Սեքս ու Ոչ Մի Պարտավորություն

Արամը կես ժամ շուտ արդեն հանդիպման վայրում էր: Նա նկատեց, որ սավանները դեռ երեկվանն են ու դրանց վրա արյան հետքեր կան:

Պահարանից հանելով նոր ու մաքուր սավանները նա փոխեց սպիտակեղենը: Արամը նաեւ գինի էր գնել ու հիմա նստած պատշգամբում խմում էր այն ու սպասում նրան:

Եվգենյան այդ պահին տանը պատրաստվում էր, արդեն տաքսի էր կանչել:

-Ինչ-որ տե՞ղ ես գնում,-հանկարծ հարցրեց նրան մայրը, որը անակնկալ հայտնվեց դռան շեմին:

-Այո,-չոր պատասխանեց նա:

-Իսկ չես ուզում ասել, թե ո՞ւր ես գնում...

-Դու, կարծես չէիր հարցրել ինձ, երբ քնում էիր ընկերոջս հետ:

-Եվգենյա, դու ինձ կյանքում չես ներելո՞ւ: Որքա՞ն կարելի է: Ես չգիտեի, որ նա քո ընկերն է: Հերիք է ինձ մեղադրես....

-Ոչ, ես կարծում էի, որ նա է իմ ճակատագիրը, իմ միակը, իմ կեսը կամ ինչպե՞ս են դա այլ կերպ անվանում, իսկ դու փշրեցիր իմ բոլոր երազանքները, դու, իմ մայրը,-նա արդեն լաց էր լինում,-Չնայած, ես շնորհակալ եմ քեզ, դու ինձ ստիպեցիր մեծանալ...ես էլ չեմ հավատում ամեն հիմարության. ..

-Աղջիկս, ներիր ինձ,-Լենան նույնպես լաց էր լինում,-խնդրում են: Ես նրա հետ էլ կապ չունեմ, ես նույնիսկ չգիտեի նրա անունը: Ես ուղակի հանդիպեցի նրան ակումբում: Շատ էի խմել ու...

-Ու նա քեզ շինեց,-այդ պահին մայրը ուղղակի սկսեց հեկեկալ ու դուրս վազեց սենյակից,-այո, ցավալի է...

Տաքսին ժամանեց: Եվգենյան նստեց ու ասաց, թե նա որտեղ,պետք է գնա, բայց նա արդեն անտրամադիր էր:

Արամը պատշգամբից տեսավ, թե նա ինչպես է իջնում տաքսու միջից: Նա տեղից,չշարժվեց: Եվգենյան մտավ բնակարան, պայուսակը գցեց մահճակալին ու գնաց,պատշգամբ: Արամը նկատեց նրա կարմրած աչքերը ու մի քիչ տխրեց:

-Ի՞նչ է պատահել,-հարցրեց նա, բայց Եվգենյան ոչինչ չպատասխանեց, պարզապես նստեց,նրա ծնկների վրա եւ վերցրեց գինու շիշը: Նա սկսեց խմել գինին հենց շշից:

Նրա հագին մուգ կապույտ գույնի ջինս էր ու թափանցիկ, բայց ոչ գռեհիկ գեղեցիկ տոպ ու կրունկով կոշիկ: Արամը առաջին անգամ էր նրան տեսնում կրունկով:

Եվգենյան երեւի խմեց շշի կեսը, եւ հաստատ կխմեր մյուս կեսը, եթե Արամը նրա ձեռքից չվերցներ շիշը:

-Չես ուզո՞ւմ ասել,-նրանք իրար աչքերի մեջ էին նայում:

-Համեղ գինի էր:

-Չես ուզում' մի պատմիր:

Եվգենյան դեռ նստած էր Արամի ծնկնեերի վրա: Նստելու այլ տեղ չկար էլ, պատշգամբը փոքր էր, կար միայն մի փոքրիկ սեղան ու աթոռ, որի վրա էլ նրանք նստած էին:

-Ուզո՞ւմ ես պատմեմ: Լավ: Իմ մայրը քնել է իմ ընկերոջ հետ, իմ կողքի սենյակում:

Արամը մի փոքր զարմացած էր:

-Այո-այո, եւ ես շատ հաճախ եմ ուզում պարզապես մեռնել,-նա սկսեց լաց լինել:

Արամը գրկեց նրան : Եվգենյան փաթաթվեց նրա պարանոցին:

-Նա ինձ դավաճանել է, իսկ ես նրա համար պատրաստ էի անգամ մեռնել, դու հասկանո՞ւմ ես, նա քնել է իմ մոր հետ:

-Լավ սիրունս,  լաց մի եղիր, դա քեզ այնքան էլ իի սազում,-գլուխը շոյելով նրան ասում էր Արամը:

-Մայրս ասում է, որ չգիտեր, թե նա ով է, որ հարբած է եղել: Բայց ես դա միեւնույն է, նրան ներել չեմ կարող...չէ, չեմ կարող...

