6
Նամջունը լուրջ է, գտնվում է Հեսսիի հիվանդասենյակում ու կարգավորում է սարքավորումները. լարեր, անթոներ: Ու Հեսսին է նայում լարված այդ ամենին' մտածելով անօգուտ փախուստի մասին:
Վախենում է.
- Դեռևս շաբաթը երկու անգամ էսպիսի մաքրումներ կլինեն, դու գտնվում ես վերականգնողական փուլում, - ավարտեց, հոգոց հանեց' նայելով վախեցած աչքերին ու նստեց կողքին, հենց մահճակալին... առաջին անգամ առաջին օրվանից հետո, - ամեն ինչ լավ է, մի վախեցիր:
- Հետ դարձի ճանապարհ չունե՞մ, – ասես չլսելով բժշկի խոսքերը, ասես լսելով միայն վախի բղավոցները, որոնք խլացրել էին ականջները:
- Չսկսած հանձնվու՞մ ես, – թույլ քմծիծաղ, - չկա, հաղթանակի համար պայքարել է պետք: Դո՞ւ չէիր ասում, որ ես եմ ստորագրում: Ուրեմն մտածելու ոչինչ չունես:
- Ես հիմա կլինեմ էգոիստ, - երկրորդ անգամ բացահայտում է իրեն Հեսսին, ու դա Նամջունին դուր է գալիս, - ու կպահանջեմ, որ խոստանաս մի բան...
- Հնարավորության սահմանում, - ազնվորեն ասաց:
- Խոստացիր, որ ամեն ինչ լավ է լինելու:
- Դու ինձ չե՞ս վստահում, – մի հոնքը վեր բարձրացնելով:
- Ես դեռ չեմ հասցրել զայրանալ Քայի վերաբերյալ որոշման համար, էնպես որ խոստացիր, պարոն Քիմ:
- Խոստանում եմ, խոստանում եմ, - ու վեր է կենում ժպիտով:
Ուղղակի մի քիչ լարված ժպիտով, սակայն Հեսսին հեչ էլ չնկատեց.
- Ինչ էլ մտերմացել եք, - Նամջունը հայտնվում է ընկերոջ ուշադիր հայացքի ներքո' սենյակից դուրս գալով:
Իսկ Նամջունն ուղղակի հիշում է' ձեռքն ընկերոջ ուսը գցելով ու միջանցքով քայլելով, սակայն հիշելով, որ տասնհինգ րոպե հետո պիտի էլի գա ստուգելու.
- Հյոն, ուսանողական տարիները հիշեցի:
- Ինչ էլ հիշելու բան ես գտել:
- Հա, լուրջ: Օրինակ' նորություն չկար, որ չիմանայիր: Ոնցոր իմ հարևան տիկին Բոնմունը լինեիր, բայց բան չի փոխվել:
- Այ դու... – ու ձեռքն է բարձրացնում, որ հարվածի, բայց չի հասցնում:
- Բժիշկ Չոն, - առջևում հայտնվում է Հեսոնն իր սովորական ակնոցներով, բայց անսովոր սառը տոնով: Նամջունը ձեռքը վերցնում է ընկերոջ ուսից:
Իդեպ:
Իսկ ու՞ր է ավանդական «սոնբեն».
- Նոր պացիենտ ունեք, - ու տվյալների թերթիկն է տալիս:
Հոսոկն ուղղակի աչքի է անցկացնում ու դիմում Նամջունին.
