1 bölüm
Arabanın içinde sessizlik vardı. Annem camdan dışarı bakıyor, babam ise hiç konuşmadan arabayı sürüyordu. Saatlerdir böyleydik. İkisinin de bir şey sakladığını hissediyordum ama ne olduğunu bilmiyordum. Sonunda dayanamayarak anneme döndüm.
"Ne oldu?" diye sordum.
Annem bana baktı ama cevap vermedi. O an içimdeki korku biraz daha arttı. "Ben bir şey mi yaptım?" diye tekrar sordum. Babam aynadan bana baktı ve kısa bir süre sustuktan sonra "Hayır," dedi.
Bir süre sonra araba büyük bir binanın önünde durdu. İçimde kötü bir his vardı. Babam arabadan inip kapımı açtı.
"İn," dedi.
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Neden?" diye sordum.
"Burada kalacaksın."
Ne dediğini anlamadım. "Ne? Neden burada kalacağım?" diye sordum. Babam gözlerini kaçırdı.
"Biz bir hata yaptık," dedi.
Kalbim hızla atmaya başladı.
"Benim ne suçum var?" diye sordum.
"Hiçbir şey," dedi.
O cevabı duyunca daha çok kafam karıştı.
"Öyleyse beni neden bırakıyorsunuz?"
Babam cevap vermedi. Anneme döndüm.
"Anne, ne olur... Beni burada bırakmayın."
Annem bana baktı. Gözleri doluydu.
"Özür dilerim," dedi.
Araba hareket ettiğinde birkaç adım arkasından koştum ama yetişemedim. Olduğum yerde kaldım ve arabanın gözden kaybolmasını izledim. Ne olduğunu, neden böyle olduğunu anlamıyordum. Sadece ailemin beni gerçekten bırakıp gittiğini biliyordum.
Tam geri dönüp kapıya yaklaşacakken arkamdan bir adam geldi. Siyah giyinmişti ve yüzünde sert bir ifade vardı.
"İçeri gir," dedi.
"Ben eve gitmek istiyorum," dedim.
Adam kolumdan tuttu.
"Gel."
"Hayır, bırak!"
Kurtulmaya çalıştım ama adam bırakmadı. Beni kapıya doğru götürürken korkuyla etrafa baktım.
"Bırak beni!" diye tekrar bağırdım.
Adam hiçbir şey söylemeden beni içeri soktu. Kapının önünde iki kişi daha vardı. Biri bana bakıp başını salladı.
"Patrona götürün," dedi.
Kolum hâlâ adamın elindeydi.
"Neden buradayım?" diye sordum.
Adam yüzüme bile bakmadan cevap verdi.
"Bunu içeride öğrenirsin."
Beni koridorun sonuna doğru götürürken, ailemin beni nasıl bir yere bıraktığını ilk kez gerçekten anlamaya çalıştım.
Комментарии