Գլուխ 32
Գլուխ 32
Էրիկը կանգնել և նայում էր Իզաբելին և Լոռենսին միասին։ Երբ համբյուրը վերջացավ Լոռենսն ասաց.
-Որքան համեղ են քո շուրթերը։
Իզաբելը եչինչ չասաց։ Էրիկը այդ պահին ցանկանոիւմ էր ներս մտնել և կոտրել Լոռենսի քիթ ու մռութը։ Բայց իրեն զսպեց և արագ հեռացավ ակդտեղից։
Իզաբելը շատ զարմացավ Էրիկի այդ պահվածքից։ Նա մտքում ասաց.
-《Մի թե ես իսկապես նրա համար մեկ եմ, դրա համար էլ լուռ հեռացավ։ Ես ճիշտ վարվեցի, եթե նա սիրեր ինձ ներս կգար և պատասխան կպահանջեր》։
Էրիկը աստիճաններն իջավ և շքամուտքում զանգահարեց Անժելիկային։
-Անժել ես հիմա գալիս եմ ձեր տուն։ Իրերդ հավաքի, որ ինձ հետ տեղ ես գալու։
Մոտ 20 րոպե հետո Անժելիկան մստած էր Էրիկի մեքենայի մեջ։
-Կյանքս հիմա կբացատչե՞ց թե ի՞նչ է եղել ։
-Ոչ մի բան չի եղել։ Պարզապես դու կգաս ինձ հետ իմ տանը ապրելու։ Ուզում եմ, որ միշտ կողքիս լինես։
-Ես պատրաստ եմ կյանքս։ Բայց նախապես եմ ասում քո տան աշխատողներին ես կառավարելու եմ։
-Ինչ ուզում ես արա, միայն իրենցիվ ոչ մեկին ցավ չպատճառես ու գործից չհեռացնես, որովհետև դու դրա իրավունք չունես։
-Լավ կյանքս։
Նրանք միասին վերադարձան տուն։ Էրիկը և Անժելիկան մտնելով տան բակ նկատեցին Իզաբելին տան բակը մաքրելիս։ Էրիկը մոտեցավ նրան և ասաց.
-Գնա բոլորին կանչի։
Իզաբելը նակեց Էրիկին, հետո զարմացած հայավքով նայեց Անժելիկային։
Էրիկը գոռաց.
-Չլսիր թե քեզ ինչ ասի։ Արա՛գ գնա ու կանչի բոլոր աշխատողներին։
-Հիմա,-կամաց ձայնով ասաց Իզաբելը և գնաց բոլորին կանչելու։
-Կյանքս չնեղանաս, նայց այս աղջիկ իմ դուր չեկավ։
-Եթե նա այստեղ է աշխատում ուրեմն պետք է հարգես,- կոպիտձևով պատասխանեց Էրիկը։
Բոլորը եկան տան բակ։ Էրիկը սկսեց խոսել.
-Ծանոթացե՛ք, նա Անժելիկան է։ Նա իմ ապագա կինն է։ Մենք արդեն մեր նշանադրության օրն ենք որոշում։ Նա այստեղ է մնալու և բոլորդ պետք է ենթարկվեք նրան։ Հասկանալի՞ է։
Բոլորը զարմացած իրար նային և ասացին.
-Այո։
-Դե հիմա անցեք աշխատանքի։ Իսկ այգեպանը թող գնա և մեքենայի միջից բերի Անժելիկի իրերը։ Նա կմնա իմ կողքի ննջասենյակում, որտեղ հիմա Իզաբելն է։ Իզաբել դու կգնաս և կքնես աղախինների համար նախատեսված սենյակում։ Լոռենսն էլ թող ների ինձ,որ իր ննջասենյակ պետք է տամ Անժելիս։
Իզաբելը աչքերը լցրեց, սակայն ոչինչ չխոսեց։ Էրիկը գրպանից հանեց հեռախոսը և գմաց մի փոքր հեռու, որպեսզի խոսի։
Անժելիկան մոտեցավ Իզաբելին ու գլուխը մոտեցնելով Իզաբլի ականջին ասաց.
-Գնա են քրչերդ հավաքի, քանի ես չեմ շպրտել դուրս։
Իզաբելը զարմացած, նեղված և միևնույն ժամանակ զայրացած աչքռրով նայեց Անժելիկային։