- Գնացի, - ու մատնացույց անում' հոնքերը կիտելով, - բայց դեռ չենք վերջացրել:
- Ահա, ահա, - ժպիտը շուրթերին:
***
- Էս ո՞նց ես հասցրել, – հարցնում է Հոսոկը, երբ ուսումնասիրում է տասնվեցամյա աշակերտի վիրավորված ծունկն ու վեր կենում կքանստած տեղից:
- Սքեյթբորդ, - ուղղակի ու պարզ:
- Լավ բան է, - Հոսոկը գլուխն է դրական շարժում, - բայց էն ծնկներին ու արմունկներին դնելու իրերը հենց էնպես չեն ստեղծված, գիտե՞ս:
- Բայց ես, - բորոքվում է, ոգևորվում է, ձգվում նստած տեղը, - ես լավ եմ քշում, դրանք ինչի՞ս են:
- Շատ լավ ես քշում, - միջամտում է Հեսոնն ու մատնացույց անում մահճակալի մյուս կողքին հուզված դպրոցական աղջկան, - այնքան, որ երջանկությունից է հուզվել ընկերուհիդ:
- Նա իմ ընկերուհին չէ, - ֆշշացնում է, աչքերն ոլորում:
Ուղղակի մի բան հաշվի չառավ:
Աղջնակի զգացմունքները, ով զսպեց իրեն, կտրուկ ոտքի կանգնեց ու անգամ հաշվի չառավ բժիշկների ներկայությունը.
- Ճիշտ է, թե ասա' ինչու էլ էստեղ եմ:
Ու հեռացավ.
- Պարզվում է' բոլոր տղաները ոչինչ չեն նկատում:
Իսկ Հեսոնը նույնպես նեղացած է:
Վա՜յ, Հոսոկը հասկացավ, դե հերիք է: Սա էլ ասաց ու հեռացավ, իսկ Հոսոկին դա այդքան էլ դուր չեկավ.
- Սպասիր էստեղ, մինչև ծնողներդ գան, - ու դուրս եկավ Հեսոնի հետևից, - Յա՛, - արձագանք չկա, Քան Հեսոնը հանգիստ քայլում է առջևից:
Իսկ Չոն Հոսոկը քար չէ:
Հասավ, բռնեց թևից, շրջեց դեպի իրեն... առջևի' ակնոցների տակից նայող աչքերը զարմացած էին.
- Այո, բժիշկ Չոն:
- Կարո՞ղ ես չխառնել անձնականն ու գործնականը:
- Եթե երեկվա ասածիս հետ եք, ապա ես լրիվ գործնական առումով էի ասում, - ու ազատում է ձեռքը, - թե չէ անձնական ոչինչ չկա:
Ասաց ու էլի շրջվեց, որպեսզի հեռանա:
Բայց տեսեք' Հոսոկն արդյոք կթողնի:
Հոսոկը մի քիչ զայրացած է, մի քիչ ապացուցելու բան ունի, մի քիչ էլ ֆիլմեր է նայել... ոչ բարով:
Բռնում է ձեռքից ու շատ լավ է, որ պատը մոտ էր: Հրում է ու առանց որևէ բան ասելու, առանց որևէ վայրկյան սպասելու... Չէ, ասում է.
- Դե որ տենց է, արի խառնենք:
Սեղմված աղջնակը ոչինչ չի հասկանում, միայն սրտի զարկերն է լսում, ասես դրանք հենց ականջներում են: Բայց դե բժիշկ է, լավ էլ հասկանում է, որ սիրտը կրծքավանդակի ձախ կողմում է, իսկ սա ուղղակի... Անհասկանալի է: Երբեք էսպիսի բան չի զգացել.
- Սոն... բե...
- Սոնբե, միշտ սոնբե, թե չէ պարոն Չոն, բժիշկ Չոն, զայրացնում ես:
Ուղղվեց, ձգվեց, հայացքը թողեց, հետո ուղեղին հասավ, թե ինչ է անում ու ասում, դրա համար էլ կտրուկ շրջվեց ու《փախավ》:
Փախավ, որովհետև խառնվել է:
Ոչինչ, որ Հեսոնը մնաց սրտի անհասկանալի զարկերով: Բժիշկ է, կհասկանա:
***
Նամջունը մի քիչ խառն է, Հոսոկին է փնտրում, բայց դեռ չի գտնում: Փոխարենը գտնում է միջանցքում մոլորված քայլող Հեսոնին.
