MASALMIŞ

Böylece...

Bir masal daha bitti.

Ama belki de en başından beri bu hikâyenin adı neden **"Masalmış"**tı, şimdi daha iyi anlaşılıyor.

• Çünkü insan bazen yaşarken sahip olduklarının gerçek olduğunu fark edemez.

- Bir sofranın etrafındaki aileyi...

- Bir sesin değerini...

- Sevdiğinin elini...

- Sıradan bir sabahı...

Ancak kaybedince anlar.

Biz bu hikâyede sadece mafyayı anlatmadık.Silahları, masaları, ihanetleri de...

Aslında tek bir şeyi anlattık:

Güçlü görünen herkes, sevdiğini kaybedince sadece insandır.

1) Teoman ile Leyla bunun en acı örneğiydi.
Bir gelecekleri vardı ama olmadı.
Leyla öldü, Teoman onunla birlikte yarım kaldı.
Yine de son görevini yaptı.
Sevdiği kadına verdiği sözü tuttu.

Ve "Çok yoruldum" diyerek gitti.

Bazen bir ömür, tek bir cümleye sığar.

2) İlyas ile Ömür ise başka bir gerçeği gösterdi:

Bazen kazanmak, savaşmak değil gitmektir.
Her şeyi bırakıp gittiler.
Ve geride bıraktıkları hayatın yerine, kendi huzurlarını kurdular.
En büyük zaferleri hayatta kalmaktı.

3)Behzat büyüdü.

Sadece savaşarak değil, vazgeçerek de güçlü olunacağını öğrendi.

Bir gün tetiği çekmedi.

O andan sonra artık başka bir adamdı.

4)Emine ve Haşmet...

Bir aile oldular.
Kanla değil, seçimle.
Emine'nin varlığı Haşmet'i değiştirdi.
Haşmet ilk kez "mutluyum" diyebildi.
Ve çocuklar geldi.
Silahların yerini kahkahalar aldı. Haşmet ise öğrendi:

İnsan gücüyle değil, kimin için yaşadığıyla büyür.

Bu hikâyede çok kişi kaybedildi.

Ama en sonunda bir gerçek kaldı:

İntikam kimseyi geri getirmez.

Bir yerde durmak gerekir.

Ve Behzat bunu yaptı.

Masalmış aslında şuydu:

Hayat bir masal değildir.

Ama yine de devam eder.

İnsan kaybeder, kırılır, susar...

Sonra bir gün fark etmeden yeniden güler.

Çünkü yaşamak, ihanet değil; devam etmektir.

Yıllar sonra o evde çocuklar koşacak.

Fotoğraflara bakılacak.

Teoman ve Leyla hatırlanacak.

Ama acıyla değil.

Bir aile gibi.

Bir çocuk soracak:

- Bunlar kim?

Cevap basit olacak:

- Ailemiz.

Bu hikâye bir savaşla bitmedi.

Bir intikamla da değil.

✓ Bir evin içinden gelen kahkahalarla bitti.

Çünkü sonunda herkes aynı şeyi arıyordu:

Bir yuva...buldular.

Belki bazı isimler unutulacak.

Ama bu hikâye hep hatırlanacak.

Ve biri bir gün soracak:

- Gerçek miydi?

Cevap tek kelime olacak:

MASALMIŞ

__________________________________________

Peki sizce bu hikâyede en çok kaybeden kimdi: gidenler mi, kalanlar mı?
(cevabını yorumlarda bekliyorum, teşekkürler)