MANIAC [Complete]

†††††

Утсаа хархад ЖэйБигээс мессэж ирсэн байв

ЖэйБи: уучлаарай чамайг өөрөө энэ бүхэнг хараасай гэж бодсон юм хэрвээ би хэлсэн бол чи итгэхгүй байсан, гэхдээ би муу залуу юм гээч надад боломж өгсөнд нь баярлах шиг

Энгийн байхдаа уншсан бол гайхах байсан ч яг одоо бол ЖэйБигийн тухай бодох хүсэл алга энэ асуудлыг хойш тавих  хэрэгтэй байх, Жэксон чамд юу тохиолдоо вэ? Бурхан минь түүнийг минь надад буцаагаад өгөөч...

Би утас руугаа анхааран ЖэйБи руу

Яг одоо намайг энэ өрөөнөөс гаргаад өг гуйж байна, би энэнээс илүү тэсэж чадахгүй бололтой гэж бичээд тэр 2 луу хартал Жэксон аль хэдийнээ дээгүүрхи подволкоо тайлчихсан цээж нүцгэн доош харан гараа дэрлэн хэвтэж байв гэтэл Марк гэх өнөөх од чөтгөр шиг амьтан түүний минь хажууд хажуулдан гараараа толгойгоо тулаад нөгөө гараа түүний минь нуруугаар гүйлгэн тийм гэхийн аргагүй харцаар миний гэх тодотголтой залуу руу минь харах нь намайг зовоож байна, тарчлааж байна хэдийн энэ хувцасны шүгээнээс гараад хоолойныхоо чадлаар орилож, тэр 2г ялагуяа Маркийг алхыг хүсэж байсан ч чадсангүй,

Түүнийгээ уурлуулж зовоомооргүй байна. тэр ганцхан минийх өөр хэнтэй ч Жэксонг хувааж чадахгүй эрэгтэй бол бүүр ч чадахгүй

Тархин доторхи бодлоосоо ангижран тэр 2 луу дахин анхаарлаа хандуулхад Марк Жэксоны үнсээд байгаа юмуу долоогоод байгаа юм уу бүү мэд сайн харагдсангүй гэхдээ ямар ч байсан Маркийн толгой Жэксоны нуруугаар хэсүүчилж байгаа нь харагдаж байлаа... тэрний бузар уруул миний залууг энхрийлж байгаа гэж бодхоор л харамлах бас зэвүүцэх тэр мэдрэмж дээд цэгтээ тулж, хоолой дээр ямар нэгэн хатуу зүйл тулчихсан мэт санагдаж байн байна утсаа харан ЖэйБиг хурдан ирээсэй гэж битүүхэн залбирч байв

Тэдний инээд бас үл ялигхан дуулдах гиншилтийг сонсоход л биеээр минь ямар нэгэн юм гүйх шиг болход гартаа барьсан гар утасаа тас атган цээжиндээ наан нүдээ анина

Яг одоо дэлхий сүйрчээсэй, ингэж зовоож байснаас алчихсан нь дээр гэхдээ ганцаараа үхэхгүй гэдгээ л мэдэж байна

Гэтэл хэн нэгэн өрөөний хаалгыг зогсолтгүй балбаж эхлэхэд тэр 2 сандралдан өнөөх бузар ажилаа зогсоон хувцасаа яаран сандран өмсөж Жэксон хаалга нээж өгхөд ЖэйБи малийчихсан зогсож байв

Жэксон: бурхан минь хүн шиг хаалга нүдэж сураач

ЖэйБи: юу хийж байсан болоод хаалгаа хүртэл түгжчихсэн юм

Марк: чамд хамаагүй

ЖэйБи: та 2 арай...

Жэксон: арай гэж яг юу хэлэх гээд байгаа юм

ЖэйБи: эээе залуу минь хөмсгөө зангидах шаардлага байхгүй шдээ... нээрэн Ёнжэ чамайг дуудуулсан

Марк: хэн намайг уу? *өөр лүүгээ заах*

ЖэйБи: аанхан

Марк: Жэксон явцгаая... гэж хэлхэд тэр 2 хэлхэлдсээр гараад явчихлаа, тэр 2 гаравуу гүй юу ЖэйБи шүгээнд ойртож ирээд

ЖэйБи: СэИяааа

Яагаад ч юм ЖэйБиг харсан чинь хоолой зангираад л ирэх нь тэр... гайхалтай яг одоо би уйлж байна азгүй хувь тавиландаа гомдоод уйлах байтугай үхсэн ч багадах байх

Энэ их олон залуус дундаас яагаад заавал Жэксон байсан юм бэ? Марк гэх тэр залуу гарч ирээгүй бол хэзээ ч ийм зүйл болохгүй байсан байх

Хэрвээ тэр гарч ирээгүй байсан бол бидний харилцаа бас би энд ингээд уйлаад сууж байхгүй байсан байх

ЖэйБи хувцасны шүгээг нээхэд нь би нүрээ даран түүнд нулимсаа харуулахгүй гэж их л хичээлээ гэтэл тэр 2 гарнаас минь барин удалгүй гарыг минь нүүрнээс минь холдуулаад эрүүнээс минь барин өөр лүүгээ харуулан

ЖэйБи: би хэзээ ч чамайг уйлуулахгүй байсан... хэзээ ч

Би: хэзээ ч... *инээх* Жэксон ч гэсэн энэ үгийг хэлж байсан юмдаг, хэзээ ч гомдоохгүй, уйлуулахгүй бас ганцаардуулахгүй

Гэтэл одоо бүгдийг нь мэдрүүлж байна шүүдээ

ЖэйБи: за гарцгаая

Би яагаад тэр үед ЖэйБиг сонгож болоогүй юм бол...? энэ залууд хангалттай их сэтгэлийн шарх өгчихсөн байтал тэр одоо хүртэл намайг түшиж бас тулж юу ч болж байсан намайг инээлгэх гэж хичээдэг гэтэл би түүнд юу ч хийж өгөөгүй... зовоож гомдлож тэр ч байтугай жэксонтой өнгөрүүлсэн дурсамжуудаа ярьж түүнийг шархлуулдаг тэгсэн ч ЖэйБи над руу инээмсэглэдэг

Бид жижүүр болон хөвгүүдийн нүдийг хариулан арай гэж гарч ирээд нээлттэй байсан түргэн хоолны газар орж ирэн ЖэйБи урьд минь баахан хоол тавиад

ЖэйБи: сэтгэл санаа чинь тавгүй үед чи идэх дуртай шдээ, идээд байж дээ

Би: чамаас өөр намайг ийм сайн мэддэг хүн байхгүй байхаа *ярзайх*

ЖэйБи: царай муут

Би: *ярзайх*

ЖэйБи: түрүүн ямар мэдрэмж төрсөн бэ? Хариулахгүй байсан ч болноо

Би: яг л 2 зайдастай хотдог идэж байгаам шиг мэдрэмж төрсөн

ЖэйБи: *чанга инээх*

ЖэйБигийн ачаар бага ч гэсэн тайвширах шиг... хичээлийн эхний 2 цаг дээр лав анхаарал төвлөрч өгсөнгүй

Амбер: хөөё чи одоо яачихсын, сүр сүлд нь уначихсан нэг л бодолд автсан хүн

Би: ммм хэцүү байнаа аймшигтай хэцүү байна, би ЖэйБитэй үерхэчих үү?

Амбер: хэзээ чи ЖэйБи гэдэг болчихоов, битгий хүүхэд зовоох гээд бай

Би чамд тэр үед л хэлдэг байсан шдээ Жэксон хэзээ ч хань болохгүй гэж одоо өөрийгөө хардаа хэр удсан болоод ийм болчихсон явж байгаа юм

Би: за за битгий үглээд бай

Өдрийн хоолны цаг дуусаж анги руу орох гээд явж байтал утсанд зурвас ирэх нь тэр... утсаа хараад л шууд сургуулиас гараад тэрний дуудсан газар луу хар хурдаараа гүйнэ

Энэ л миний боломж байх тиймүү?

