Սեքս ու Ոչ Մի Պարտավորություն

ԱՐԱՄ

Ես նրան այդ գրողի տարած երեկույթին հրավիրեցի չմտածված, բայց հիմա գիտեմ, որ ոչինչ էլ չմտածված չէր: Ես ուղղակի չեմ ուզում նրանից հեռու լինել: Նա ուրիշին է սիրու,  Արամ, ուշքի արի:

Նա այսօր շատ գեղեցիկ էր...աննման էր: Ես նրա սենյակում հազիվ ինձ զսպեցի, որ չտիրեմ նրան հենց այնտեղ:

Մենք դուրս եկանք մեքենայից ու մտանք առանձնատուն: Երաժշտության ձայնը հարեւան փողոցից լսվում էր: Նա ձեռքս բռնեց, երբ մենք մտնում էինք տուն:

-Ողջույն, Արամ, ինչպե՞ս ես,-ինձ մոտեցավ Կարենը, իմ գործընկերը,-իսկ սա ի՞նչ գեղեցկուհի է,-նա հիացմունքով նայում էր Եվգենյանին, ես բարկացա:

-Եվգենյա, ծանոթացիր, Կարենն է, իմ գործընկերը:

-Ուրախ եմ,-Կարենին ժպտալով ասաց նա,-Արամ, ուզում եմ խմել:

-Ես ձեզ երկուսիդ կհյուրասիրեմ: Եկեք,-մենք Կարենի հետեւից գնացինք,  նա մեզ տարավ բարի մոտ:

Ինձ համար նա ռոմով Coca-Cola պատրաստեց, Եվգենյայի համար նա կոկտեյլ պատրաստեց մրգերով:

Կարենը անընդհատ նրան էր նայում, նա նրան դուր էր գալիս: Եվգենյան ժպտում էր եւ թեթեւ օրորվում:

-Պարել եմ ուզում, արի գնանք պարելու, իմ սիրելի երաժշտությունն է,-իմ ականջին ասաց Եվգենյան :

Դա այն նույն երաժշտությունն էր, որը նա լսում էր իմ տանը, առաջին օրը:

- Չէ, ես չեմ ուզում, -նա երեխայի նման շուրթերը ծամածռեց:

-Արի, ես քեզ հետ կպարեմ,-նրան մի անգամից առաջարկեց Կարենը: Եվգենյան հարցական նայեց ինձ, ես ոչինչ չասացի:

-Լավ, գնանք,-ինձ բարկացած նայելով ասաց նա' Կարենին:

Նրանք գնացին եւ սկսեցին պարել: Այդ անիծյալ Despasito-ն էր էլի հնչում: Նրանք պարում էին, իսկ ես խմում էի: Ես անընդհատ նրան էի նայում: Նա իսկապես շատ գեղեցիկ էր: Նրա ամեն շարժումին նայելով, ես վերհիշում էի ժամեր առաջվա մեր լոգանքը, մեր առաջին անգամը, խոհանոցը : Ես ակամայից ժպտացի, ախ այդ անիծյալ խոհանոցը:

Ես իմ հիշողություններում էի, երբ նրանք վերադարձան: Նա եւս մեկ գավաթ պատվիրեց, բայց ես թույլ չտվեցի նրան խմել, բռնեցի դաստակից ու տարա նրան իմ հետեւից: Կարենը զարմացած նայեց ինձ:

-Ո՞ւր ես տանում ինձ:

-Շուտով կիմանաս:

Ես նրան տարա երկրորդ հարկ, ազատ սենյակ չկար, մենք մտանք լոգարան եւ ես դուռը փակեցի:

-Ես ուզում եմ քեզ,-ասացի ես նրան:

Նա կարծես թե զարմացած էր, ես գրկեցի նրան ու նստեցրին նրան հայելիները առաջ, լոգարրանում միակ ազատ տեղը դա էր:

-Այստե՞ղ,-վախեցած հարցրեց նա:

-Ամենուր:

Ես սկսեցի համբուրել նրա շուրթերը ու արձակեցի զգեստը, ինչպես որ կոճկել էի: Նրա մեջքը: Նա գրկեց ինձ իր ոտքերով, ձեռքերը դրեց ուսերիս:

Ես սկսեցի շոյել նրա նրա մեջքը ու իջա ավելի ներքեւ: Նա թեթեւ տնքած, ես ժպտացի: Նա այնքան շուտ է տարվում: Նա սկսեց արձակել տաբատիս կոճակները ու հանեց նաեւ անդրավարտիքս:

Ես էլ փորձեցի նրան հանել, բայց պարզվեց, որնրա հագին չկար էլ:

-Դու ինչ է, առանց վարտիքի՞ ես,-ես ժպտացի:

-Այն ինձ խանգարում էր:

-Լավ,-ես ավելի ոգեւորվեցի: Տեղավորվեցի նրա ոտքերի արանքում, եւ մի ուժեղ շնչով մտա նրա մեջ: Եվգենյան գոռաց, ես ստիպված էի նրա բերանը փակել ձեռքովս:

Ես շարժվում էի նրա մեջ: Զգում էի նրա գոռոցները իմ ափի վրա: Նա այն ամենն է, ինչ ես ուզում եմ...Ես սահմանին էի, քիչ էր մնում գառայի, բայց Եվգենյան նույնպես ձեռքը դրեց իմ բերանին: Ես զգացի նրա ժպիտը: Հաճելի նրան զգալ, նրան դիպչել, հպումներով իմանալ նրա մասին ամեն ինչ: Իսկ ես ուզւոմ էի նրա մասին ամեն ինչ իմանալ: Հետաքրքիր է' ինչ է անում նա երբ տխուր է, ինչ գիրք է կարդում, որ գույնն է սիրում, ինչ է անում, երբ տանը մենակ է, ինչ է անում, երբ գիշերը քնել չի կարողանում:

-Արամ, արագ,-ես չէի նկատել, թե ինչպես եմ ձեռքս բաց թողել:

Ես մի կտրուկ շարժում արեցի նրա բերանը բռնելով ու մենք գրկեցինք իրար հազիվ շնչելով: Նա ընկավ կրծքիս, ես համբուրեցի նրա ճակատը: Մենք այդպես մնացինք մոտ հինգ րոպե, հետո դուռը թակեցին:

-Ո՞վ կա այդտեղ, դուրս արի, չիշիկ ունեեեեմ,-մի աղջիկ էր բղավում դռան հետեւից:

-Հիմա:

Մենք մեր հագուստը ուղղեցինք ու դուրս եկանք:

-Ալելույա,-մեր դուրս գալուց հետո լսվեց այնտեղից:

-Արի գնանք,-ասացի ես: Եվգենյան չառարկեց:

Մենք շարժվեցինք դեպի մեքենան, ես բացեցի նրա համար դուռը, նա նստեց:

Մենք ամբողջ ճանապարհին լռում էինք: Ես նայեցի նրան, նա կարծես տխուր էր: Երեւի սիրելիին է հիշել:

-Լա՞վ ես,-հարցրի ես:

-Այո,-պատուհանից դուրս նայելով ասաց նա:

Ի՞նչ կարող եմ ես նրան տալ սեքսից բացի: Նա արժանի լավագույնին, իսկ ես հեռու եմ լավագույնը լինելուց նրա համար: Մի՞թե նա կմոռանա նրան: Նրա պատճառով նա մոր դեմ է դուրս եկել, ատում է նրան : Նա ստիպել է նրան ատել մորը, դա խաղ ու պար չէ: Նա դեռ սիրում է նրան:

-Կարծում եմ' մենք էլ չպետք է հանդիպենք, -երկար լռությունից հետո ասացի ես:

Նա շրջվեց իմ կողմ :

-Ինչո՞ւ,-միայն հարցրեց նա:

-Ես հոգնել եմ,-դա իհարկե սուտ էր:

Ես պատրաստ էի նրա հետ լինել անգամ հաջորդ կյանքում:

Նա միայն շրջվեց պատուհանի կողմը ու էլ ոչինչ չասաց ամբողջ ճանապարհին: Եթե սիրեր ինձ, ապա գոնե կառարկեր: Այսպես ճիշտ է, նա չպետք է իմ պատճառով տանջվի, իրեն իր զգա:

Նա յուրահատուկ է: Բոլորից յուրահատուկը:

Սեքսի ու սիրո մեջ մեծ տարբերություն կա: Սեքսը հանում է անհարմարավետության զգացումը, իսկ սերը այն ծնում է: Ես հիմա ինձ անհարմարավետ եմ զգացում,  քանի որ մեր երկուսից միայն ես եմ ավելին զգում:

-Գուցե, ընկերնե՞ր մնանք,-հանկարծ հարցրեց նա, բայց առանց ինձ նայելու: Նա նայում էր իր ծնկներին:

-Դա այնքան էլ լավ գաղափար չէ,-նա ոչինչ չպատասխանեց ու նորից շրջվեց պատուհանի կողմը:

Ոչ ոք կնոջ ընկերը չի դառնում, եթե կարող է նրա սիրեկանը լինել:. Ու սա հատկապես ինձ էր վերաբերում, քանի որ ես նույնիսկ սիրեկանը լինելուց ավելին էի ուզում, իսկ նա առաջարկում է դառնալ իմ ընկերը:

Ես մտքում ծիծաղեցի, չէ որ ես էի, որ իմ բոլոր ընկերուհիներին վերջում առաջարկում էի ընկերներ մնալ, եւ դրանից հետո հաճախ ապտակ էի ստանում:

Մենք հասանք նրա տան մոտ նա դանդաղ ինջավ մեքենայից ու միայն դուռը փակելուց հետո կարծես փոշմանեց ու մոտեցավ պատուհանին:

-Հաճելի էր քեզ ճանաչել,-թեթև ժպտալով ասաց նա:

-Ինձ էլ,-ասացի ես ու նա մտավ տուն:

Ժամը 23:00-ի կողմերն էր, ես չէի ուզում տուն գնալ, ուղղակի մեքենայով շրջում էի քաղաքով ու մտածում, թե ինչպե՞ս ստացվեց, որ այդ աղջիկը դարձավ ինձ համար ավելին, քան ուրիշները:

Հուսով եմ' նոր մասը ձեզ դուր եկավ: Սպասում եմ ձեր արձագանքների: Այս մասը հատկապես կարեւոր է ինձ համար...Թողեք ձեր մեկնաբանությունները ու գնահատեք այն:
Ձեր' Եվա ՄԻՐ⭐⭐⭐😚😚😚