-Լավ հանգստացիր, ամեն ինչ կավ կլինի:

Եվգենյան բարձրացրեց գլուխն ու նայեց նրան:

-Դու իսկապե՞ս այդպես ես կարծում, որովհետև. ..

-Համոզված եմ:

Նա վեր կացավ նրա ծնկների վրայից եւ կանգնեց: Նա մեջքով էր կանգնած Արամին:  Նա պարզապես նայում էր նրա մեջքին, իսկ Եվգենյան նայում էր դեպի փողոցը:

-Ես պատրաստվում էի նրա հետ ամուսնանալ ,.եթե նա առաջարկություն աներ: Երեխաներ ունենալ նրանից,-նա շրջվեց ու նայեց Արամին, որը թեթեւ ժպտում էր,- դու երեւի համարում ես, որ ես հիմար եմ, չէ՞:

-Չէ,  դու երեխա ես...

-Երեք շաբաթ առաջ հնարավոր է, բայց ոչ հիմա,-նա նորից վերցրեց գինի ու սկսեց փոքր կումեր անել:

-Իսկ դո՞ւ ինչպես ես սրան հասել: Այսինքն սիրուն չհավատալուն: Ինչ-որ բան պետք է որ տեղի ունեցած լինի:

-Չէ, արտառոց ոչինչ տեղի չի ունեցել,,ուղղակի ես կարծում եմ, որ մարդիկ կան, որոնք ստեղծվել են ընտանիք, երեխաներ ունենալու համար, մարդիկ էր կան, որ չեն կարող այդպես ապրել: Նրանց պետք է միայն սեքս ու ոչ մի պարտավորություն: Չեմ պատկերացնում, որ ես երբևէ երեխա ունենամ, դա երեւի ամենա դժբախտ երեխան կլինի այս աշխարհում,-նա ծիծաղում էր, նրանք երկուսն էլ ծիծաղում էին:

-Այո, կուզեի քեզ նման լինել,-ասաց Եվգենյան ու գինու շշի հետ միասին նորից նստեց նրա ծնկներին :

-Դու ինձ նման չես ու պետք էլ չի, որ դառնաս: Ինձ նմանները ինձ էլ չեն գրավում:

Նա ձեռքը դրեց աղջկա ոտքերին :

-Ուրեմն, դու գրավվա՞ծ ես ինձնով,-նրանք ժպտուն էին:

-Այն էլ ինչպես...
Նրանք սկսեցին կրքոտ համբուրվել: Եվգենյան թեքվեց ու ոտքերով գրկեց նրա մեջքը, մի կում էլ խմեց գինուց ու այն դրեց սեղանին: Նրանք համբուրվում էին այնքան կրքով :

-Քեզնից գինու համ է գալիս,-ժպտալով նշեց Արամը:

-Այո՞, իսկ դա քեզ խանգարո՞ւմ է:

-Հենց այն է ինձ վախեցնում, որ քո մեջ ինձ ոչինչ չի խանգարում :

Նա դանդաղ,համբուրեց նրան:

-Ուզում եմ լոգանք ընդունել:

-Գուցե միասի՞ն

-Ոչ Արամ: Ինձ հինգ րոպե տուր:

Նա կանգնեց ու թեթեւ ճոճվելով գնաց դեպի լոգարան: Արամը խմեց շշի ամբողջ պարունակությունը, բայց նա դեռ չկար: Նա շարժվեց դեպի լոգարան: <<Իսկ եթե նա ուշագնաց է եղել>>, մտածեց նա ու բացեց դուռը:

Եվգենյան կանգնած էր լոգախցիկում, ամբողջովին մերկ եւ թաց: Արամը մի անգամից գրգռվեց: Այդ պահին Եվգենյան շրջվեց:

-Դու պետք է սպասեիր:

-Դու նորից ուշացար:

Արամը հանեց,վերանաշապիկը, արձակեց տաբատի կոճակը:

-Դու ի՞նր է, ուզում ես հենց հիմա լոգանք ընդունել :

-Չեմ կարծում, թե եսհիմա հենց դա եմ ուզում:

Նա արդեն ամբողջովին մերկ էր եւ շարժվեց դեպի Եվգենյան:

Նա մտավ ցնցուղի տակ, կանգնեց նրա հետեւում եւ գրկեց նրան: Եվգենյան ձեռքերով հենվեց պատին:

-Դու շատ գեղեցիկ ես,-Եվգենյան ժպտաց, բայց նա դա չտեսավ:

Արամը սկսեց համբուրել նրա ուսերը, մեջքը, կծեց նրա ականջի բլթակները:

Եվգենյան վախենում էր շրջվել: Տղան ձեռքը սահեցրեց նրա որովայնով ու իջավ ներքեւ. ..

Եվգենյայի շնչառությունը կանգ առավ, նա բարձրացրեց կախ գլուխն ու նայեց վերեւ:

-Ես չեմ դիմանում,-կամաց ասաց նա:

-Դե ուրեմն կռացիր :

Եվգենյան հասկացավ, թե ինչ է մտածել նա: Աղջիկը կռացավ եւ զգաց, թե նրա առնանդամը ինչպես մտավ իր մեջ: Նա ուժեղ ներշնչես ու մի քանի վայրկյան հետո արտաշնչես: Դա աստվածային զգացում էր: Արամը սկսեց,դանդաղ շարժվել: Եվգենյան սկսեց բարձր տնքալ ու փորձեց արագացնել տղայի շարժումները:

-Մի շտապիր, ես ուզում եմ վայելել...

-Խնդրում եմ...

Արամը հետզհետե արագացրեց շարժումները, նույնիսկ չափազանց:

Եվգենյան համարյա ավարտում էր: Արամը մի ուժեղ ու կտրուկ շարժում արեց եւ կանգ առավ: Նրանք միասին հասան ծայրակետին:
Եվգենյան դեռ հենված էր պատին: Արամը ընկավ նրա մեջքին ու դեռ նրանում էր:

Մի քանի վայրկյան հետո նա բարձրացավ ու համբուրեց նրա մեջքը, սեղմեց կուրծքը:

-Դու հոգնեցի՞ր,-հարցրեց նա Արամին:

-Այո, քեզ հետ այլ կերպ հնարավոր չէ,-նրանք երկուսն էլ ժպտացին:

Եվգենյան շրջվեց, ափերի մեջ առավ նրա դեպքը ու նույնիսկ չափազանց նուրբ համբուրեց նրան: Արամը սրան չէր սպասում: Նա ուղղակի քարացած կանգնած էր:

Եվգենյան դուրս եկավ լոգախցիկից, սրբիչը փաթաթեց իր վրա ու մոտեցավ հայելուն:

Արամը նայում էր նրան ու էլի ուզում: Ինչպե՞ս է դա հնարավոր:  Նա հենց նոր նրան տիրեց, բայց էլի էր ուզում: Նրա սրբիչը չեր ծածկում նրա ամբողջ հետույքը: Արամը ժպտաց: Հայելու միջից Եվգենյան նկատեց Արամի դեմքի արտահայտությունը, ինքն իրեն ժպտաց ու դուրս եկավ լոգարանից:

Նա չորացրեց մազերն ու մարմինը եւ հագավ պահարանից վերցրած մի խալաթ: Արամը մի քանի րոպե հետո դուրս եկավ: Նրա կոնքերին էր միայն սրբիչ փաթաթված :

Եվգենյան թեքվեց նրա կողմ ու չկարողացավ զսպել ժպիտը' հիշելով լոգարանում կատարվածը:

-Դու ծիծաղո՞ւմ ես ինձ վրա:

-Այո, չի կարելի՞:

Արամը սկսեց ծիծաղել:

-Սովա՞ծ ես:

-Այո, շատ,-Եվգենյան անկեղծ էր ասում: Նա սոված էր:

-Ես հիմա մի բան կպատվիրեմ:

Սիրելի ընթերցողներ, սպասում եմ ձեր աստղերին եւ մեկնաբանություններին: Ձեր կարծիքը կարեւոր է ի ձ համար...⭐❤