Тэрний дуудсан газрын гадна ирээд амьсгаагаа дараад дотогш орход тэд нар бүгдээрээ инээлдэн сууцгааж байх нь тэр... бүгд намайг хараад инээмсэглэж байхад 2хон хүн л дурамчхан байгаа нь харагдлаа

Жэксон: СэИяа чи энд юу хийж яаваан

ЖэйБи: би дуудсан юм

ЖэйАр: сайн уу? СэИ... хэд хоног хараагүй царайлаг болчиж

Ёнжэ: ийшээ суу л даа бид нар гарах болоогүй байсан юм

ЖэйБи: Марк наанаа СэИ суулгачих

Югём: яахын бэ би суулгачье

Югём цагаа олж сайхан сэтгэл гаргалаадаа гэж бодсоор Жэксоны хажууд, нөгөө талд нь өнөөх миний амьдралыг орвонгоор нь эргүүлсэн тэр Марк гэгч сууж байв

Тэрнийг хархаас ч дургүй хүрч хуульгүй бол алаад нуучихмаар... бидний захиалсан хоол ирж, залуус амаа олохгүй идэцгээж байтал Жэксон уруулан дээр нь далайн байцаа наалдчиж би уруулыш арчиж өгөх гэтэл өнөөх Марк гэгч надаас түрүүлээд түүний минв урууланд хүрч бүр болоогүй инээд алдан арчиж өгч байхыг хараад

өөрийн эрхгүй тэрний гарыг барьж аван цааш нь түлхээд

Би: ЧИ ЮУГАА ХИЙГЭЭД БАЙГАА ЮМ

Жэксон: яасан бэ? Юу нь буруу болчив

Би: юун нь буруу болчвоо гэнээ, инээд хүргэчихлээ байна...

Уур хүрч галзуурхад ганц хуруу дутуу байхад тэр газраас гарч ирэн өөр хүсээгүй ч аяндаа урсаад байгаа нулимсаа арчин эргэж хараад алхах гэтэл тэр араас тэврэн

Жэксон: уучлаарай,

Би: хэн нэгний ятгалгаар гарч ирсэн бол буцаад ордоо, надад горьдлого төрүүлэх хэрэггүй

Жэксон: хэн нэгний үгээр биш өөрийнхөө сэтгэлийг дагаад гараад ирсэн гэж хэлбэл чи итгэхгүй л байхдаа,,,

Түүний дулаан энгэрт дахин тэврүүлэх сайхан байна, энэ энгэрт удаан тэврүүлхийн тулд юу ч хийсэн чадна...

Жэксон: СэИ *сэгсрэх*

Би: айн

Жэксон: юугаа бодоод гөлийчдийн, гарцгаая

Хэсэгхэн зуурч гэсэн сайхан мөрөөдлөө хэрэг хийчихсэн хүүхэд шиг тэднийг дагаж хоолны газраас гарч ирхэд Жэксоны найзууд тэрнийг намайг хүргэж өг гэсээр Жэксон дуртай дургүй намайг дагуулан манай байр луу алхаж байв,

Хэзээнээс би тэрнээс цэрэвдэг болсноо ойлгохгүй юм, гарнаас нь хөтлөх гэсэн ч зориг хүрсэнгүй

Бид чимээгүй явсаар байрны гадна ирхэд

Жэксон: би дотогшоо орж болох уу?

Би: О.о аан болно өнөөдөр амбер байхгүй байгаа

Жэксон: аан

Манай байрны жижүүр их зөөлөн бас залуусийг ойлгодог хүн болохоор бид санаа зоволтгүй дотогш ороод миний өрөөнд орж ирхэд Жэксон орон дээр суун орон дээр байсан номыг эргүүлэж байх хооронд би түүнд жүүс хийж өгөөд хажууд нь суутал тэр миний нүд рүү харан ямар нэгэнюм хэлэх гэж байгааг би зөнгөөрөө мэдэрлээ гэхдээ сайн зүйл лав биш

Жэксон: СэИяа гэж хэлхэд нь би түүнийй уруул дээр шуналтай нь аргагүй үнсээд

Би: юу ч битгий хэл,,, гэж хэлэн гарыг нь аван хөхөн дээрээ тавиад

Би: чи хүрч үзэхсэн гэдэг байсан тийм биздээ *инээх*

Би Жэксонг түлхэн орон дээр хэвтүүлэн өөрөө дээрээс нь гаран гарыг нь цамцан дотуураа оруулхад тэр дургүйцэлгүй хөхнөөс минь базлахад нь доод уруулаа хазан нүдээ аничихлаа

Чи ганцхан минийх... өөр хэнийх ч биш ганцхан минийх өөр хэнд ч өгөхгүй

Ингээд ч болтугай чамайг хажуудаа байлгамаар байна

—–MN4EVER—-