- Հեսոն, - կանգնում է ու կանգնեցնում: Պրակտիկանտը փոքր-ինչ վեր է թռչում ու խոնարհվում: Դա տարօրինակ թվաց, բայց դե, - Սոնբեդ էս ու՞ր է:
- Ինչ իմանամ, իմ գործը չէ, - կտրուկ, առանց շնչելու անգամ, Նամջունի համար կասկածներ ավելացնելով: Ու ինքն արագ առաջ անցավ:
Նամջունը մոլորվեց.
- Լավ, - ու կապ չունի, հետևից ասաց:
Չի հեռանում, որովհետև Հեսսիի հիվանդասենյակի մոտ է: Չմտնել չի լինի, որովհետև պիտի ստուգել որպիսությունը: Մտնում է, տեսնում նստած: Աղջնակի գույնը թռել է, երկուսն էլ գիտեն՝ ինչու: Հեսսին ասես ասեղների վրա է, ու դա անհանգստացնում է Ջունին.
- Հե՜յ, - նստեց կողքին, - ինչպե՞ս ես:
- Նորմալ:
Ու լռություն, Նամջունն անվստահորեն էր նայում.
- Չեմ տեսնում, - ու ձեռքն է ճակատին տանում:
Բայց Հեսսին դա տեսնում է ու թույլ չի տալիս՝ ձեռքին հարվածելով.
- Կարո՞ղ ես գնալ:
- Չհասկացա, - կիտեց հոնքերը:
- Նամջուն, ուղղակի գնա, - տրորեց աչքերը: Այս անգամ էլ Նամջունը ձեռքը տարավ դեպի նրա դեմքն ու բռնեց ծնոտից:
Բայց Հեսսիի ռեակցիան կտրուկ էր, էլի գցեց ձեռքը.
- Բժիշկ Քիմ, ես պայքարելու ունակ չեմ էլ, լսու՞մ ես: Ավելի լավ է նախկին կյանքս վերադառնա, - ու բռնում է մազերից՝ գրեթե ձգելով, - գրողը տանի:
Նամջունը հասկանում է. Բուժման առաջին փուլի արդյունքն է, հիստերիա, թմրանյութի պակաս, բայց նա բժիշկ Քիմը չի լինի, եթե հանձնվի.
- Հեյ, ինձ նայիր, - ձեռքն էլի տարավ, - ամեն ինչ լավ է, լսու՞մ ես, - ու ձեռքերն ուսերին է դնում:
Չգիտակցելով, թե հետո ինչ կլինի:
Իսկ հետո Հեսսին ավելի է զայրանում, բղավում.
- Ոչինչ էլ լավ չի՛ լինի, - ու էլի ուզում է հեռացնել տղամարդու ձեռքերը, բայց...
Բայց վրիպում է: Փոխարենը միամիտ ձեռքով հարվածում է այտին: Քիմ Նամջունի գլուխը մի կողմ է թեքվում, իսկ Հեսսին ապշած նայում է.
- Նամ... Ջուն, - Հեսսիի հերթն է ձեռք մեկնելու, բայց վախենում է, իսկ հեկեկանքներն սպառնում են դուրս թռչել:
Ձեռքն այդպես էլ տեղ չի հասնում, իսկ Նամջունը հոգոց է հանում, շրջվում ու առանց որևէ բան ասելու գրկում:
Որովհետև անհրաժեշտ էր.
- Չէ, - ու այլևս չի զսպում լացը, - բաց թող: Տես՝ վտանգավոր եմ, բա՛ց թող, - բայց ինքն էլ որևէ քայլ չի անում, չի հրում տղայի գրկից ազատվելու համար:
- Ասում են՝ գրկախառնությունները հանգստացնում են, - ու գլուխն է շոյում, - Չեմ պատկերացնում, - կիսաձայն, բայց ոչ շշուկով, ականջի մոտ, - բայց գիտեմ, որ դժվար է: Սկիզբը միշտ դժվար է, բայց դու ուղղակի վստահիր ինձ: Վսատհիր ու հիշիր, որ կողքիդ մարդ կա, որ մենակ չես: