MANIAC [Complete]

† † † † † †

Би Жэксонг түлхэн орон дээр хэвтүүлэн өөрөө дээрээс нь гаран гарыг нь цамцан дотуураа оруулхад тэр дургүйцэлгүй хөхнөөс минь базлахад нь доод уруулаа хазан нүдээ аничихлаа

Саяханыг хүртэл тэр дургүйцээгүй байж гэнэт хөхийг минь базлахаа болиод

Жэксон: СэИ уучлаарай гэж хэлэн нүдээ аничихлаа, би нүдээ нээн

Би: энэ чиний хариулт уу?

Жэксон:

Би: *инээх* өөрийгөө өрөвдчихлөө

Түүний дээрээс босоод

Би: чи одоо явдаа, чи бид 2т яриад байх юм үлдээгүй бололтой

Тэр юу ч хэлэлгүйгээр өрөөнөөс гараад явчих нь тэр. Хаалгаа налан өвдөгөө тэврэн сууж байтал утсанд дуудлага ирж халааснаасаа утсаа гаргаж ирэн хархад ЖэйБи байв

Би: байна уу?

ЖэйБи: би байрны чинь гадаа байна гараад ирээч

Би:

ЖэйБи: гарч иртэл чинь хүлээх болохоор өөрөө мэддээ

Утсаа салгачихлаа, яаж хүлээлгэх билээ гэж бодоод ариун цэврийн өрөө орж үс бас хувцасаа янзлаад байрны урдах сааданд ирхэд хэн ч байсангүй, эргэн тойрноо тойруулан харсан ч хэн ч байсангүй утсаа гаргаж ирэн ЖэйБи руу залгаж байтал тэр араас тэврэн

ЖэйБи: яагаад шаналаад байгаа юм? явах нь явж харин ирэх нэгнийг нь хүлээж авч болохгүй гэж үү?

Би түүнд хариу хэлж чадсангүй тэр хэдий намайг тэвэрч байгаа боловч намайг дулаачуулж чадахгүй учир нь ЖэйБи бол Жэксон биш

ЖэйБи муухан инээгээд

ЖэйБи: чамайг иймэрхүү байгааг мэдээд би ирсэн ч тус болж чадсангүй

Би: үнэндээ надад чамтай ярилцах чадал алга, би ингээд орье доо

ЖэйБи: за тэгүүл маргааш уулзье

Хөлөө чирсээр орж ирхэд Амбер орон дээрээ сууж байлаа тэр намайг харсан даруйдаа босож ирэн хацарнаас минь барин

Амбер: СэИ наад царай чинь ??? бие чинь өвдөө юу?

Би: үгүйэ зүгээр л...

Сэтгэл дотор ямар нэгэн зүйл тулчихаад байгаам шиг мэдрэмж мэдрэгдэж, ганц найзыгаа харсан даруйдаа хоолой зангиран "үгүй" гэх худал үгийг хоолой зангируулан арай ядан хэлж дуусав уу гүй юу хацрыг минь даган гашуун нулимс урсаж эхлэх нь тэр...

Амбер намайг тэврэээд нуруун дээр минь цохиод

Амбер: юу болоод байгааг мэдэхгүй ч сэтгэлээ нээгдтэл уйлчих

Тэрнийг тэгж хэлсэний дараагаар өөрийн эрхгүй цурхиран уйлчихлаа, над шиг азгүй эмэгтэй энэ дэлхий дээр байхгүй байх байсан ч цөөхөн... арчаагүй эрээс болж зовж шаналж байна уу? Эсвэл би арчаагүй дээ зовж шаналаж байна уу?

Хичнээн удаан уйлсанаа мэдэхгүй ч ямар ч байсан сэтгэл бага ч гэсэн хөнгөрчихсөн, Амбер намайг хөнжилөөр хучиж өгөөд өөрөө орондоо орчихлоо

Та нар мэднэ дээ манай Амбер толгойгоо дэрэн дээр тавилаа нам унтдаг хүн шүү дээ, Амбер унтаснаас хойш нилээн хөрвөөсөөр арай ч муу зүйрмэглэж эхлэх нь тэр...

***

Сэрүүлэгний ядаргаатай чимээнээр нүдээ нээхэд хамаг бие хүндүүр оргиж биеээ ч даах чадал алга, уул нь өнөөдөр чухал хичээлтэй байсан ч үхэхээс наагуур байсан болохоор Амберт хэлээд байрандаа үлдэж дулаан хөнжлөөрөө өөрийгөө ороон үд болтол унтаад сэрхэд бие арай дээрдчиж, утсаа гаргаж ирээд contact руу орж доош нь гүйлгэж гүйлгэж цагтаа сайн найзууд явсан Югём руу залган

Югём: өөө сайн хүн санаагаараа гэгчээр би яг чам руу яюж байлаа

Би: хоо чи намайг мартаагүй юм уу?

Югём: за юу гэж дээ, бие чинь муу байгаа гэж сонсоод очиж байлаа

Би: чамайг байр луу оруулахгүй шдээ

Югём: тэгүүл чи гараад ирхэд л хангалттай шдээ

Би: за за

Би хувцасаа өмсөөд байрны гадаах цэцэрлэгт хүрээлэнд ирхэд Югём байдагаараа малийчихсан зогсож байв.

Энэ залуу байгаагүй бол ЖэйБи Жэксонтой учрахгүй байсан байх. Хар багаасаа хамтдаа сайн муугаа мэдэлцэж ирсэн ч гэсэн би тэрний найз Жэксонтой үерхэх болсоноор бидний нөхөрлөлд бага багаар хана баригдаж эхлэх болсон, хэрвээ тэр үед би Югёмийн үгэнд орсон бол өнөөдөр ийм арчаагүй байхгүй байсан байх,

Бид ойролцоох хоолны газар орж ирэн 2уулаа тахианы шөл захиалаад

Югём: эв эрүүл харагдаж байж сүржигнээд хичээлдээ ирэхгүй юмаа

Би: өглөө үнэхээр бие муу байсынмаа

Югём: чамайг Жэксонтой таарахгүй гэлл ирэхгүй байгаам байх гэж бодсон

Би: *инээх* юу гэждээ Жэксон бид 2 удахгүй буцаад нийчихнэ санаа зоволтгүй, энэ болж байгаа бүхэн түрхэн зуурынх, чи мэднэ дээ бид 2 яаж нийллээ дээ

Би чиний найзын сэтгэлийг уландаа гишгэлж бас ЖэйБиг зовоон байж нийлсэн байж иймхэн асуудалаас болж сална гэж юу байхав дээ

Югём: тэр өдөр чиний хэлсэн үг одоо ч чихэнд сонсогдож байгаа болохоор дахиж чиний асуудалд оролцохгүй ээ

Би: гэхдээ надад хэзээ нэгэн өдөр чиний тусламж хэрэг болно, тэр үед чи заавал туслана шүү

Югём: мхн

Хоолоо идэж дуусчихаад хоолны газраас гаран Югёмтэй байр луу алхаж байтал Жэксон өнөөх Марк гэгчтэйгээ инээлдчихсэн явж байв, Жэксон намайг харсан даруйдаа нүүрэн дэх инээмсэглэл нь ор мөргүй алга болж энэ байдлыг харсан Марк гэх тэр залуу Югём бид 2 луу харан

Марк: өөө Югём чи энд юу хийж яваа юм

Югём: СэИгийн бие өвдсөн гэж сонсоод эргэж байгаа санаатай юм

Жэксон: би чинь муу байгаа юм уу?

Би: чамд хамаагүй, хараагүй юм шиг өнгөр гэж хэлсэн байхаа

Марк гэх тэр залуу над руу харсан чигтээ

Марк: явцгаах уу? Оройтлоо

Жэксон: мхн

Тэр 2 Югём бид 2н хажуугаар өнгөрөхөд нь Жэксонгийн гарнаас бариад үлдээч гэж гуйхыг хүссэн ч одоо цаг биш бололтой.

Югём сэтгэлийг минь сэргээх гэж нилээн оролдож би ч урамыг нь бодон өөрийгөө хүчлэн арай ядан инээмсэглэж байлаа. тэрний яриа чухал биш Жэксон тэр залуутай хаашаа явсан бол ? яг одоо юу хийж байгаа бол гэх мэт асуултууд толгойд эргэлдэж байв.

Минийх гэж тодотголтой тэр залууг бусад охидод алдах юий гэхээс айдаг байсан харин эрэгтэй хүнд алдчихсан гэж бодхоор л зүрх шимширч энэний оронд өөр охинд татагдсан гэж хэлсэн бол хамаагүй дээр байхсан

Югёмийг явуулчихаад байр луугаа орсонгүй халааснаасаа гар утсаа гаргаж ирэн ЖэйБиг дуудан тэдний байр луу яаралгүй алхаж байтал ЖэйБи наашаа гүйсээр урд минь ирэн доошоо тонгойн амьсгаадсаар

ЖэйБи: байж байгаарай амьсгаагаа дараадхье

Би: ингэтлээ яарах хэрэг байсынмуу?

ЖэйБи: байлгүй яадын

ЖэйБи удалгүй босож ирэн над руу инээмсэглэн 2 гараа хооронд нь үрэн хацарт минь хүргээд

ЖэйБи: бүүр даарчиж

Би түүний гаран дээр гараа тавиад, түүн рүү харан

Би: надад чамд хэлэх чухал юм байна

ЖэйБи: *шүлсээ залгих* за

Би: миний найз залуу болох уу?

ЖэйБи:

Би: яг одоо чамайг хайрлана гэхгүй ч чиний хэлсэн үг үнэн бололтой

ЖэйБи: явах нь явж харин ирэх нэгнийг нь хүлээж авах гэж байгаа гэж үү?

Би: мхн, харин ирэх нэг нь явсан нэгэн шиг биш байгаасай гэж хүсжийн

ЖэйБи духан дээр минь үнсээд, гарнаас минь хөтлөн халаасандаа хийн

ЖэйБи: би хүргээд өгье орой болчиж

Тэр гарыг минь тавихгүй гэсэн тас атган халаасандаа хийн бид манай байрны зүг алхана. Энэ шөнөөс хойш ЖэйБи бид 2 үерхэж сургуульд биднийг үерхэдэг тухай чихтэй болгон сонсож амтай болгон бувтнаж харин Жэксон бид 2ын салсан шалтгаан сургуулийн хүүхдүүдийн дунд асуулт хэвээр үлдсэн юм.

Хүмүүс мэдээд сайн зүйл дуулгахгүй нь мэдээж тийм болохоор тэр нууц зөвхөн ЖэйБи Жэксон бид 3ын дунд үлдсэн нь дээр байх.

Би: байна уу?

ЖэйБи: орой Ёнжэгийн зуны байшинд үдэшлэгтэй гэж байна хамт явах уу?

Би: ммм тэгье

ЖэйБи: тэгүүл орой очоод авна бэлэн байж байгаарай

Би: за

ЖэйБи: хайртай

Би: *инээх*

Тэр намайг хүлээнэ гэсэн, өөрт нь ухаангүй дурлатал бас намайг өөрт нь дурлатал хичээх болно гэж хэлсэн харин би одоо хүртэл Жэксонтой буцаж нийлнэ гэдэгт итгэлтэй байгаа муу охин гэтэл тэр намайг өөрт нь дурлахыг хүлээж бас өөртөө дурлуулхыг хичээж байгаа сайн залуу...

Байнга буддагаас илүү зузаалан будаж уруулаа илүү тод өнгөөр будаад бие барьсан улаан өнгийн даашинз, өндөр өсгийтийг сонгон үсээ сул ороон цонхоор хархад ЖэйБи аль хэдийнээ байрны гадна ирчихсэн байлаа

Түүний машинд суун Ёнжэгийн зуны байшингын зүг хурдлана. Тэд бүгд баян айлын засардаггүй хөвгүүд аав ээж нь аргаа барахдаа оюутны байртай чанга хатуу сургуульд сургаж байгаа нь энэ. Харин тэд засардаггүй 7 хоногийн баасан гариг болгонд тэд ингэж зугаацдаг

Байшингын наана ирхэд хөгжим хангинан охид залуусийн чанга чанга инээлдэх сонсогдож, бид үүдээр орход танидаг бас танидаггүй баахан хүүхдүүд харагдсан ч ЖэйБид бол танидаггүй хүн гэж алга бүгдэнтэй мэндлэж гар барилцан явсаар бид Ёнжэ Югём ЖэйАр Бэмбэм болон Жэксон түүний хамтрагч Марк дээр ирцгээхэд тэд биднийг харан

Ёнжэ: СэИ бас ирсэн юм уу?

Би: яасан намайг ирүүлэх дургүй байсан юм уу?

Ёнжэ: эээе охин минь буруугаар ойлгох хэрэггүй би юу гэж чамайг ирхэд дургүйцэх билээдээ

ЖэйАр: манай СэИ ч бас энэ үдэшлэгт өнгө нэмж байна шүү

БэмБэм: харин тийн уйдаад үхэх гэж байлаа СэИ шиг хөлтэй охин энд нэг ч алга гээд боддоо

—

Үдэшлэг ид дундаа орж бүгд халцгаан бид 2 давхар луу ЖэйБиг хайн баахан явсан ч тэр алга, толгой эргэн хана тааз дайвалзан явж байтал хэн нэгэн хажуунаас түшин

__: зүгээр үү

Би: мхн

Тэр намайг түшсээр хоосон өрөөнд оруулж ирэн суулгаад

Марк: би ус аваад ирэх болохоор эндээ байж байгаарай

Би: чиний тусламж надад хэрэггүй

Тэр шүдээ ярзайлган инээгээд

Марк: тусласныхаа хариуг нэхэхгүй учраас санаа зовох хэрэггүйдээ

Би: чи үнэхээр надад туслахыг хүсэж байна уу?

Марк: мхн

Би: тэгүүл ЖэйБи биш Жэксонг олоод ирээч

Марк: за

Тэр гарч яваад удсан ч үгүй Жэксон ороод ирэх нь тэр... эр хүн гэсэндээ хэлсэдээ хүрч байна гээч

Жэксон гартаа ус барьчихсан орж ирэн өмнө минь явган суун ус задлаж өгөн

Жэксон: СэИяа зүгээр үү? Ууж чаддаггүй байж яагаад

Би: шалтгаан нь ердөө л чи шүү дээ гэж хэлэн түүн лүү  хархад тэр уруул дээр минь үнсэн орон дээр хэвтүүлээд өөрийнхөө цамцыг тайлан хүзүү цээжийг минь шунаган үнсэж даашинзыг минь урах нь холгүй тайлж шидлээд шилэн трикон, дотоож 2 давхараар нь тайлхад би түүний өмнө нүцгэрч, нүцгэн биеийг минь хараад улам шунал сэрэл нь хөдөлсөн Жэксон өмднийхөө тэлээг мултлаж товчийг нь тайлхад нь би Жэксонгийн өмдийг хөлөөрөө доошлуулан дараа нь хөлөөрөө гэдсийг нь ороон өөртөө ойртуулан түүний уруулыг озон үнсхэд энэ хугацаанд биеэнд минь дутагдаад байсан тэр зүйлийг олж авсан мэт болж Жэксон хөлийг минь дэлгэн удалгүй өнөөхөө оруулахдаа гуянаас минь базхад би өөрийн эрхгүй дуу алдчихлаа

Ямар нэг гадны биет биеэн дотор минь орох тэр мэдрэмж эхлээд өвдөлт өгөх боловч надад хамаа байсангүй гол нь тэр миний залуу хэвээрээ байна шүү дээ!!!

—–MN4EVER—-