստը, բայց չկարողացավ հասնել:
Արամը նստել էր հյուրասենյակում ու սպասում, նա հանկարծ մտածեց, թե ի՞նչ է անում այստեղ, ինչի՞ համար է նա այստեղ:
<<Ինչ եմ անում, ինչի՞ համար եմ այստեղ: Ո՞Վ Է ՆԱ ԻՆՁ ՀԱՄԱՐ>>: Նա դեռ տանջվում էր այս մտածմունքներից, երբ լսեց նրա ձայնը, նա նրան էր կանչում: Արամը շտապելով բարձրացավ նրա սենյակ:
Դուռը բացեց:
-Խնդրում եմ օգնի,-շնչակտուր ասաց Եվգենյան, որը մեջքի վրա ինչ որ բան էր անում,-այն չի կոչկվում:
-Լավ, հիմա,-Արամը մոտեցավ նրան:
Նա շարունակում էր անհանգիստ շարժումներ անել:
-Հանգիստ կանգնիր:
-Լավ:
Արամը փորձեց գտնել ծայրը ու նա կարծես մտածմունքներից դուրս գալով նկատեց նրա մեջքը: Այն սպիտակ էր ու նուրբ: Նա մատները վերեւից դանդաղ սահեցրեց մինչեւ գոտկատեղը ու ավելի ներքեւ:
Եվգենյան դողաց: Նա զգում էր նրա հպումները ու դողում:
Նա իջեցրեց մատներն ու համբուրեց նրա պարանոցը, բռնեց արմունկն ու ասաց ականջին,
-Դու անկրկնելի տեսք ունես:
-Դու դա բոլոր աղջիկներին ես ասում, երեւի:
Եվգենյան իր պարանոցի վրա զգաց նրա ժպիտը:
-Այո, բայց դա ա անկեղծ հնչում է հենց քեզ համար:
-Ուրեմն, դու միայն ի՞նձ հետ ես անկեղծ,-աղջիկը թեքվեց եւ նրա դեմքը վերցրեց ափերի մեջ:
Նրանք նայում էին իրար աչքերի մեջ: Արամը երկար նայեց նրան, ոչինչ չպատասխանեց ու կախեց գլուխը:
-Ես կսպասեմ մեքենայի մեջ,-Նա կատարեց նրա խնդրանքը ու դուրս եկավ սենյակից:
Եվգենյան մի քիչ խճճված էր, նա չգիտեր, թե ի՞նչ պետք է անի: Արամը տրամադրություբ չուներ եւ կարծես նա էլ դրա պատճառով տխրեց:
Նա վերցրեց հեռախոսը, դրեց այն պայուսակի մեջ ու դուրա եկավ:
Նա մեքենայի մեջ սպասում էր: Եվգենյան նստեց ու նրանք շարժվեցին:
Ճանապարհին ոչինչ չխոսեցին, երեկույթը քաղաքից դուրս էր...
Սպասուն եմ ձեր արձագանքին: Հուսով եմ' այս մասը ձեզ դուր կգա: Գրեք մեկնաբանություններում ձեր կարծիքը եւ մի մոռացեք հավանելու մասին...⭐❤😚